Στο 48 ώρες στην Λωρίδα της Γάζας…μου θύμισαν τον Γκούιντο μας απάντησε ένας καλός ευφυής και συναισθηματικά αδερφός.
Εγώ του αφιερώνω κι αυτού και του Γκουίντο μας ένα προηγούμενο κουλτουριάρικο ποστ που φυσικά το ανέβασα κουβεντιάζοντας με την pastoula! Σίγα μην το ‘γραφα μόνος μου!
Έγραψε λοιπόν ο επικηρυγμένος Θωμάς Γκαντάρας, ο ληστής:
“Viva Marx, viva Lenin, viva Mao Tse-tung”.
Το “Λένιν” το πρόφερε ”λιε”, και νομίζω πως κάτι ήξερε. Το φώναζε μόνος του το Νοέμβρη του ‘2 στη Φλωρεντία προσπαθώντας να “σκουντήσει” τη διαδήλωση, το φώναζε γιατί ξανάνιωνε και γιατί ήταν ένας μ-λ αντιιμπεριαλιστής με θητεία στο ΠΑΣΟΚ και ό,τι συνέβαινε με το no global του πήγαινε γάντι. (Τον Ιούνη του ‘3 οργίαζε με τα φιλαράκια του, τους μισότρελους τους COBAS -καλά δε θυμάμαι;).
Στο καράβι του έπιασα κουβέντα για να συμφωνήσουμε ότι το Δίκτυο είχε δίκιο, άσχετα που μετά από λίγο θα με προϋπαντούσε τελετουργικά με τη σήμα-κατατεθέν ψευτοειρωνεία του, αποκαλώντας με σαρκαστικά “ρεφορμιστή”. Κι άσχετα αν θα διαφωνούσαμε στα “εθνικά” πολλές φορές, ιδίως το ‘4 με το Κυπριακό -κατάφερνε με μαεστρία να με φέρνει στο όριο της υπομονής μου και της άποψής μου. Την πάτησες μικρέ, τράβα ξαναδές τα κι έλα να μας τα ξαναπείς. Όχι βέβαια, δεν ξεστόμισε ποτέ τέτοια μαλακία: πώς λέμε “πατερναλιστής”; Καμία σχέση.
Περπατήσαμε μαζί στη διαδήλωση της Λάρισας το ‘4 -μου φαίνεται πως κατάλαβε ότι κάτι όμορφο συνέβη όταν τελείωσε η διαδήλωση. Γοήτευσε την Ειρήνη με το χιούμορ και την απλότητά του, με εξέπληξε (γιατί όμως;) όταν μου είπε ότι μετέφραζε κόμιξ, είχε πάντα κάτι να πει για την αξιοπρέπεια ανθρώπων που δεν γνώριζα, σαν τον Αντώνη Καρρά και λύσσαγε με άλλους που εκτιμούσα και που τον είχαν black list, σαν…
Μου την έσπαγε που δε διάβαζε Αυγή και Εποχή (άσε μας ρε Γκουίντο…), μου άρεσε όμως που δε “μάσαγε”, κι ας ήταν σχεδόν εθιμοτυπικά εριστικός και είρωνας.
Κι ένα παιδικό σκάσιμο στα γέλια… Ορίστε, αυτό είναι. Βρείτε μου ένα στέλεχος να το παθαίνει αυτό και θα σας παραδεχτώ.
Δεν πρόλαβα να μάθω πολλά για τον “μεταπολιτευτικό ριζοσπαστισμό” που έζησε (και που εμένα με γοητεύει), ούτε για την ιταλική αυτονομία και το ιταλικό γενικότερα. (Τα ιταλικά μου, πάλι, ηττήθηκαν μαζί του μέχρι αφωνίας). Ναι, δεν πρόλαβα να μάθω κι είναι λογικό, γιατί μερικές φορές δεν ξέρεις και πώς να ρωτήσεις. Μην τρελαθούμε. Μιλάς μ’έναν άνθρωπο: είναι δυνατό να σκέφτεσαι πόσο λίγο κρατάνε οι άνθρωποι και να τον βάλεις ν’ αφηγείται; Δεν γίνονται αυτά, μην τρελαθούμε.
Τον πρόλαβα τουλάχιστον να διερμηνεύει τον Μιλιούτσι των COBAS (καλά δε θυμάμαι;), μέρες που το Δίκτυο έκανε αυτό που ήταν αξιοπρεπές να κάνει και γι’αυτό μέτραγε φίλους και εχθρούς. Και ήμασταν και παρεούλα Θεσσαλονίκη στο Πολυτεχνείο με το Βασίλη, σε κάτι ωραίο που έκανε η “Εποχή” για τα φοιτητικά και την κουκουλολογία του ‘6-’7.
Ο αποχαιρετισμός του απ’το Γιάννη ήταν ακριβός. Κάποιος άλλος θά’πρεπε να τα πει (και τα είπε), γιατί όντως, ο Γκουίντο δεν κουράστηκε ποτέ και δεν μας τά’πρηξε ποτέ για πρώην κατορθώματά του -δεν είχε ανάγκη να “δικαιολογήσει” κάτι απ’ τα στερνά-, ούτε και ξέχασε την αφισοκόλληση από λογιοσύνη.
Ας το μαζεύουε, αυτός ο γελοίος παρατατικός δεν είναι ανάγκη να κρατήσει.
Υπάρχει κανείς να του κάνω τράκα απ’ τον παλιομοδίτικο Cooper του;
ΥΓ: Τσιόφφι, Τζιόφι… Ευτυχώς έχω τη συνήθεια να κρατάω τα μέιλ ετών. Ο Cooper κιτρινίζει δάχτυλα εύκολα κι έτσι ξερός που είναι, το τσιγάρο δεν κρατάει.
ΥΓ2: Μα δεν είναι αστείο ότι υπήρξε παντρεμένος αυτός ο άνθρωπος;
ΥΓ3: Γκουίντο, όταν “την κάνει” κάποιος, μου λες πώς καταφέρνουμε να γινόμαστε τόσο μαλάκες, προσπαθώντας να επιβεβαιώσουμε ότι εμείς ζούμε κι ότι κι εμάς θα μας θυμάται κάποιος, όταν “την κάνουμε”. Κάτι πράματα…
;-((((