Ένα ακόμη βήμα μπροστά για το Κοινωνικό Φόρουμ, Αυγή, 24/01/2007

27 12 2008

\Από το Ναϊρόμπι γράφει ο Τάσος Κορωνάκης, μέλος της αντιπροσωπείας του Ελληνικού Φόρουμ\

Πάντα στην αριστερά μας αρέσει να βρίσκουμε πρωτοτυπίες, να εκτιμάμε την συγκυρία κρίσιμη και την προσπάθεια μας χρήσιμη και μιας και οι φόβοι μου πως θα πέσω και ‘γω σε αυτήν την παγίδα γράφοντας το παρόν άρθρο είναι παραπάνω από βάσιμοι είπα εισαγωγικά να ξορκίσω το κακό.

Τα τελευταία χρόνια έρχεται και ξανάρχεται η συζήτηση για τον ρόλο των Φόρουμ, για το αν είναι σε κρίση, σε καμπή ή σε μεταβατική φάση, για το ρόλο της αριστεράς και την σχέση της με το κίνημα και κάθε τόσο κάποιος θα βγει να πιστοποιήσει το θάνατο, διότι λέει μέσω της τάδε ή της δείνα αδιέξοδης στρατηγικής το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα και οι διαδικασίες του μας τέλειωσαν δια παντός. Τι ήταν όμως τελικά τα φόρουμ και το έχασαν ή τουλάχιστον τι είναι σήμερα το ΠΚΦ;

Το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ από κοντά

Από όσα άκουσα, διάβασα και είδα η διαδικασία του ΠΚΦ από την ίδρυση του το 2001 μέχρι και σήμερα αποτέλεσε την υπεράσπιση της πάλης για έναν «άλλο» κόσμο. Αποτέλεσε την ελπίδα στον αντίποδα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ του Νταβός, τον τόπο συνάντησης όσων αγωνίζονται, τον τόπο ανταλλαγής εμπειριών, ζύμωσης και τελικά την προσπάθεια συντονισμού των τόσων διαφορετικών αντιστάσεων σε τόσα διαφορετικά θέματα. Τι πιο χρήσιμο από το να παρακολουθείς συζητήσεις όπου οι ομιλητές προέρχονται από τέσσερις διαφορετικές ηπείρους και μπορείς να ακούσεις εμπειρίες αγώνων, να εξηγήσεις τις πολιτικές που εφαρμόζονται σε κάθε περιοχή χωριστά, να μπορέσεις τελικά να συντονίσεις την δράση σου, να πιστέψεις ξανά ότι μπορείς να νικήσεις. Το ΠΚΦ για όποιον μετέχει είναι μια αξέχαστη εμπειρία ζωής, μια πραγματική γιορτή αντίστασης και ίσως το πιο χρήσιμο εργαλείο που έχουν τα κοινωνικά κινήματα για να γνωριστούν, να κατανοήσουν και να δράσουν. Πολλά από αυτά είναι γνωστά από χρόνια, ζώντας τα όμως καταλαβαίνεις την τεράστια σημασία τους και δεν μπορείς παρά να τα επαναλάβεις απλώς πιστοποιώντας την πραγματική τους διάσταση.

Το 7ο ΠΚΦ και τα αφρικανικά κινήματα

Όταν όλα τα παραπάνω λαμβάνουν χώρα σε μια χώρα της μαύρης Αφρικής που δεν είναι διάσημη ούτε αυτή, ούτε και ολόκληρη η ήπειρος για τις επαναστατικές της περγαμηνές, τότε το ενδιαφέρον είναι ακόμα μεγαλύτερο. Πώς να πιστέψεις την άγνοια που έχουμε για τα ζητήματα που φέρνουν τον θάνατο σε μια ολόκληρη ήπειρο αλλά και την άγνοια για τους δικούς μας, όχι κατ’ ανάγκη τους αριστερούς, αλλά τους ανθρώπους των κινημάτων, τους αγρότες που παλεύουν ενάντια στις συνφωνίες ελευθερου εμπορίου, όσους και όσες παλεύουν για να αποκτήσουν γη και στέγη, ενάντια στα μεταλλαγμένα και τις πολυεθνικές, ενάντια στο χρέος ή τις φυλές και τους πληθυσμούς που μάχονται για την υπεράσπιση του φυσικού τους πλούτου και του νερού, ενάντια στον πόλεμο και τις νεο-αποικιοκρατικές πολιτικές. Πώς να μην θαυμάσεις τα κινήματα ενάντια στην εξάπλωση του AIDS ή τον αναλφαβητισμό, τα κινήματα των νέων, των γυναικών ή των ομοφυλοφιλων και αμφιφυλόφιλων για την απόκτηση στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Το 7ο ΠΚΦ με τους πάνω από 50.000 επισκέπτες από όλο τον πλανήτη και την μεγάλη συμμετοχή των Αφρικανών αποδεικνύει για μια ακόμα φόρα πόσο χρήσιμη είναι η δομή-διεργασία που έχουμε στα χέρια μας, με όσα πολιτικά προβλήματα και αν μπορεί να εντοπίσει κανείς και πόση σημασία έχει η προσπάθεια να κατανοήσουμε τις διαφορετικές συνθήκες μέσα στις οποίες εκατομμύρια άνθρωποι αγωνίζονται για να ανατρέψουν τον παραλογισμό του θανάτου, της φτώχειας, της εκμετάλλευσης, του πολέμου, του ρατσισμού, του σεξισμού και όλων των ανισοτήτων.

Παρατηρήσεις για το παρόν και το μέλλον

Παρ’ όλα αυτά επειδή ένα κίνημα που μεγαλώνει μέσα στο χρόνο πρέπει να κοιτάει και την συνολική του πορεία υπάρχουν ζητήματα όπως για παράδειγμα των ιδιωτικών χορηγών ή της παρουσίας της αστυνομίας που είχαμε ζήσει και σε ευρωπαϊκό επίπεδο στην περίπτωση του Λονδίνου, αλλά και συνολικότερα όπως αυτό της στρατηγικής που μάλλον χρειάζονται μεγαλύτερη προσοχή και αποφασιστικότητα τόσο από την οργανωτική επιτροπή όσο και κυρίως από το παγκόσμιο συμβούλιο του ΠΚΦ Η υπόθεση του κοινωνικού εδάφους ή αλλιώς της εμφάνισης του άλλου κόσμου που περιγράφουμε στο εσωτερικό των διαδικασιών μας δεν είναι ζήτημα πολυτέλειας και δεν μπορεί να περιορίζεται στον αποκλεισμό της Κόκα-Κόλα και του Μπακάρντι!

Από την άλλη όμως δεν μπορεί να μας ξενίζει και να αποτελεί την βασική κριτική μας απέναντι στο ΠΚΦ η μεγάλη παρουσία των ΜΚΟ και των εκκλησιαστικών οργανώσεων που είτε μας αρέσει είτε όχι αποτελούν μια υπαρκτή και σε πολλές περιπτώσεις ιδιαίτερα ενεργή κοινωνική συνιστώσα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το Φόρουμ ούτε φτιάχτηκε για να αποτελέσει την επαναστατική πρωτοπορία και ούτε θέλουμε να γίνει. Με τα σημερινά του χαρακτηριστικά μας έχει δώσει ήδη πολλά και αν θέλουμε να συνεχίσει να προσφέρει πρέπει να μας απασχολήσει όλους και όλες μας λίγο πιο σοβαρά. Το σίγουρο είναι πως με το 7ο ΠΚΦ ένα ακόμα βήμα έγινε και κατά την ταπεινή μου άποψη έγινε προς τα μπροστά, δηλαδή προς τα αριστερά, μιας και αυτό που μετράει τελικά είναι το συνολικό, το μεγάλο, το σχέδιο για να αλλάξουμε τους συσχετισμούς, για να αλλάξουμε τον κόσμο.
Συντάκτης : Στούμπος Δ.

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: