Για τη διαδικασία και την ουσία του προγράμματος (πάλι), Αυγή, 09/11/2008

27 12 2008

Κάθε φορά που παίρνουμε μια πρωτοβουλία, μοιάζει να μην έχουμε συμφωνήσει ούτε για ποιο λόγο το κάνουμε ούτε με ποια διαδικασία θα το κάνουμε και κυρίως ούτε πού θέλουμε να καταλήξουμε. Έτσι καθένας ξεκινάει κρατώντας τον τίτλο και αρχίζει και παραγεμίζει το περιεχόμενο όπως νομίζει.

Παράγουμε τρία – τέσσερα διαφορετικά αποτελέσματα, συνήθως άκρως αντιπαραθετικά μεταξύ τους, και τελικά τα ενοποιούμε στο όνομα της κοινής μας συμφωνίας. Η διαδικασία μέχρι τότε δημιουργεί τέτοιες πολώσεις που η όποια πρωτοβουλία ναυαγεί ανεξαρτήτως ακόμα και του τελικού αποτελέσματος, γιατί στο εσωτερικό μας θα έχουμε κονταροχτυπηθεί μέχρις εσχάτων και φυσικά γιατί στην κοινωνία θα έχουμε δώσει είκοσι διαφορετικά μηνύματα ανάλογα με το ποιος έχει πρόσβαση στα ΜΜΕ.

Όλα αυτά γίνονται φυσικά απουσία της συζήτησης των μελών μας και όταν γίνει το συνέδριο θα πούμε πάλι πως πρέπει να λύσουμε το οργανωτικό μας πρόβλημα ή πως πρέπει να αναθέσουμε το κόμμα σε μια νέα ηγεσία. Ό,τι κι αν αποφασίσουμε όμως, αν δεν αλλάξουμε το τι σημαίνει κόμμα της Αριστεράς σήμερα, εμείς οι ίδιοι στην καθημερινή μας λειτουργία, λίγα θα χουμε προσφέρει στην υπόθεση του σοσιαλισμού, όπως συνήθως λέμε.

Φυσικά όλα αυτά έχουν πολλούς και εν πολλοίς ιστορικούς λόγους. Σήμερα όμως έχουμε μια εντελώς νέα ευνοϊκή συγκυρία, είμαστε οργανωτικά καλύτερα από κάθε άλλη φορά, έχουμε ανθρώπους που έχουν όρεξη να παλέψουν, έχουμε μια νεολαία που κάθε μέρα μας εκπλήσσει ευχάριστα, έχουμε μια στρατηγική συνεργασία με ένα ευρύ φάσμα δυνάμεων της αριστεράς κι όμως ο κίνδυνος όλα αυτά να χαθούν μοιάζει πάλι τόσο κοντά.

Ας πάρουμε λοιπόν ως παράδειγμα το πρόγραμμα, που έχει αρχίσει ήδη να παράγει αποτελέσματα, κι ας μιλήσουμε καθαρά. Για ποιο λόγο θέλουμε το πρόγραμμα, με ποια διαδικασία εκπόνησης θα προχωρήσουμε, ποιες από τις σημερινές και αυριανές μας ανάγκες πιστεύουμε ότι θα καλύψει και με ποιο τελικό αποτέλεσμα θα είμαστε ευχαριστημένοι.

Τέσσερα σημεία

Καταθέτω εδώ τέσσερα απλά σημεία ως μια μικρή συμβολή με βάση τις εκδηλώσεις που έχουν γίνει ως σήμερα.

1) Το πρόγραμμα δεν το κάνουμε γιατί δεν έχουμε θέσεις. Έχουμε τις περισσότερες και πιο επεξεργασμένες θέσεις από όλα τα κόμματα και αυτή την στιγμή μοιάζουμε πιο αξιόπιστοι απο ποτέ. Ούτως ή άλλως το ΚΚΕ περιμένει τον σοσιαλισμό και το ΠΑΣΟΚ είναι το πιο αφερέγγυο κόμμα στην Ελλάδα. Αυτό που θέλουμε είναι ένα πρόγραμμα που θα ενώνει τις χωριστές προτάσεις χαράζοντας μια νέα στρατηγική που θα απαντάει στο σήμερα.

2) Το πρόγραμμα είναι αυτό που θα πείσει την κοινωνία γιατί ο δρόμος ο δικός μας όχι μόνο δεν μπορεί να ενωθεί με τον δρόμο του ΠΑΣΟΚ, αλλά αντιθέτως πως σημαδεύει την άλλη άκρη του ορίζοντα. Οι δικές μας προτάσεις είναι αυτές που αν υλοποιηθούν θα ξηλώσουν την πολιτική του νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή τις προτάσεις και τους νόμους, του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. Όποιος θέλει πρόγραμμα σύγκλισης με την σοσιαλδημοκρατία, πέρα από το ότι έχει ηττηθεί ήδη μέσα στο κόμμα και φυσικά στον ΣΥΡΙΖΑ, δουλεύει επί της ουσίας κόντρα στις αποφάσεις μας, δηλαδή εργάζεται για την αποτυχία μας.

3) Η διαδικασία του προγράμματος είναι μια μοναδική ευκαιρία για να συζητήσουμε και ως κόμμα και ως ΣΥΡΙΖΑ πολιτικά, πράγμα που χρόνια έχουμε να κάνουμε. Να συζητήσουμε όχι μόνο για το με ποιον θα συνεργαστούμε, αλλά και για το γιατί, για το περιεχόμενο δηλαδή της πολιτικής μας.

4) Αυτή η διαδικασία, μετά και την κρίση, μας δίνει τη δυνατότητα να μιλήσουμε πιο αξιόπιστα, με βάση τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου, και να συνδεθούμε μαζί του σε κοινούς αγώνες χαράζοντας από κοινού ένα σχέδιο για την κοινωνία. Μόνο έτσι αλλάζουν οι συσχετισμοί.

Αυτά φάνηκαν στις δεκάδες εκδηλώσεις για το πρόγραμμα και τις περιοδείες του προέδρου που γίνονται με επιτυχία μέχρι τώρα σε όλη την Ελλάδα. Υπάρχει η ανάγκη για συζήτηση και όχι για εκφώνηση, υπάρχει η ανάγκη για μια τομή και εξαρτάται από όλους μας αν θα την κάνουμε ή όχι.

Μάλλον τελικά ζούμε μια αλλαγή εποχής και όχι μια εποχή αλλαγών. Ας συνειδητοποιήσουμε όλοι πως είμαστε σπορά του χθες. Ας σταματήσουμε να ψάχνουμε στις στάχτες των τελευταίων τριάντα χρόνων κι ας προσπαθήσουμε να βάλουμε γερά θεμέλια μέσα στην κοινωνία. Απ’ το χθες ας πάρουμε την γνώση για να μην τα δυναμιτίσουμε ξανά. Απ’ το σήμερα να πάρουμε ότι υλικό έχει απομείνει, κι ας σκεφτούμε μαζί ένα νέο αύριο, κι ας γεννήσουμε υλικά, ας χτίσουμε.

Τόσο απλό είναι το πολιτικό μας σχέδιο. Τόσο κατανοητό. Αρκεί να το πιστέψουμε, να εμπιστευτούμε ο ένας τον άλλο και να το παλέψουμε ειλικρινά. Κι αν αυτά μοιάζουν ηθικοπλαστικά και απέχουν πολύ απ’ τον Μαρξ, για τον οποίο όλο και συχνότερα επιτέλους συζητάμε, ας το κάνουμε επιτέλους λιανά, τάλιρα που λέμε.

* Ο Τάσος Κορωνάκης είναι μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ
Το (πάλι) μετά από συμβουλή της διεύθυνσης το απέσυρα, άλλωστε οι τίτλοι είναι ευθύνη της εφημερίδας. Εδώ όμως μπορώ να βάζω εγώ τους τίτλους. Ε;

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: