Για τις δικές μας γιορτές, τις γιορτές της αντίστασης, Αυγή, 14/08/2005

27 12 2008

Τέλος διακοπών, όπως τέλος εποχής. Πάντα θα θέλαμε μερικές μέρες ακόμα, μα πάντα πολλοί από μας, ίσως από κάποια διαστροφή, ίσως και όχι, αυτές τις τελευταίες μέρες τις ξοδεύουμε κάνοντας δύσκολους απολογισμούς και νέα σχέδια. Η αλήθεια είναι πως αυτή η περίοδος προσφέρεται περισσότερο ίσως και από το τέλος του ημερολογιακού έτους, μιας και τόσο στη σχολική όσο και στην ακαδημαϊκή μας ζωή το νέο έτος ξεκινάει το φθινόπωρο και όχι την 1η του Γενάρη.

Παρ’ όλα αυτά σε αυτό το σημείωμα δεν θα επιχειρήσω ούτε έναν βαθυστόχαστο απολογισμό της δράσης μας, ούτε έναν εκτενή προγραμματισμό, αφού για αυτά θα υπάρξει και ο χρόνος και ο χώρος όπου συντεταγμένα θα τα συζητήσουμε. Το μόνο που θα επιχειρήσω να μοιραστούμε είναι λίγες σκέψεις για τις δικές μας γιορτές, τα φεστιβάλ μας.

Θα ξεκινήσω από το «μας», το οποίο χρησιμοποιώ σκόπιμα και εμφατικά, γιατί, αν σε κάτι διαφοροποιούμαστε σήμερα, αν κάτι αντιπροτείνουμε ως αριστερά, είναι το συλλογικό έναντι του ατομικού. Το φεστιβάλ μας μπορεί να έπαψε να είναι της «Αυγής» ή του Συνασπισμού αλλά δεν έπαψε να είναι ένα φεστιβάλ του χώρου μας, τόπος συνάντησης που χρειάζεται και την εμπειρία και τη στήριξη όλων των αναγνωστών της «Αυγής», όλων των συντροφισσών και συντρόφων του Συνασπισμού, όλων μας.

Τόσο στην Αθήνα όσο και σε πολλές πόλεις της Ελλάδας το φεστιβάλ μας αποτελεί πλέον ένα σημαντικό γεγονός, αποτελεί τη σημαντικότερη εξωστρεφή δράση μας και διαδραματίζει έναν πολύ σημαντικό ρόλο τόσο για τη διάδοση των θέσεων και των δράσεών μας όσο και για την εσωτερική ζωή της οργάνωσης.

Φέτος λοιπόν, γι’ αυτό και αυτή η εκτενής εισαγωγή, είπαμε να κάνουμε το επόμενο βήμα. Τα προηγούμενα φεστιβάλ μας, το επιτυχημένο κάθε χρόνο (και φέτος πιο πολύ) κάμπινγκ μας και κυρίως η δράση μας τα τελευταία χρόνια και η εμπειρία μας πια, μας δίνουν τις δυνατότητες να προχωρήσουμε σπάζοντας τα στερεότυπα των κομματικών φεστιβάλ προηγούμενων δεκαετιών. Ξεκινάμε να δουλεύουμε για ένα πραγματικά ριζοσπαστικό, νεανικό και ανταγωνιστικό στην κυρίαρχη ιδεολογία πολιτιστικό και πολιτικό γεγονός. Ένα φεστιβάλ των νέων αριστερών του σήμερα, μια εικόνα της αντιπρότασή μας. Για να πάρει όμως σάρκα και οστά δεν φτάνει να παραθέτουμε επίθετα το ένα πλάι στο άλλο όπως παραπάνω, μα πρέπει συλλογικά να σχεδιάσουμε και να υλοποιήσουμε δίνοντας στη γιορτή μας τα χρώματα που της αξίζουν.

Το φεστιβάλ μας δεν αρχίζει την πρώτη του μέρα, έχει ήδη αρχίσει. Πολλοί από μας σε όλη την Ελλάδα σκεφτόμαστε, σχεδιάζουμε, δουλεύουμε για τη γιορτή εδώ και καιρό. Τώρα όμως θα μπούμε στην πιο δύσκολη φάση. Φέτος ο Σεπτέμβρης πρέπει να γίνει ο μήνας μας. Ένας μήνας δράσης και συζήτησης για την κατάσταση της ελληνικής νεολαίας, μα πιο πολύ πρέπει να γίνει ο μήνας όπου θα είμαστε μαζί με τη νεολαία. Να βρεθούμε στα σχολεία, στις σχολές, στη δουλειά, όπου ζούμε και δρούμε καθημερινά, και να καλέσουμε τους νέους στη γιορτή μας. Μετά την αξιολόγηση και τη δια βίου εκπαίδευση στα Πανεπιστήμια, τον ΟΤΕ και τις τράπεζες, το ωράριο και το διευθυντικό δικαίωμα, αλλά και μετά τον νόμο για τα ολυμπιακά ακίνητα, το σχέδιο νόμου για τους μετανάστες και τα νέα ευρωπαϊκά μέτρα περί ασφάλειας και λοιπών τρομοκρατικών δαιμονίων έχουμε για άλλη μια χρονιά πολλούς λόγους για να βρεθούμε μαζί.

Εμείς δεν χρειαζόμαστε τη μεταφυσική… Ένα φεστιβάλ δεν μπορεί να αποκαλύπτει τη μόνη αλήθεια στον λαό και τους νέους. Εμείς δεν επαγγελλόμαστε τον ουράνιο παράδεισο, δεν έχουμε ανάγκη άλλους προφήτες και ξέρουμε πως δεν μπορούμε να αλλάξουμε έτσι τον κόσμο. Στο φεστιβάλ προτείνουμε, απορρίπτουμε, διαμορφώνουμε. Αναδεικνύουμε τα σημερινά προβλήματα, συμφωνούμε, διαφωνούμε και αντιτάσσουμε στην ιδιώτευση και την απάθεια, στην εμπορευματοποίηση και τον καταναλωτισμό, τη συμμετοχή και τη δράση, τη δικιά μας πολιτική και πολιτιστική αντιπρόταση.

Δεν θέλουμε ένα φεστιβάλ όπου υπάρχει μόνο το ένδοξο χθες και το ποθητό αύριο. Θέλουμε να αναδείξουμε τη δική μας οπτική, τις δικές μας πρακτικές, το δικό μας σήμερα. Αυτό που ζήσαμε στη Πράγα, στη Γένοβα, στη Νίκαια, στις Βρυξέλλες, στη Θεσσαλονίκη… στο Πόρτο Αλέγκρε και στη Βομβάη. Να γιορτάσουμε τη νίκη των «όχι» απέναντι στους νεοφιλελεύθερους μονόδρομους και να καλέσουμε όλες τις νέες και τους νέους φέτος στα νέα μας ραντεβού στην Αθήνα, στο συνέδριο του κόμματος Ευρωπαϊκή Αριστερά, στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ αλλά και κάθε μέρα στους δρόμους παλεύοντας να κάνουμε την αντίσταση τη μεγαλύτερη γιορτή…

* Ο Τάσος Κορωνάκης είναι γραμματέας του Κ.Σ. της Νεολαίας ΣΥΝ

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: