Η αριστερά είναι εκεί… και μας χρειάζεται, Αυγή, 08/02/2005

27 12 2008

Κυριακή 9 Ιανουαρίου. Αμπού Ντις, κωμόπολη λίγο έξω από την Ιερουσαλήμ. ‘Αλλη μια περιοχή που χωρίζεται με τείχος. Στην είσοδο ο ισραηλινός στρατός, πάντα εκεί, πάνοπλος. Οι 72 ώρες ελεύθερης κυκλοφορίας εφαρμόζονταν κατά περίπτωση. Το ύψος του τείχους είναι περίπου 10 μέτρα. Χωρίζει τους κατοίκους από τα χωράφια, τα σπίτια και τις δουλειές τους. Χωρίζει τον Αμπντούλ Ουάχαμπ και τόσους άλλους απ� τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους. Τον συναντάμε και αρχίζουμε την περιήγηση στα εκλογικά κέντρα. Ό,τι συμβαίνει εδώ συμβαίνει σε κάθε μικρή πόλη με τείχος της Δυτικής Όχθης. Στη Γάζα είναι αλλιώς.

Παίρνουμε στα χέρια μας μια ανακοίνωση της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής: «…Τον Σεπτέμβριο η ΚΕΕ άνοιξε στην Ιερουσαλήμ ειδικά κέντρα για την εγγραφή στους εκλογικούς καταλόγους. Στις 13 Σεπτεμβρίου οι ισραηλινές αρχές κλείνουν και τα έξι κέντρα που λειτουργούσαν στην πόλη και συλλαμβάνουν αριθμό υπαλλήλων της ΚΕΕ. «Ευαίσθητα» εκλογικά υλικά και συμπληρωμένες αιτήσεις εγγραφής κατάσχονται από τα κέντρα υπονομεύοντας την εκλογική διαδικασία στην Ιερουσαλήμ. Το κέντρα δεν ξανάνοιξαν ποτέ…».

Από τους 124.000 Παλαιστίνιους που είχαν δικαίωμα ψήφου στην Ιερουσαλήμ, το Ισραήλ επιτρέπει μόνο σε 5.372 (κανείς δεν ξέρει με ποια κριτήρια ορίστηκαν) να ψηφίσουν στην πόλη, όπως ψήφισαν…

Η συμμετοχή παρ’ όλες της αλλαγές της ΚΕΕ έφτασε το 70% και στην Ιερουσαλήμ περίπου το 50%. Οι προεδρικές εκλογές έχουν τελειώσει και ο υποψήφιος της Φατάχ, ο Αμπού Μάζεν, είναι ο νέος πρόεδρος της Παλαιστινιακής αρχής με 62,32%. Η εκλογική διαδικασία είναι μάλλον από τις καλύτερες που έχουν γίνει ποτέ σε αραβική χώρα.

Επιστρέφοντας περνάμε απ’ το σπίτι του Παλαιστίνιου φίλου μας. Μόλις εμφανίζεται ο μικρός Γιάσερ, ο γιος του, αγκαλιάζονται με έναν τρόπο που δεν έχουμε ξαναδεί. Η γυναίκα του ζει με τα παιδιά του στην Ιερουσαλήμ, όπου δουλεύει και συναντιώνται μια φορά την εβδομάδα.

Ο Αμπντούλ Ουάχαμπ είναι άνεργος, ως πρώην πολιτικός κρατούμενος σε περιοχή με τείχος. Συνελήφθη για πρώτη φορά στα 16 του από 40 Ισραηλινούς στρατιώτες, πέρασε διάφορα βασανιστήρια. Έτσι γίνεται συνήθως. Δουλεύει εθελοντικά σε ένα κοινωνικό κέντρο της περιοχής, το οποίο προσφέρει νομική και οικονομική στήριξη στους πολιτικούς κρατούμενους και τις οικογένειές τους, βοηθάει στη δημιουργία μικρών παραγωγικών μονάδων, φροντίζει όλους όσοι βιώνουν τις συνέπειες του τείχους και της κατοχής στη γύρω περιοχή.

«Πρέπει να βρίσκουμε αξία στη ζωή μας για να συνεχίσουμε και δεν είναι για όλους εύκολο» μας λέει. Από το 1967 μέχρι σήμερα έχουν φυλακιστεί περίπου 500.000 Παλαιστίνιοι. Σήμερα υπάρχουν 802 check points του ισραηλινού στρατού, 450 χλμ. τείχους, 7.500 πολιτικοί κρατούμενοι, νεκροί κάθε μέρα, αλλά και τόσοι πρόσφυγες.

Η ανεργία είναι πάνω από 35% χωρίς να καταμετρηθεί η περιστασιακή απασχόληση, ενώ στις γυναίκες φτάνει στο 80% και στις περισσότερες περιοχές όπου χτίστηκε τείχος είναι πάνω από 65-70%. Παρ’ όλα αυτά πάνω από το 60% των Παλαιστινίων τελειώνει το Πανεπιστήμιο (στο οποίο όλοι πληρώνουν δίδακτρα), ενώ θεωρούν ιδιαίτερα αρνητικό το γεγονός ότι 10% των παιδιών δεν τελειώνουν το σχολείο.

Αυτό το πείσμα για ζωή είναι που προκαλεί μια σειρά από κοινωνικές διεργασίες με ιδιαίτερο ενδιαφέρον ή, καλύτερα, μια εσωτερική λειτουργία της παλαιστινιακής κοινωνίας που αυτοοργανώνεται και αντιστέκεται. Χωρίς αυτή την αναφορά πώς να σταθεί η αριστερά. Στο Αμπού Ντις το κοινωνικό κέντρο, στην Τζαγιούς (μια άλλη πόλη με τείχος) το Stop the Wall και οι πιτσιρικάδες με τις σφεντόνες, στη Ραμάλα και την υπόλοιπη Παλαιστίνη, που δεν είδαμε όλες οι οργανώσεις τις αριστεράς με κυρίαρχη τη δράση στο κοινωνικό, το ταξικό, το γυναικείο, το νεολαιίστικο, το φοιτητικό. Για την Ένωση Δημοκρατικής Νεολαίας Παλαιστίνης για παράδειγμα κοινωνική δράση σημαίνει από φροντιστήρια σε μαθητές και φοιτητές μέχρι κάμπινγκ κατά του αλκοολισμού και συνέδρια για το περιβάλλον, από εθελοντική εργασία σε χωράφια εκτός τείχους για να μην τα πάρουν οι Ισραηλινοί μέχρι κάλυψη διδάκτρων στα Πανεπιστήμια, σεμινάρια Internet και παρέμβαση στην επαρχία μέσω αθλητικών και πολιτιστικών συλλόγων. Παράλληλα πάντα με την αντίσταση, την Ιντιφάντα.

Δεν είναι καθόλου εύκολο να μιλάμε, λοιπόν, για το μέλλον του παλαιστινιακού ζητήματος, πόσο μάλλον για τον ρόλο του Αμπού Μάζιν και για τη συνέχιση ή όχι της Ιντιφάντα, κρίνοντας μόνο από τα ποσοστά των εκλογών, από την πορεία των σταδίων του οδικού χάρτη ή τις σχέσεις του νέου προέδρου με τη διεθνή κοινότητα.

Ο αγώνας των Παλαιστινίων συνεχίζεται ανεξάρτητα ως έναν βαθμό του εκλογικού αποτελέσματος και είναι άμεσα συνυφασμένος με τη στάση του Ισραήλ. Είναι ο αγώνας ενός λαού να διατηρήσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, που με ευθύνη της διεθνούς κοινότητας ο Ισραηλινός στρατός καταπατά καθημερινά. Η αλληλεγγύη μας πρέπει να είναι καθημερινή και καλύτερα να είναι έμπρακτη. Η αλληλεγγύη μας πρέπει να απευθύνεται προς τις δυνάμεις της αριστεράς που συνεχίζουν να βαδίζουν στον δύσκολο δρόμο της κοινωνικής αλληλεγγύης και της ένοπλης αντίστασης με επιθέσεις απέναντι σε ένοπλους και μόνο.

Στην νέα φάση και με απόλυτο σεβασμό απέναντι στον αγώνα όλων των Παλαιστινίων υπάρχουν δυνάμεις που δίνουν μια μάχη και εσωτερικά απέναντι στον Ισλαμισμό και το αδιέξοδο των απεγνωσμένων επιθέσεων αυτοκτονίας, αλλά και απέναντι στη διαφθορά και τη βίαιη συνθηκολόγηση και πρέπει να στηριχτούν τόσο από εμάς όσο και από την ευρωπαϊκή αριστερά. Αυτές οι δυνάμεις θέλουν τη λύση πιο πολύ από εμάς…

*Ο Τάσος Κορωνάκης είναι Γραμματέας του Κ.Σ. της Νεολαίας Συνασπισμού

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: