Οι νύχτες του Αλέξη άλλαξαν τις μέρες μας, Γαλέρα, τέυχος Γενάρη 2009

27 12 2008

Ήταν Σάββατο βράδυ, γύρω στις 9. Λίγο πριν είχε τελειώσει μια συζήτηση στο Πολυτεχνείο, που διοργάνωνε η ομάδα Ρόζα και χαλαρώναμε πίνοντας ποτάκι και πολιτικολογώντας στο Στέκι Μεταναστών. Χτύπησε το τηλέφωνο και ένας φίλος δημοσιογράφος από την Αυγή, είπε «Έχουμε την πληροφορία ότι ένας μπάτσος πυροβόλησε και σκότωσε ένα πιτσιρικά στην Τζαβέλα, ξέρεις κάτι;».

Αμέσως μετά το τηλεφώνημα βρεθήκαμε στην Τζαβέλα να δούμε τι παίζει. Θεωρούσαμε πως το πιθανότερο ήταν να είναι ράδιο-αρβύλα από αυτά που κυκλοφορούν καμιά φορά στα Εξάρχεια. Σπάνια όμως μιλάνε για θάνατο. Φτάσαμε λίγα λεπτά μετά. Το ασθενοφόρο ήταν ακόμα εκεί. Ο κόσμος ήταν αλαφιασμένος. Δεν ήξερε που να πάει. Είχε ησυχία ή εγώ δεν άκουγα τίποτα. Είχα καταλάβει ότι είχε παίξει κάτι σοβαρό. Κάτι μη αναστρέψιμο. Από εκείνη την στιγμή ένιωσα την ασυνέχεια, την ρωγμή στο χρόνο, μια πράξη σε μια χρονοσχισμή που αλλάζει τα δεδομένα. Το αστάθμητο.

Κοιτούσα να βρω κάποιον γνωστό. Ρωτάμε τι έγινε. Πυροβόλησαν ένα παιδί. Μπάτσοι. Τότε βλέπω έναν μικρό από την νεολαία, μαθητή, τον Γιώργο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα μάτια του. Βουρκωμένος. Αμήχανος. Μιλούσε στο τηλέφωνο και προσπαθούσε να πει στον Νάσο τι είχε γίνει. Σε κλείνω τώρα ήρθε ο Κορωνάκης, του λέει. Με κοιτάει και νιώθω τρομακτικά ανίκανος, ανήμπορος, αδύναμος. Αρχίζει να μου διηγείται γρήγορα, σπαστά αυτά που μετά μάθαμε όλοι. Ήταν στο Cousco, λίγο παραδίπλα. Είχε δει την μανούρα από πριν. Άκουσε τον πυροβολισμό. Είδε τον Αλέξη ή μάλλον τον Gregory όπως ήταν το ψευδώνυμο του φίλου του, να πέφτει εκεί δίπλα του από τις σφαίρες αστυνομικών. Τα ‘χε χάσει. Κάτι ήθελε να κάνει μα δεν ήξερε τι. Άρχισαν να ακούγονται συνθήματα και μάλλον από την Σόλωνος άρχισαν να εμφανίζονται ΜΑΤ. Τον αγκάλιασα. Πάμε στο Στέκι του λέω. Αποφασίζει να κάτσει εκεί με τους φίλους του. Τα συνθήματα είχαν την οργή του χαμού. Άρχισαν να φτιάχνονται οδοφράγματα με κάδους. Όλος ο κόσμος έτρεχε αμήχανα. Κάτι ήθελε να κάνει. Ενημερώνουμε τον κόσμο τι έχει συμβεί και προσπαθούμε να μάθουμε αν το παιδί ζει. Μια φίλη μας παίρνει τηλέφωνο και επιβεβαιώνει πως ο Αλέξης έχει πεθάνει. Σιωπή. Μαθαίνουμε πως ο τόπος γεμίζει ΜΑΤ. Αρχίζει και κατεβαίνει κόσμος στο Στέκι. Οι ήσυχες μέρες και πολύ περισσότερο οι ήσυχες νύχτες ανήκουν στο παρελθόν.

Αρχίζουμε τα τηλέφωνα να ενημερωθούν όσοι και όσες δεν το ξέρουν. Το ανεβάζουμε στο indy.gr, μπαίνει σε κάποια μπλογκς και λίγο μετά βγαίνει στην τηλεόραση. Τα τηλέφωνα έχουν σπάσει. Το στέκι γέμισε. Ήρθε και ο Γιώργος. Στην αρχή είχε πάει στο Πολυτεχνείο. Τον πείσαμε να ρθει από το Στέκι και ήρθε με την παρέα του. Ανάμεσα τους και ένας φίλος του Αλέξη που στεκόταν λίγα βήματα πίσω του. Θεριό ανήμερο. Τον είχα δει σε πορείες χαμογελαστό να λέει αστεία και συνθήματα. Τώρα ήταν αλλιώς. Ήθελε να πάρει εκδίκηση. Δεν μπορούσε να το πιστέψει. Αυτά τα βουρκωμένα μάτια. Προσπαθήσαμε να τα ηρεμήσουμε. Ηχογραφήσαμε ένα μικρό διάλογο και όσο πιο γρήγορα γινόταν ανέβηκε στο διαδίκτυο. Κάπως έτσι το «ηχητικό ντοκουμέντο του μάρτυρα» ξεκίνησε το ταξίδι του. Είναι και αυτή η δήθεν αντικειμενική, μάλλον ψυχρή και απάνθρωπη ορολογία του αστυνομικού ρεπορτάζ. Ακούσαμε πολλά τέτοια.

Προσπαθώντας να τους πείσουμε να μην κάνουν καμιά βλακεία εμφανίστηκε και ο πρώτος ασφαλίτης στην Τσαμαδού προσπαθώντας να τους πιάσει κουβέντα. Εξοστρακίστηκε γρήγορα από τις δυνάμεις του «κινήματος». Ήδη τα Εξάρχεια ήταν γεμάτα κόσμο. Μετά από μια γρήγορη συνεννόηση καλούμε για την Κυριακή πορεία από το Μουσείο στην ΓΑΔΑ και την Δευτέρα από τα Προπύλαια στην Βουλή. Συμμετέχουν όλες οι οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και όλες οι Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Στα γραφεία όλων των οργανώσεων στα Εξάρχεια έχει μαζευτεί πολύ κόσμος. Αποφασίζουμε να συντονιστούμε και να κάνουμε μια μικρή πορεία στο κέντρο. Τα ΜΑΤ προσπαθούν να μας εμποδίσουν να ενωθούμε. Οι κάτοικοι τους πετάνε γλάστρες από τα μπαλκόνια. Τα συνθήματα ακούγονται απόκοσμα. Τελικά ενωνόμαστε μετά από ένα σχετικό φιδάκι και κατεβαίνουμε την Σόλωνος. Στην Τζορτζ πέφτουν τα πρώτα δακρυγόνα. Βγαίνουμε στην Πατησίων. Έχουν ήδη μαζευτεί αρκετές χιλιάδες οργισμένων. Εμείς επιστρέφουμε στα Εξάρχεια, κάποιοι πηγαίνουν προς την Νομική και οι περισσότεροι παραμένουν στο Πολυτεχνείο. Η ώρα πια είναι μετά τη 1. Φύγαμε για τα σπίτιας μας γύρω στις 4. Αυτή την νύχτα νομίζω πως δεν κοιμήθηκε κανείς και καμιά. Αυτή ήταν η πρώτη νύχτα του Αλέξη. Η αστυνομία είχε σκοτώσει εν ψυχρώ έναν από εμάς και αυτοί που νοιώθαμε έτσι ήμασταν πάρα πάρα πολλοί.

Αυτή η νύχτα δεν διακόπηκε για αρκετές μέρες. Μετά από μια ασυνέχεια ο χρόνος συμπυκνώθηκε. Το Σάββατο στις 9:30 το βράδυ, ξεκίνησε μια καινούργια μέρα, η οποία συνεχίστηκε στις διαδηλώσεις της Κυριακής, της Δευτέρας, της Τετάρτης. Μάλλον συνεχίζετε ακόμα.

Ότι ζούσαμε ήταν εντελώς διαφορετικό. Κόσμος πάρα πολύς. Μεγάλη ένταση με την αστυνομία. Μεγάλη οργή. Σπασίματα. Μολότοφ. Δακρυγόνα. Πέτρες. Συνθήματα. Αυτό που μέχρι τότε λέγαμε μπλακ μπλοκ καμία σχέση δεν είχε με ότι είδαμε αυτές τις μέρες. Η οργή του κόσμου δεν έμπαινε μέσα σε συντεταγμένα μπλοκ παρά τις γιγαντιαίες προσπάθειες των αριστερών. Στο πλάι μας, στο δίπλα διάζωμα, πίσω και μπροστά μας, χιλιάδες νέοι και νέες μαζί με το μπλακ μπλοκ στην σπίντα, στην κόντρα με την αστυνομία. Η διαδήλωση της Κυριακής ήταν από τις πιο δύσκολες στην ζωή μου. Πήγαμε όσο πήγαινε. Φάγαμε όσα δακρυγόνα δεν είχαμε φάει στις τελευταίες 20 πορείες μαζί, τα μπλοκ όμως δεν έσπασαν. Η αστυνομία σε κάποια στιγμή βρέθηκε μπροστά μας και ανάμεσα σε καπνούς και δακρυγόνα αποφασίσαμε να γυρίσουμε προς τα πίσω. Θα συνεχίζαμε την Δευτέρα.

Την Δευτέρα το πρωί μπήκαν στο προσκήνιο οι άμεσα θιγόμενοι. Αυτοί που είχαν δεχτεί πιο έντονα από όλους μας το χτύπημα. Οι μαθητές. Κατά χιλιάδες βγαίνουν στον δρόμο. Δεκάδες μικρά ποτάμια ενώνονται στην ΓΑΔΑ και σε δεκάδες αστυνομικά τμήματα σε όλη την Ελλάδα. Ο Αλέξης έγινε το σύμβολο για ένα καλύτερο αύριο. Ήδη το κίνημα είναι στους δρόμους. Σε όλες της πόλεις της χώρας και σε δεκάδες πόλεις στην Ευρώπη και στον κόσμο. Δευτέρα απόγευμα τα Προπύλαια πλημμύρισαν. Η αστυνομία προσπάθησε να σπάσει τουλάχιστον δύο φορές την πορεία. Κάναμε υπεράνθρωπο αγώνα. Με το ΚΚΕ να κάνει ανούσιες αλυσίδες ακριβώς στα σημεία που δεν χρειαζόταν και μετά να χάνεται μέσα στα στενά. Φοβήθηκα την Δευτέρα. Είχε θολώσει το μάτι του κόσμου. Δεν ήξερε τι έσπαγε και γιατί το έσπαγε. Είχε μόνο μίσος. Από κοντά και οι αποκλεισμένοι. Μίσος από παντού. Από τους τσιγγάνους, από τους μετανάστες, από τους άστεγους. Πλιάτσικο. Έπαιρναν όλοι την δικιά τους εκδίκηση. Άλλοι ειρηνικά και άλλοι βίαια. Μια οργή κομμένη από τα δελτία ειδήσεων, κρυμμένη κάτω απ΄ το χαλί, κλεισμένη μέσα στην χύτρα, έσπαγε το καπάκι και έπαιρνε την εκδίκησή της στον δρόμο.  Είχαμε εξέγερση. Χωρίς σχέδιο, χωρίς ηγεσία, χωρίς υποκινητές. Πηχτός θυμός για ότι ζει ο καθένας. Το χέρι που του έκλεινε το στόμα για χρόνια δεν υπήρχε πια και μέχρι να θυμηθεί να μιλάει έβγαζε άναρθρες κραυγές. Κανείς δεν ήξερε που θα πάει αυτό. Δεν ξέραμε αν είμαστε στην αρχή στην μέση ή στο τέλος.

Από κοντά οι δημοσιογράφοι με το γνωστό ερώτημα. Καταδικάζετε; Μήπως είστε ανεκτικοί απέναντι στην βία; Κάποιοι τους υποκινούν. Κάποιοι τους χαϊδεύουν τα αυτιά. Μια στρεβλή μετάφραση στην κεντρική πολιτική σκηνή. Το σύστημα εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Μαζί με το σύστημα το ΚΚΕ να μιλάει για μυστικές υπηρεσίες ξένων χωρών κι αλλα τέτοια. Αν μου λέγανε πριν από 10-15 χρόνια που μπήκα ενεργά στο κίνημα και μετά στο Συνασπισμό ότι κάποτε θα μας κατηγορήσουν για υποκινητές επεισοδίων θα γέλαγα μέχρι σήμερα. Πολλά έχουν αλλάξει από τότε και κυρίως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει αταλάντευτα το κίνημα, επιλέγει να είναι μέρος του, επιλέγει να εξηγεί, δεν φοβάται το πολιτικό κόστος. Όπως με το άρθρο 16 έτσι και τώρα. Τι κι αν λέμε όπου σταθούμε και όπου βρεθούμε ότι δεν υιοθετούμε τέτοιες αδιέξοδες πρακτικές. Το ίδιο τους κάνει. Το ζήτημα όμως δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Το θέμα είναι πως κάπως πρέπει να το εξηγήσουν. Γιατί ο άλλος δρόμος είναι πιο δύσκολος. Αν πεις φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ καθάρισες. Αν ψάξεις να βρεις τους λόγους που συσσωρεύθηκε αυτή η οργή, πρέπει να αναμετρηθείς με τις ευθύνες σου. Αν έχεις υιοθετήσει τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό, αν για σένα δεν υπάρχουν κοινωνικοί αγώνες, τότε η μόνη συζήτηση είναι για το ποιον πρέπει να ψηφίσουν και ποιον όχι. Κυνικοί. Άρα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ μην τον ψηφίσετε. Και μετά αφού καθαρίζουμε μ αυτόν, ψηφίστε τον ένα ή τον άλλο. Δεν καταλαβαίνουν πως αυτό είναι μέρος της οργής. Εξοργίζουν τον κόσμο όταν κατεβαίνει να υπερασπιστεί στον δρόμο την αξιοπρέπεια του και τον ταυτίζουν με τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μιλάει κανένας για τα προβλήματα του κόσμου. Ούτε για το πως μπορεί να αλλάξει ο κόσμος την ζωή του. Δεν μιλάει κανείς για τους χιλιάδες που κάθε μέρα είναι στο δρόμο. Μόνο τζαμαρίες και φωτιές δείχνουν. Βγαίνει ο πρωθυπουργός πριν την πορεία της Τετάρτης και στο διάγγελμα του λέει περίπου πως εγώ σας είπα να μην διαδηλώσετε, τώρα έχετε εσείς την ευθύνη, εγώ θα τηρήσω την νομιμότητα. Η πορεία και η συγκέντρωση έχει απίστευτο κόσμο. Κανένας δεν του δίνε σημασία. Τον αψηφήσαμε.

Κάνουν καθιστική διαμαρτυρία οι συμμαθητές του Αλέξη και τους διώχνουν με ασπιδιές και δακρυγόνα στις 2:30 το πρωί. Στην Λάρισα συλλαμβάνουν 19 άτομα και πάνε όλοι με κοινό κατηγορητήριο με τον αντιτρομοκρατικο. 11 ανήλικοι πέρασαν δύο μέρες στο τμήμα. Οι νέοι τρομοκράτες που έλεγε και ο Παπαχελάς. Κάνουν κατάληψη 50 νέα παιδιά στην ΝΕΤ για 1 λεπτό και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τους αποκαλεί “στοιχεία” και μιλάει για προσπάθεια κατάλυσης της δημοκρατίας. Δέκα μέρες μετά την δολοφονία του Αλέξη ο κόσμος συνεχίζει να είναι στον δρόμο. Γίνεται μια τεράστια πορεία με χιλιάδες κόσμο και ο Πρωθυπουργός εξαγγέλλει μέτρα για τον τουρισμό. Η απόφαση για την υπόθεση της ζαρντινιέρας λέει πως η βία που όλοι είδαμε δεν ήταν απρόκλητη. Η βαλλιστική δεν βγάζει πόρισμα. Τα ΜΑΤ χτυπάνε στο ψαχνό. Συλλαμβάνουν κόσμο στον σωρό. Τελειώσαν τα δακρυγόνα και ήρθε νέο φορτίο από το Ισραήλ. Δεν γίνεται να συνεχίσουμε έτσι.

Γράφω αυτές τις γραμμές λίγες ώρες πριν την μεγάλη συναυλία στα Προπύλαια. Τρεις μέρες τώρα προσπαθούσαμε να βρούμε μηχανήματα για να την στήσουμε και κανένας δεν δεχόταν. Θα την κάνουμε όπως όπως. Σημασία έχει να συνεχίσουμε. Είναι Παρασκευή 19 Δεκέμβρη. Αύριο κλείνουν δυο βδομάδες από την δολοφονία του Αλέξανδρου. Πάνω από 800 σχολεία κάνουν κατάληψη ή αποχή. Εκατοντάδες σχολές υπό κατάληψη. Τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα. Οι μαθητές αποφάσισαν να συνεχίσουν μετά τα Χριστούγεννα. Συντονιστικό Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Συντονιστικά Γενικών Συνελεύσεων. Όλοι και όλες στους δρόμους. Χθες πυροβόλησαν ένα πιτσιρικά στο Περιστέρι.  Κανείς δεν ξέρει αν, πότε και πως θα τελειώσει όλο αυτό. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα είναι όπως πριν.

Τάσος Κορωνάκης

(Ένας από αυτούς και αυτές που είναι ακόμα στον δρόμο)

Advertisements

Ενέργειες

Information

One response

8 01 2009
Οι νεκροί της γενιάς μας… « κάτω αριστερά

[…] Οι νύχτες του αλέξη άλλαξαν τις μέρες μας […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: