Οι εξεγερμένοι, η βία, η αριστερά και το μέλλον (γιατί το τσουβάλιασμα γενικώς δεν βοηθάει)

11 01 2009

Αυτό είναι το τελευταίο άρθρο, συμβολή μου σε ένα πολύ ενδιαφέροντα διάλογο, που έχει ανοίξει το  Εντός Εποχής, για τις μέρες του Αλέξη και δημοσιεύτηκε σήμερα Κυριακή 11/1

gregory3Ο θάνατος είναι ένα εξαιρετικά τραγικό γεγονός. Ο θάνατος ενός έφηβου τραγικότερο. Η δολοφονία του συντριπτικό, απεχθές και καταδικαστέο. Η δολοφονία του από κάποιον που συμβολοποιεί την κρατική βία – την κρατική καταστολή, απεχθέστερο και αρμόζει άμεσης  κοινωνικής απάντησης.

Αυτή είναι μια στοιχειώδης κωδικοποίηση. Η μορφή, το εύρος και οι πρακτικές με τις οποίες αυτή η κοινωνική απάντηση θα εκφραστεί είναι κάθε φορά σε ευθεία αναλογία με ό,τι συμβαίνει στο εσωτερικό της κοινωνίας. Όσα ακολούθησαν λοιπόν την δολοφονία του Αλέξη, ήταν και μια ακτινογραφία της ελληνικής κοινωνίας και μέσα σε αυτήν ή σε αναφορά με αυτήν εκφράστηκαν όλες της οι τάσεις. Η εξέγερση με αυτή την έννοια έπαιξε και τον ρόλο ενός ενισχυτή σήματος, που έδινε μια ευκρίνεια, μια καθαρότητα στις διαφορές και εύκολα πια μπορούσες να ακούσεις ότι απουσιάζει βροντερά από τα δελτία των 8, όσα δεν καταγράφονται στις δημοσκοπήσεις, ότι δεν σε αφήνουν να τεκμηριώσεις στον δημόσιο διάλογο. Μαζί έβλεπες και το τι εκφράζει ή τι θέλει να εκφράσει, τι εκπροσωπεί και σαφώς πως θέλει να παρέμβει στο ακροατήριο που απευθύνεται ο κάθε πολιτικός χώρος.

Χωρίς βέβαια να έχουμε ακόμα απόσταση από τα γεγονότα, αλλά έχοντας αυτή την ευκρίνεια, οφείλουμε να διερευνήσουμε τα βασικά χαρακτηριστικά της εξέγερσης, με βάση το πλήθος των διαφορετικών φωνών που ενώθηκαν στο δρόμο, με βάση το σύνολο του ρεπορτορίου των δράσεων που είχε το κίνημα, με βάση τις αντιδράσεις που εκφράστηκαν στο εσωτερικό της κοινωνίας και όχι βέβαια με βάση το που έριξε το βάρος της η τηλεόραση, χωρίς αυτό σε καμία περίπτωση να  μας αφήνει αδιάφορους.

Το πρώτο σημαντικό χαρακτηριστικό των ημερών που πέρασαν είναι η έφοδος ενός ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ, μαζικού, οργισμένου, n671842235_1068029_9162μαχητικού. Η έφοδος των αφανών, των νέων και των αποκλεισμένων στο προσκήνιο. Σίγουρα οι πρωταγωνιστές αυτού του “φτάνει πια” απέναντι σε μια κοινωνία χωρίς μέλλον ήταν οι μαθητές, με την φαντασία και την ευαισθησία τους, την αγνότητα και την ορμή τους που ένιωσαν πως δέχονται ένα βαθύ εσωτερικό χτύπημα, έναν πυροβολισμό σε έναν από όλους. Ήταν αυτοί που χωρίς να το περιμένεις αψήφισαν τον κίνδυνο της σύγκρουσης με τις δυνάμεις καταστολής και έβαλαν στο επίκεντρο την ΓΑΔΑ και τα αστυνομικά τμήματα. Ήταν αυτοί, που με πέτρες και νεράντζια, αλλά και με λουλούδια και καθιστικές διαμαρτυρίες, «έπαιξαν» στο όριο της μαζικής, συλλογικής, εύστοχης και κοινωνικά νομιμοποιημένης βίας καταφέρνοντας να έχουν το δίκιο με το μέρος τους. Ήταν αυτοί που μετέφεραν την σύγκρουση στις γειτονιές όλης της χώρας, αλλά και μέσα στις οικογένειές τους. Αυτοί οι «μικροί οργισμένοι» ήταν που άπλωσαν την εξέγερση στο εσωτερικό της κοινωνίας, ανοίγοντας μια τεράστια συζήτηση που ξεκίναγε από τα αδιέξοδα του σημερινού σχολείου και έφτανε στην κατηγορία όλων των «μεγάλων» για την κλοπή, την καταστροφή της ζωής και του μέλλοντός τους. Ήταν αυτοί που μετά την διαδήλωση έπρεπε να πάνε στο φροντιστήριο. Ήταν αυτοί που μεγαλώνουν με την βία των εξετάσεων, την βία της έλλειψης ελεύθερου χρόνου, την βία των σύγχρονων πόλεων, την βία ενάντια στην ευαισθησία και την διαφορετικότητα της εφηβείας, την βία της τηλεόρασης και του playstation.

teargas2Δίπλα στους μαθητές, και για να είμαστε ακριβείς και πριν από αυτούς, ήταν οι οργισμένοι νέοι, οι νέοι της επισφάλειας και της ανεργίας και οι αποκλεισμένοι αυτής της κοινωνίας. Αυτοί που  βιώνουν τα αποτελέσματα των πολιτικών των τελευταίων χρόνων, αυτοί που είναι νέοι κι όμως νιώθουν πως ότι κι αν κάνουν, τίποτα δεν θα αλλάξει στην ζωή τους, πως η δημόσια σφαίρα περιέχει μόνο ψέματα, βία και συμφέροντα. Ήταν οι φοιτητές και ότι μπορεί να οριστεί ως γενιά του άρθρου 16, που ήδη είχε γευτεί την βία της καταστολής, την βία της κυβερνητικής πολιτικής. Ήταν οι μετανάστες πρώτης και κυρίως δεύτερης γενιάς, οι τσιγγάνοι, οι νέοι που τους λένε αλήτες, αυτοί που άλλοτε τους λένε οργανωμένους οπαδούς και άλλοτε χούλιγκαν. Ήταν αυτοί που πιστεύουν πως θα ζήσουν χειρότερα από ότι οι προηγούμενες γενιές που έζησαν σε αυτή την χώρα. Αυτοί που νιώθουν πως η νεότητα και η διαφορετικότητα  αντιμετωπίζεται ως αδίκημα. Ήταν οι νέοι που έχουν ζήσει (με) την βία στο πετσί τους, στην ζωή τους.GREECE-SHOOTING

Μαζί τους χιλιάδες πολίτες, κοινωνικά ευαίσθητοι, εν πολλοίς αριστεροί, που αψήφισαν την βία τόσο της καταστολής όσο και του ίδιου του κινήματος και συμμετείχαν σε αυτή την κοινωνική απάντηση γιατί έπρεπε να είναι εκεί, γιατί κι αυτοί πιστεύουν πως δεν πάει άλλο με την βία της εξουσίας σε όλες της τις εκφάνσεις.

Αν συμφωνήσουμε πως αυτός ήταν ο βασικός κορμός του κινήματος τότε εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε και τι έκανε ο καθένας όσο κρατούσαν «οι μέρες του Αλέξη». Σε μια κοινωνία όπου κυριαρχούν η βία και η κοινωνική αδικία, η διάψευση των όποιων προσδοκιών και η πλήρης απουσία ή η απαξίωση του όποιου οράματος για το οποίο αξίζει να παλέψεις, τότε η κοινωνική απάντηση σε ένα συντριπτικό γεγονός που ξεχειλίζει το ποτήρι, θα περιλαμβάνει, αναπόφευκτα δυστυχώς και στοιχεία εκδίκησης, στοιχεία μιας καταστροφικής μανίας απέναντι σε ό,τι καταστρέφει τις ζωές των εξεγερμένων. Καταστροφή και λεηλασία της περιουσίας και της ιδιοκτησίας που τους στερείται βίαια. Αντίδραση αυθόρμητη, αντανακλαστική, «προγλωσσική». Μια μανία, μια αντικοινωνική αγριότητα εξελίσσόταν μπροστά στα μάτια μας και παρ΄όλα αυτά τις πρώτες μέρες είχε οριακά την ανοχή μιας κοινωνίας που καταλάβαινε τα λάθη της. Δεν μπορούμε να μείνουμε όμως σε αυτή, αν και την εξηγούμε, αν και γνωρίζουμε το πόσο αδιέξοδη είναι. Δεν μπορούμε να δεχτούμε όπως θα ήθελε η κυρίαρχη ιδεολογία και τα αστικά ΜΜΕ, ότι αυτή η μανία ήταν ο πρωταγωνιστής της εξέγερσης. Ίσως αυτό το πάθος, αυτή η κρυμμένη συσσωρευμένη οργή, να ήταν αυτό που την έκανε εξέγερση. Δεν θα ήταν όμως ούτε καν ξέσπασμα, χωρίς τους χιλιάδες, χωρίς τους μαθητές και τους φοιτητές, χωρίς την ειρηνική εργατική πορεία της Τετάρτης, που αψήφισε το διάγγελμα Καραμανλή, χωρίς την διάρκεια, χωρίς την πανελλαδικότητα και την παγκοσμιότητα των δράσεων, και ήταν αυτοί οι χιλιάδες που κατάφεραν να επιβάλουν το αποτύπωμά τους έχοντας την συναίνεση και πολλές φορές την επιδοκιμασία, ενός πολύ μεγάλου τμήματος της κοινωνίας.

petresskonilaspiΠόσο μάλλον δεν μπορούμε, ούτε κατ’ ελάχιστο, να ομαδοποιήσουμε την αντίδραση των μαθητών με τις πρακτικές  που επέλεξε η μεγάλη πλειοψηφία αναρχικών και αντιεξουσιαστών βρίσκοντας νέους συμμάχους της οργής στους αποκλεισμένους εκδικητές. Ο αναρχικός, αντιεξουσιαστικός χώρος ήταν σαφώς παρών στο κίνημα, καθοδηγώντας πολλές φορές την αγριότητα των χιλιάδων οργισμένων, προσπαθώντας για άλλη μια φορά να παίξει τον ρόλο της φωτεινής και ξεκομμένης πρωτοπορίας, αδιαφορώντας το τι έχει επιλέξει το υπόλοιπο κίνημα, αδιαφορώντας για το άσυλο, αδιαφορώντας για τους κουκουλοφόρους που βγαίνουν απ’ τις κλούβες, αδιαφορώντας γενικά μπροστά στην ομορφιά του δήθεν αυθορμητισμού, εγκλωβισμένος χρόνια τώρα στο φετιχισμό της βίας, αναγορεύοντας σε επαναστατική πράξη κάθε καταστροφή και σε ήρωα κάθε αναρχικό που υιοθετώντας πρακτικές εκτός κάθε κοινωνικής νομιμοποίησης κατέληγε στη φυλακή. plithos

Η αριστερά μας καμιά σχέση δεν έχει μ’ αυτές τις πρακτικές, από την αρχή διαχώρισε την θέση της, ψύχραιμα, χωρίς να πέφτει στην αναρχοφοβία, χωρίς να καταδικάζει το αποτέλεσμα αλλά την αιτία και χωρίς να απολογείται ως συνυπεύθυνη, υποκύπτοντας στις πιέσεις των κάθε λογής δημοσιογράφων και πολιτικάντηδων. Ούτε βέβαια μπορεί να χρεωθεί η ίδια και το κίνημα, ούτε καν ο ίδιος ο αναρχικός και αντιεξουσιαστικός χώρος συλλήβδην, τους ανόητους και επικίνδυνους, που νομίζουν – αν το νομίζουν – πως θα αλλάξουν αυτή την κοινωνία πυροβολώντας αστυνομικούς, με ότι βρουν στα χέρια τους, την χειρότερη ώρα, στο χειρότερο μέρος, χτυπώντας ουσιαστικά το κίνημα. Αυτός κι αν είναι εξοστρακισμός εκ προ μελέτης…

apergiaΗ δικιά μας αριστερά τα πήγε καλά. Καλύτερα από ότι καθένας από μας μπορούσε να εκτιμήσει από τα πριν, καλύτερα και από τον μέσο όρο μας. Ήταν αυτή που έκανε ότι δεν έκανε κανένας άλλος πολιτικός χώρος. Έδωσε όλες της τις δυνάμεις για να πάρει σάρκα και οστά αυτό το κίνημα κατεβαίνοντας μαχητικά, μαζικά και ενωτικά  στον δρόμο, συμμετέχοντας και όχι καπελώνοντας, συνομιλώντας με τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς των νέων ανθρώπων, υπερασπίζοντας τις αγωνίες τους, κατανοώντας τα αδιέξοδά τους, προτείνοντας και πρακτικές και αιτήματα και όραμα. Εμείς δεν κάναμε γελοίες φιέστες με κεράκια. Εμείς συνεχίσαμε να θεωρούμε πως το δίκιο είναι από την πλευρά των εξεγερμένων, διαπαιδαγωγώντας νέους/ες αριστερούς/ες στις αξίες της αλληλεγγύης, της αντίστασης και της ανυπακοής. Το ΚΚΕ δυστυχώς επέλεξε να συμμαχήσει με την ομαλότητα, να στηρίξει όσο κανείς  την κυβέρνηση, να δεχτεί χωρίς να πει κουβέντα τα συγχαρητήρια από το ΛΑΟΣ και συνεχίζει ακόμα αδιαφορώντας για τους χιλιάδες που κατέβηκαν στους δρόμους πνιγμένοι από τον νεοφιλελευθερισμό, αδιαφορώντας για τους χιλιάδες μαθητές και φοιτητές σε όλη την χώρα, αδιαφορώντας για τους χιλιάδες αλληλέγγυους σε όλο τον πλανήτη.

avgi_gregoryΌχι μόνο δεν πρέπει να απολογηθούμε για όσα έγιναν, αλλά πρέπει να είμαστε περήφανοι για όσα κάναμε. Τώρα δεν υπάρχουν δεύτερες σκέψεις. Δεν πρέπει να φοβηθούμε το πολιτικό κόστος και να κερδίσουμε ξανά την αξιοπιστία. Δεν πρέπει να υποχωρήσουμε απέναντι στην συμμαχία Λιάνας – Άδωνη που κάνουν αέρα στους παρουσιαστές των δελτίων ειδήσεων κουνώντας ρυθμικά το άρθρο του Δημοσθένη και το ημερολόγιο της Αυγής. Πρέπει να είμαστε επιθετικοί σε όσους επέλεξαν να είναι το αριστερό ή το δεξί χέρι της κυβέρνησης, κι ακόμα περισσότερο πρέπει να ζητήσουμε από αυτούς που βρίσκονται για χρόνια σε κυβερνητικές θέσεις, σε αυτούς που για χρόνια εφαρμόζουν πιστά την μονότονη πολιτική του νεοφιλελευθερισμού, να απολογηθούν για την οργή που έχει συσσωρεύτει, για την βία που έχουν καλλιεργήσει, για τα αδιέξοδα που συνεχώς πολλαπλασιάζουν.

Μόνη λύση να συνεχιστούν οι μαζικοί ενωτικοί αγώνες, ενάντια στην εκπαίδευση της αμάθειας και στο πλάι της νεολαίας, ενάντια στην σφαγή που ξεκίνησαν οι Ισραηλινοί με συνένοχους την ΕΕ και τις ΗΠΑ και στο πλάι του λαού της  Παλαιστίνης, ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία και στο πλάι της Κωνσταντίνας Κούνεβα, ενάντια σε όσους προσπαθούν να μας ξαναβάλουν στην βουλιαγμένη θέση του καναπέ και στο πλάι όσων επιλέγουν να διεκδικήσουν ξανά το μέλλον.

kolaz_for_blog

Advertisements

Ενέργειες

Information

2 Σχόλια

13 01 2009
Γιώργος Καρατσιουμπάνης

αν και είδα το φωτο-κολάζ μπόλικες φορές, τώρα πρόσεξα μια ιδιαίτερη φωτογραφία που βρίσκεται πάνω αριστερά!
σε λίγες εβδομάδες θα είναι τα πρώτα γενέθλια του πανέμορφου και πολύχρωμου συλλαλητηριου ενάντια στο λιθάνθρακα, το μεγαλύτερο που γνώρισε η ΑΜ/Θ στον 21ο αιώνα!
Venceremos! 🙂

13 01 2009
tkoronakis

Γιώργο θα σε στεναχωρήσω αλλά πάνω αριστερά δίπλα στην πράσινη με τον Αλέξανδρο και την φώτο με τον κόσμο από την συναυλία είναι μια φώτο από την πορεία της απεργίας της Τετάρτης. Ίσως θα πρεπε να υπήρχε όμως. Για το λιθάνθρακα είμαστε πάντως σε κάθε περίπτωση παρέα. VENCEREMOS!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: