Και ξαφνικά γέμισε ο τόπος θύμισες και ευγνωμοσύνη

14 01 2009

Ένας σύντροφος με πήρε πριν από λίγο στο τηλέφωνο εξοργισμένος. Είχε δει ένα εκτενές ρεπορτάζ του δελτίου ειδήσεων του ΣΚΑΪ, στο όποιο προσπαθούσαν να παρουσιάσουν τον «διχασμό» στις γραμμές μας, μέσα από ένα «σπουδαίο» μοντάζ, δείγμα δημοσιογραφικού ήθους και επαγγελματισμού, που παρουσίαζε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να λένε διάφορες φράσεις, απαντήσεις σίγουρα σε διαφορετικές ερωτήσεις, και φυσικά να μην βγαίνει κανένα νόημα. Αφού κλείσαμε το τηλέφωνο μετά τον σχετικό σχολιασμό, επιχείρησα να βρω το σπάνιο αυτό αριστούργημα στην (καλή ομολογουμένως) ιστοσελίδα του ΣΚΑΪ όπου και ανακάλυψα τον σημερινό, μικρό και προσωπικό μου θησαυρό που ξύπνησε καλά καταχωνιασμένες μνήμες.

Ο Π. Κατσιμίχας στο ΣΚΑΙ.gr

Συνέντευξη στη Νάντια Παπανικολάου

Δεν πρόκειται προφανώς για την ταύτιση μου με τις απόψεις του Πάνου. (Συγνώμη για τον ενικό, αλλά πάντα έτσι τους μιλάγαμε, κατόπιν ανομολόγητης άδειας που μας είχαν παραχωρήσει απλόχερα.)

Ούτως ή άλλως ποτέ μου δεν έγινα τόσο τρελό γκρούπι, που να αναδεικνύω το αγαπημένο μου συγκρότημα σε γκουρού, αφήστε που νομίζω πως ούτε κι ίδιοι θα επεδίωκαν ποτέ τέτοιο κοινό.

Πρόκειται για κάτι πολύ πιο σημαντικό.

Για την υπενθύμιση μιας εφηβικής σχεδόν αφετηριακής συνθήκης. Αυτής που μας πρωτοέβγαλε στους δρόμους. Φαντάζομαι πως μια τέτοια συνθήκη πάνω κάτω  γεμίζει οργή και τους εφηβους του σήμερα. Αυτή η ίδια που έμπασε και μας στην Αριστερά, σ’ αυτήν την Αριστερά, σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε.

Όταν η μουσική και τα διαβάσματά μου ακόμα δεν συμβάδιζαν. Ψαχνόμουνα και μπερδευόμουνα.

Όταν από την μία είχα το Βήμα με τον Πρετεντέρη και τον Νικολάου του, να δίνουν σαφή γραμμή κοινωνικής ένταξης και επιτυχίας (με αποτελέσματα σίγουρα όσο και η άνοδος του δείκτη Nikkei στο χρηματιστήριο του Τόκιο) κι από την άλλη τους Κατσιμιχαίους κι άλλους τόσους «αθώους», ροκάδες και όχι μόνο, που μου έκλειναν το μάτι, βγάζαν στη φόρα τις αδυναμίες τους και μου λέγαν «μην μασάς», και μεις φάγαμε στραπάτσα, μα πρέπει να τα καταφέρουμε όλοι μαζί.

Και τελικά οι “αθώοι”, οι “αγνοί”, οι “ευαίσθητοι” κέρδισαν

ή καλύτερα με κέρδισαν, κέρδισαν πολλούς και πολλές. Εμάς.

Ήταν η Stereo Nova με το 6πμ.

Ήταν ο Βασίλης, αλλά κι ο Παύλος, οι Τρύπες και τα Ξύλινα, η Τάνια, η Δήμητρα και η Λένα με το Κοπερτί.

Μπαίναν σιγά σιγά στην σειρά. Έστηνα τις άμυνες μου. Εγώ κι άλλοι, κι άλλες σαν και μένα. Στήναμε τον στρατό μας από τριαντάφυλλα κι ας μας είχαν ξεγραμμένους. Κάθε γενιά φτιάχνει τα οχυρά της. Με ότι της μάθανε και με ότι στα κρυφά κατάφερε να βρει από μόνη της.

«Χούντα δεν θυμάμαι, μα ούτε ελευθερία,

της μεταπολίτευσης καημένη γενιά»

Σιγά σιγά καταλάβαινα.

loizos51

Δεν με πείραζε πια κι αν άλλαζαν οι δημιουργοί στρατόπεδο, δεν με ένοιαζε κι αν φτύναν τα παιδιά τους.

Στεναχωριόμουνα, μα εγώ, εμείς δεν ήμασταν μ’

αυτούς, αλλά με τα παιδιά τους.

Όπως και τώρα.

Κι άκουγα πια Διονύση και Μίκη χωρίς να ντρέπομαι.

Τον Μάνο τον άκουγα κι ας δήλωνε δεξιός. Είχε τον τρόπο του να είναι από δω. Τον άλλο τον Μάνο όμως, τον Λοΐζο, τον αγαπώ πιο πολύ.

Μπήκαν κι άλλοι κι άλλες. Ο κινηματογράφος. Το θέατρο. Ο Μιχαλακόπουλος. Η Βαγενά. Νέα παιδιά που αναμετριόνταν απέναντί σου, σε κοίταγαν στα μάτια και ήσασταν σύμμαχοι. Μόνοι άλλοτε κι άλλοτε πάλι με anagnwstakisμεγαλύτερους και μεγαλύτερες πειραματίζονταν στις αντοχές τους, στο γυαλί, στο πανί ή στο σανίδι, αλλά και στις δικές σου αντοχές. Βρίσκαμε μαζί τα όρια. Όπως άλλοτε τα βρίσκαμε σε μια συνέλευση ζόρικια ή πιασμένοι αλυσίδες στο δρόμο. Άλλοτε πάλι τα ‘βρισκες μόνος, σε ένα φιλί που άλλαζε την ζωή σου, σε ένα φίλο που έχανες ξαφνικά.

Ήρθαν οι συγγραφείς από νωρίς και μετά και οι ζωγράφοι και οι ποιητές. Μια σκιά και ένας στίχος να σ’ αγγίζουν και να σ’ αλλάζουν πιο πολύ από όσο μπορούσες να φανταστείς πριν τ’ ανταμώσεις. Μια μέρα με ξύπνησε η κοπέλα μου με ένα απλό sms που έλεγε “Ξύπνα, πέθανε ο Αναγνωστάκης». Και έκλαψα.

Κι ήρθαν και τόσοι άλλοι. Κι έρχονται κι άλλες. Κι απ’ άλλους τόπους. Και δεν ξεχνιόμαστε, δεν ξεχνάμε από που ήρθαμε και που πάμε!

Πρόκειται για κάτι πολύ σημαντικό λοιπόν.

Πρόκειται για την υπενθύμιση αυτής της μοναδικής ευαισθησίας που ο Πάνος και ο Χάρης, μαζί με άλλους, όχι και τόσους πολλούς όμως, μοιράστηκαν μαζί μας.

Για κείνη την πρώτη, πρωτόγονη ίσως μορφή πολιτικοποίησης, για κείνο το σπρώξιμο, που σ’ έκανε, την ώρα που κλείνεις τα μάτια σου και ενώνεις την φωνή σου μαζί τους, να μην σκέφτεσαι πάντα το κορίτσι σου ή το κορίτσι που θα ‘θελες να ‘χες, αλλά ένα ακατέργαστο όραμα κοινωνικής δικαιοσύνης, ίσως μια αφίσα του Μάη, ίσως τους Ζαπατίστας και τον Sub, ίσως τους μετανάστες του καταυλισμού της Πάτρας, ίσως πως αύριο πρέπει να κατέβεις στην διαδήλωση.

Είναι αυτό το ηθικό δίκαιο, αυτό το αξιακό φορτίο που κάνει την αριστερά, που κάνει το δικό της συλλογικό να ξεχωρίζει από τα άλλα, να επιζητά σήμερα (και όχι μόνο αύριο), με ρεαλισμό (γιατί εξηγεί), με υλικότητα (χειροπιαστά), το αδύνατο, για να γλιτώσει το αδιανόητο. Είναι αυτή η αρχέγονη πρώτη ύλη μας. Η βαθιά κοινωνική ευαισθησία (που ξεκινάει και πρέπει να παραμείνει ατομική – προσωπική ίσως καλύτερα, για να είναι και συλλογική), δείγμα της ανθρωποσύνης μας.

Κι όταν το τραγούδι τελειώσει και ανοίξεις τα μάτια σου, θα σαι εκεί στο μικρό μαγαζί της Πάτρας, στην πρώτη σειρά και ο Χάρης θα γυρίσει κοιτώντας τα υγρά μάτια σου και θα ρωτήσει με αφέλεια, «Ρε μάγκες μήπως έχετε αναπτήρα?»

Τον ευχαριστώ και αυτόν που μου ζήτησε αναπτήρα και τον Πάνο που μαζί με συντρόφευσαν κι εκείνο και τόσα άλλα δύσκολα βράδια.

Ευχαριστώ και  τον Σωκράτη που μου ‘δωσε λεφτά σε μιά συναυλία υπό βροχή στο Κάστρο να πάω μαζί μ’ άλλους, να αγοράσουμε κρασί για όλους.

Και τον Ξυλούρη που δεν τον πρόλαβα, μα με δίδαξε τόσα αυτή η φωνή. Ίσως να ‘ναι που τον θυμάμαι να τραγουδάει πάνω στην πύλη, ίσως πάλι να ΄ναι που πήδηξε μαζί με τον πατέρα την μάντρα και το ‘σκασαν κι αυτό το ακούω από μικρό παιδί.

Σε όλους και όλες τους συντρόφους και τις συντρόφισσες με την μία ή την άλλη έννοια.Ευχαριστώ!Ευχαριστούμε!

Ευχαριστούμε όσους και όσες φρόντισαν και θέριεψαν το πάθος μας για ελευθερία και δικαιοσύνη, σε όσους και όσες μας έμαθαν να μην ντρέπομαστε για την ευαισθησία μας, αλλά να την βολεύουμε μαζί με την λογική μας, όσο βολεύεται.

Ευχαριστούμε όσους και όσες μας έκαναν να μην ντρεπόμαστε γιατί κουτσά στραβά παλεύουμε άνθρωποι να είμαστε και σε κοινωνία ανθρωπινή να ζήσουμε.

Σε μια κοινωνία…

…χωρίς σφαίρα στον Αλέξανδρο, χωρίς βιτριόλι στην Κωνσταντίνα, χωρίς βόμβες στην Παλαιστίνη και χωρίς πόλεμο πουθενά.

Χωρίς, χωρίς, χωρίς… αλλά κυρίως με.

Με Αξιοπρέπεια και Αλληλεγγύη από τώρα και μέχρι τότε…

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ και ΑΝΥΠΑΚΟΗ

Advertisements

Ενέργειες

Information

3 Σχόλια

14 01 2009
κόκκινο μπαλόνι

Αυτή είναι η αριστερά μας αγαπημένο μου μπέαρ.
Υπογραμίζω ξανά: «Είναι αυτό το ηθικό δίκαιο, αυτό το αξιακό φορτίο που κάνει την αριστερά, που κάνει το δικό της συλλογικό να ξεχωρίζει από τα άλλα, να επιζητά σήμερα (και όχι μόνο αύριο), με ρεαλισμό (γιατί εξηγεί), με υλικότητα (χειροπιαστά), το αδύνατο, για να γλιτώσει το αδιανόητο. Είναι αυτή η αρχέγονη πρώτη ύλη μας. Η βαθιά κοινωνική ευαισθησία (που ξεκινάει και πρέπει να παραμείνει ατομική – προσωπική ίσως καλύτερα, για να είναι και συλλογική), δείγμα της ανθρωποσύνης μας»
Και αυτό που λες : «Στεναχωριόμουνα, μα εγώ, εμείς δεν ήμασταν μ’αυτούς, αλλά με τα παιδιά τους.
Όπως και τώρα.
Κι άκουγα πια Διονύση και Μίκη χωρίς να ντρέπομαι.» είναι συμπυκνωμένη η εφηβεία μας, γιατί τότε οι απογοητεύσεις είχαν άλλο βάρος.
Αχ, με έκανες και δάκρυσα, και είμαι στο γραφείο…θα μας πάρουν χαμπάρι!
Κισιζ

14 01 2009
tkoronakis

Χαίρομαι που σ’ άρεσε καλό μπαλόνι!
Αν και για να σου πω την αλήθεια το περίμενα… 😉

14 01 2009
Κώστας

Καταπληκτικό το άρθρο!
Ας ελπίζουμε ότι οι «αθώοι», οι “αγνοί” και οι “ευαίσθητοι” θα κερδίσουν πολλούς και πολλές ακόμη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: