48 ώρες στην Λωρίδα της Γάζας…μου θύμισαν τον Γκούιντο μας

19 01 2009

Δημοσιεύτηκε σήμερα από ίντυ στο indy.gr ή για να το πω με περισσότερα λόγια σύντροφοι και συντρόφισσες από την διαχειριστική ομάδα του ίντυ βρίσκονται στην Γάζα και μας στέλνουν την ανταπόκρισή τους:

hr_global_palestine

Κάποιες πρώτες σκόρπιες περιγραφές από την παραμονή μας στη Λωρίδα της Γάζας.

Μετά από μια διήμερη καθυστέρηση που οφείλονταν στην άρνηση της ελληνικής κυβέρνησης, μέσω της πρεσβείας μας στο Κάιρο, να μας δώσει τα απαραίτητα έγγραφα, καταφέραμε να μπούμε στη Λωρίδα της Γάζας.

Η κατάσταση είναι τραγική, όπως φαίνεται και σε όσα μεταδίδουν οι λίγοι δημοσιογράφοι που βρίσκονταν μέχρι προχθές μέσα. Κατεστραμμένα σπίτια, ξεσπιτωμένες οικογένειες, πάνω από 35.000 πρόσφυγες στα σχολεία της unrwa, χωρίς να υπολογίζονται όσες οικογένειες φιλοξενούνται σε συγγενικά σπίτια.

Επισκεφτήκαμε την Χαν Γιούνες και τη Ράφα. Η λωρίδα της γάζας ήταν, και ουσιαστικά παραμένει, κομμένη στα δύο. Η μετακίνηση προς τα βόρεια δεν είναι εφικτή και ο μόνος «ασφαλής» τρόπος είναι με ασθενοφόρα (αλλά είναι τραγικό να απασχολείς ασθενοφόρα για να σε μεταφέρουν μιας και ούτως ή άλλως δεν επαρκούν για τους τραυματίες).

Χθες είπαν ότι άνοιξε ο παραλιακός δρόμος από τη Ράφα προς την πόλη της Γάζας, αλλά και αυτό δεν ήταν επιβεβαιωμένο. Την Παρασκευή το βράδυ μείναμε στη χαν γιούνες που βομβαρδίζονταν ανήλεως. Εκτός από τα βομβαρδιστικά αεροπλάνα, που έκαναν εκωφαντικό θόρυβο, συνεχώς πετούσαν πάνω από τα κεφάλια μας μη επανδρωμένα κατασκοπευτικά αεροπλάνα που έκαναν ένα διαβολεμένο θόρυβο. Όπως μας είπαν οι κάτοικοι τα αεροπλανάκια αυτά πετούσαν και πριν ξεκινήσουν οι βομβαρδισμοί. Επίσης και την Κυριακή, μετά την μονομερή εκεχειρία, εξακολουθούσαν να βουίζουν όλη την ημέρα και τη νύχτα. Εκτός από τον κανονικό πόλεμο υπάρχει και ο ψυχολογικός και αυτός είναι μόνιμος, είτε υπάρχει επίθεση είτε όχι.

Το Σάββατο κατά τη διάρκεια της 3ωρης εκεχειρια (η οποία ξεκινούσε και τελείωνε όποτε ήθελαν οι ισραηλινοί) πετούσαν συνεχώς τα ζανάνα – όπως τα λένε οι παλαιστίνιοι – καθώς και βομβαρδιστικά σε σχηματισμούς πετούσαν διαρκώς πάνω από τη γάζα, αφήνοντας πίσω τους λευκούς καπνούς και κάτι σαν φωτοβολίδες.

Χθες το πρωί στο σπίτι που βρισκόμασταν – 1.5 χλμ από τα σύνορα με την Αίγυπτο – στη Ράφα τηλεφώνησαν οι ισραηλινοί και ανακοίνωσαν ότι παρά την εκεχειρία τα σπίτια που βρίσκονται στην περιοχή κάτα μήκος των συνόρων παραμένουν στόχος και δεν πρέπει να επιστρέψουν σε αυτά οι κάτοικοι παρά την εκεχειρία. επισκεφτήκαμε μια από τις γειτονιές των συνόρων και η εικόνα που αντικρίσαμε ήταν χαρακτηριστική: τα πάντα ήταν ισοπεδομένα. Τεράστιες εκτάσεις γεμάτες μπάζα ήταν ότι άφησαν οι βομβαρδισμόι.

Τις επόμενες μέρες θα δημοσιεύσουμε αναλυτικό χρονικό των 48 ωρών που περάσαμε στη γάζα με φωτογραφίες.

Υ.Γ. Αυτή είναι η πρώτη φόρα που η Παλαιστίνη φλέγεται και λείπει ο αγαπημένος μας Guido.

Από την στιγμή που άκουσα για την επίθεση των Ισραηλινών κόλλησε η μορφή του στο μυαλό μου. Κάθε φορά στις πορείες προς την Ισραηλινή Πρεσβεία ένοιωθες πως κάποιος έλειπε.

Ο Guido μας, όποτε κουβεντιάζαμε για την Παλαιστίνη, όποτε οργανώναμε κάποια δράση ή κάποια αποστολή ήταν εκεί. Με το χαμόγελο του και την ζεστασιά του, με αυτό το βλέμμα που σε έκανε να τον ακολουθείς, με την παλαιστινιακή μαντίλα πάντα κολλημένη πάνω του.

Είπα λοιπόν να μοιραστούμε ένα τραγούδι που όσοι είχαμε βρεθεί για το τελευταίο αντίο, το ‘χουμε αναμφισβήτητα συνδέσει μαζί του.

guido

Advertisements

Ενέργειες

Information

2 Σχόλια

21 01 2009
ο επικηρυγμένος Θωμάς Γκαντάρας, ο ληστής

«Viva Marx, viva Lenin, viva Mao Tse-tung».
Το «Λένιν» το πρόφερε »λιε», και νομίζω πως κάτι ήξερε. Το φώναζε μόνος του το Νοέμβρη του ‘2 στη Φλωρεντία προσπαθώντας να «σκουντήσει» τη διαδήλωση, το φώναζε γιατί ξανάνιωνε και γιατί ήταν ένας μ-λ αντιιμπεριαλιστής με θητεία στο ΠΑΣΟΚ και ό,τι συνέβαινε με το no global του πήγαινε γάντι. (Τον Ιούνη του ‘3 οργίαζε με τα φιλαράκια του, τους μισότρελους τους COBAS -καλά δε θυμάμαι;).

Στο καράβι του έπιασα κουβέντα για να συμφωνήσουμε ότι το Δίκτυο είχε δίκιο, άσχετα που μετά από λίγο θα με προϋπαντούσε τελετουργικά με τη σήμα-κατατεθέν ψευτοειρωνεία του, αποκαλώντας με σαρκαστικά «ρεφορμιστή». Κι άσχετα αν θα διαφωνούσαμε στα «εθνικά» πολλές φορές, ιδίως το ‘4 με το Κυπριακό -κατάφερνε με μαεστρία να με φέρνει στο όριο της υπομονής μου και της άποψής μου. Την πάτησες μικρέ, τράβα ξαναδές τα κι έλα να μας τα ξαναπείς. Όχι βέβαια, δεν ξεστόμισε ποτέ τέτοια μαλακία: πώς λέμε «πατερναλιστής»; Καμία σχέση.
Περπατήσαμε μαζί στη διαδήλωση της Λάρισας το ‘4 -μου φαίνεται πως κατάλαβε ότι κάτι όμορφο συνέβη όταν τελείωσε η διαδήλωση. Γοήτευσε την Ειρήνη με το χιούμορ και την απλότητά του, με εξέπληξε (γιατί όμως;) όταν μου είπε ότι μετέφραζε κόμιξ, είχε πάντα κάτι να πει για την αξιοπρέπεια ανθρώπων που δεν γνώριζα, σαν τον Αντώνη Καρρά και λύσσαγε με άλλους που εκτιμούσα και που τον είχαν black list, σαν…
Μου την έσπαγε που δε διάβαζε Αυγή και Εποχή (άσε μας ρε Γκουίντο…), μου άρεσε όμως που δε «μάσαγε», κι ας ήταν σχεδόν εθιμοτυπικά εριστικός και είρωνας.
Κι ένα παιδικό σκάσιμο στα γέλια… Ορίστε, αυτό είναι. Βρείτε μου ένα στέλεχος να το παθαίνει αυτό και θα σας παραδεχτώ.
Δεν πρόλαβα να μάθω πολλά για τον «μεταπολιτευτικό ριζοσπαστισμό» που έζησε (και που εμένα με γοητεύει), ούτε για την ιταλική αυτονομία και το ιταλικό γενικότερα. (Τα ιταλικά μου, πάλι, ηττήθηκαν μαζί του μέχρι αφωνίας). Ναι, δεν πρόλαβα να μάθω κι είναι λογικό, γιατί μερικές φορές δεν ξέρεις και πώς να ρωτήσεις. Μην τρελαθούμε. Μιλάς μ’έναν άνθρωπο: είναι δυνατό να σκέφτεσαι πόσο λίγο κρατάνε οι άνθρωποι και να τον βάλεις ν’ αφηγείται; Δεν γίνονται αυτά, μην τρελαθούμε.
Τον πρόλαβα τουλάχιστον να διερμηνεύει τον Μιλιούτσι των COBAS (καλά δε θυμάμαι;), μέρες που το Δίκτυο έκανε αυτό που ήταν αξιοπρεπές να κάνει και γι’αυτό μέτραγε φίλους και εχθρούς. Και ήμασταν και παρεούλα Θεσσαλονίκη στο Πολυτεχνείο με το Βασίλη, σε κάτι ωραίο που έκανε η «Εποχή» για τα φοιτητικά και την κουκουλολογία του ‘6-‘7.

Ο αποχαιρετισμός του απ’το Γιάννη ήταν ακριβός. Κάποιος άλλος θά’πρεπε να τα πει (και τα είπε), γιατί όντως, ο Γκουίντο δεν κουράστηκε ποτέ και δεν μας τά’πρηξε ποτέ για πρώην κατορθώματά του -δεν είχε ανάγκη να «δικαιολογήσει» κάτι απ’ τα στερνά-, ούτε και ξέχασε την αφισοκόλληση από λογιοσύνη.
Ας το μαζεύουε, αυτός ο γελοίος παρατατικός δεν είναι ανάγκη να κρατήσει.
Υπάρχει κανείς να του κάνω τράκα απ’ τον παλιομοδίτικο Cooper του;

ΥΓ: Τσιόφφι, Τζιόφι… Ευτυχώς έχω τη συνήθεια να κρατάω τα μέιλ ετών. Ο Cooper κιτρινίζει δάχτυλα εύκολα κι έτσι ξερός που είναι, το τσιγάρο δεν κρατάει.
ΥΓ2: Μα δεν είναι αστείο ότι υπήρξε παντρεμένος αυτός ο άνθρωπος;
ΥΓ3: Γκουίντο, όταν «την κάνει» κάποιος, μου λες πώς καταφέρνουμε να γινόμαστε τόσο μαλάκες, προσπαθώντας να επιβεβαιώσουμε ότι εμείς ζούμε κι ότι κι εμάς θα μας θυμάται κάποιος, όταν «την κάνουμε». Κάτι πράματα…

26 08 2009
carolina

Μοναδικό μου ξαδερφάκι… Guido μας,
Μεγαλώνοντάς μαζί σου ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα πάψω να σε έχω στη ζωή μου. Ξεφυλλίζω τα βιβλία σου με τις αφιερώσεις σου…Λατρεύω να διαβάζω ιστορίες για σένα & είμαι περήφανη για τους αγώνες σου… μακάρι ο άδικος χαμός σου να ήταν ένα όνειρο & να σε έσκαγα στα φιλιά!!
σε αγαπώ & ας πήρες μαζί σου κομμάτι της καρδιάς μου επειδή αδιαφορούσες για την υγεία σου… & επειδή δεν είσαι πια εδώ να με προσέχεις…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: