Μήπως να μην μασήσουμε;

13 03 2009

Δεν είμαι σίγουρος αν θέλω να γράψω και δεν έχω καταλήξει στο τι θέλω να γράψω. Διάβασα όμως 2 ενδιαφέροντα άρθρα που προσπαθούν να δώσουν κάποιες ερμηνείες. Δεν έχω καταλήξει ούτε καν αν, πόσο και που συμφωνώ μαζί τους, αλλά θέλω να τα μοιραστώ μαζί σας.

Το ένα σήμερα από το «Βήμα»:

Μήπως;

Διακρίνω ότι οι κλιμακούμενες και ενορχηστρωμένες επιθέσεις που δέχεται, μέσα και έξω από τον Συνασπισμό, έχουν εκνευρίσει τον Αλέξη Τσίπρα. Κάνει λάθος. Επρεπε να χαίρεται. Για να τον χτυπάει όλο το οικονομικοπολιτικό «εστάμπλισμεντ» και οι «οργανικοί διανοούμενοί» του, σημαίνει ότι τον φοβούνται.

Οτι βλέπουν σε αυτό που εκπροσωπεί έναν κίνδυνο αποσταθεροποίησης του συστήματος. Και το σύστημα όταν αισθάνεται ότι απειλείται δεν παίζει. Χρησιμοποιεί όλα τα μέσα, κυρίως αθέμιτα, για να εξαλείψει την απειλή. Γι΄ αυτό ο πρόεδρος του Συνασπισμού θα πρέπει να αναμένει, όσο πλησιάζουν οι εκλογικές αναμετρήσεις, πολλαπλασιασμό των επιχειρήσεων πολιτικής και ηθικής εξόντωσής του. Θα κατηγορηθεί το επόμενο διάστημα ότι είναι τρομοκράτης, τραμπούκος, δεξιός, πλούσιος, αντιπαναθηναϊκός, διαπλεκόμενος, πράκτορας, βιαστής, ομοφυλόφιλος, παιδόφιλος. Μέσα και έξω από το κόμμα του.

Οι «πολιτικά ορθοί» πολιτικοί και διαμορφωτές γνώμης δεν θα διστάσουν να είναι politically incorrect, να στρεβλώσουν γεγονότα, να επικαλεσθούν εθνικούς κινδύνους, να κάνουν ανίερες συμμαχίες για να εξορκίσουν το κακό και τους κακούς της αποσταθεροποίησης του πολιτικού συστήματος.

Δεξιοί, αριστεροί και αριστεροδεξιοί εκσυγχρονιστές καθώς και πραγματιστές πρώην επαναστάτες δεν τα θέλουν, δεν τα μπορούν αυτά τα «κωλόπαιδα του Συνασπισμού», γιατί αμφισβητούν τον κομφορμισμό τους, αποκαλύπτουν τους συμβιβασμούς τους. Γιατί όταν λένε ότι θέλουν να πολεμήσουν το σύστημα, να αλλάξουν τον κόσμο, το εννοούν. Και τουλάχιστον το προσπαθούν, έστω κάνοντας λάθη. Και αυτό προκαλεί προβλήματα στους βολεμένους αριστερούς. Τους χαλάει το παραμύθι της υπευθυνότητας, της σταθερής διακυβέρνησης, της κοινωνικής ειρήνης. Γιατί επαναφέρει τις διαχωριστικές γραμμές και τις κοινωνικές συγκρούσεις.

Και είναι μεν αστείο να διαβάζεις τα προς «τσιπράκια» μαθήματα συνεπούς αριστεροσύνης εκείνων που εδώ και δεκαετίες είχαν αναγγείλει το τέλος της Αριστεράς υπογράφοντας τον κλινικό θάνατό της, αλλά είναι λυπηρό να βλέπεις να συμφωνούν και να υπερθεματίζουν σε αυτό εκείνοι που υποτίθεται ότι βρίσκονται από την ίδια πλευρά του οδοφράγματος.

Ή μήπως όχι; Μήπως δεν βρίσκονται από την ίδια πλευρά, μήπως οι διαχωριστικές γραμμές, τα οδοφράγματα, τους τρομάζουν; Μήπως αισθάνονται πιο κοντά σε εκείνους που βρίσκονται από την άλλη πλευρά;

Μήπως η εσωκομματική αντιπολίτευση αποδομεί μεθοδευμένα την ομάδα Τρίπρα για να ηττηθεί ο Συνασπισμός στις εκλογές; Ετσι θα «δικαιωθούν», θα προσπαθήσουν να πάρουν πάλι την ηγεσία, θα διαλύσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και θα ξανακάνουν τον Συνασπισμό ένα κόμμα του περιθωρίου. Θεωρίες συνωμοσίας, θα μου πείτε. Αλλά μήπως;

vmoulopoulos@dolnet.gr

και το άλλο χθες από την Αυγή

Θα μασήσει ο Συνασπισμός;

12/03/2009
Του ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

Τόσο το διαρκές συνέδριο του Συνασπισμού όσο και το πρόσφατο εσωκομματικό δημοψήφισμα, αποτελούν διαδικασίες αδιανόητες για τα υπόλοιπα κόμματα. Είτε αυτό αρέσει σε κάποιους είτε όχι, πρόκειται για τον μοναδικό πολιτικό χώρο που μπορεί να συζητάει, να διαφωνεί και να αποφασίζει σε πλατειά βάση, με άψογο τρόπο, χωρίς το παραμικρό διαδικαστικό πρόβλημα. Παρ’ όλα αυτά, για δεύτερη φορά μέσα σε ενάμιση μήνα, ο Συνασπισμός γίνεται θέμα στα κυρίαρχα ΜΜΕ, ως πεδίο θυελλωδών συγκρούσεων. “Μαλλιά κουβάρια στον ΣΥΝ” ήταν το πρωτοσέλιδο χτύπημα των χθεσινών ΝΕΩΝ, για σύγκρουση μιλούσε, επίσης στην πρώτη σελίδα της, η Ελευθεροτυπία.

Λίγες εβδομάδες νωρίτερα, η υπερψήφιση του προγράμματος του ΣΥΝ από το διαρκές συνέδριο, με πλειοψηφία 81%, είχε παρουσιαστεί με τίτλους όπως “βαθαίνει το ρήγμα στον ΣΥΝ”. Αλλού, η αυξημένη πλειοψηφία σχολιαζόταν ως “μπρεζνιεφικού τύπου ποσοστό”, ενώ στιγματίστηκε και η πρωτοφανής αντιδημοκρατική κίνηση να καταμετρηθεί το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. Τέλος δεν έλειψαν και τα δημιουργικά μαθηματικά: Από τους 1211 συνέδρους του τακτικού συνεδρίου, βρέθηκαν στο διαρκές οι 737, επομένως το ποσοστό του 81,41% είναι κατασκευασμένο, διότι υπολογιζόμενο επί του συνόλου των συνέδρων, μας δίνει 49.55%. Άρα ο Συνασπισμός καταρρέει.

Στην περίπτωση του προχθεσινού δημοψηφίσματος, μία διαδικασία που ξέφυγε σε αξιοσημείωτο βαθμό από τις εσωκομματικές περιχαρακώσεις, εμφανίζεται σήμερα ως μεγάλη ανατροπή στο εσωτερικό του κόμματος. Το αποτέλεσμα, αντίστροφο αυτού που είχε προκύψει στο ανάλογο δημοψήφισμα του 2004, και με πέντε φορές μεγαλύτερη διαφορά από τότε, περιγράφεται ως απόλυτη ισοπαλία και ως ανοιχτή αμφισβήτηση της εσωκομματικής ισορροπίας. Ως εκ τούτου ο Συνασπισμός καλείται, υπαναχωρώντας από την μόλις προς ολίγων εβδομάδων απόφαση του συνεδρίου του, να κρατήσει τις δύο πρώτες θέσεις του ευρωψηφοδελτίου για την πάρτη του. Και προφανώς να τα σπάσει οριστικά με τους συμμάχους του στον ΣΥΡΙΖΑ.

Τέλος, μια καταστατική ρύθμιση του 4ου Συνεδρίου για την εφαρμογή περιορισμών στις θητείες των βουλευτών, εμφανίζεται σήμερα ως εργαλείο εσωκομματικών εκκαθαρίσεων και διώξεων. Και αυτό χωρίς να μπαίνει κανείς στον κόπο να σημειώσει ότι οι “θιγόμενοι” από τη διάταξη δεν ανήκουν σε μία κοινή εσωκομματική άποψη. Ακόμα περισσότερο, ότι έχουν ψηφίσει οι ίδιοι τη συγκεκριμένη καταστατική ρύθμιση, η οποία είχε εγκριθεί με ευρύτατη πλειοψηφία, αφού προηγουμένως διευκρινίστηκε ξεκάθαρα ότι η έναρξη της ισχύος της είναι από τις εκλογές του 2004.

Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Γιατί μια ενδεχόμενη άνοδος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, θέτει σήμερα σε πολύ σοβαρό κίνδυνο τις ισορροπίες του δικομματικού συστήματος. Για να αποφευχθεί κάτι τέτοιο, πρέπει να συμβούν τρία πράγματα. Η να συρρικνωθεί ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ σε ποσοστά που δεν επηρεάζουν την αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ, ή να ενσωματωθεί πλήρως στην ιδεολογική γύμνια της σοσιαλδημοκρατίας, ή να διασπαστεί με πιλότο το εξαιρετικά επιτυχημένο εγχείρημα της ΠΟΣΔΕΠ. Καλό θα ήταν να συμβούν και τα τρία. Στην προσπάθεια να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, ενώνουν τις δυνάμεις τους κανάλια, συγκροτήματα, εφημερίδες του προοδευτικού χώρου και γίγαντες της εκσυγχρονιστικής δημοσιογραφίας.

Είναι λοιπόν καιρός να μάθουμε τι σημαίνει πραγματικά “να ενοχλείς το σύστημα”. Αν ενοχλείς το σύστημα, θα σε ενοχλήσει και αυτό. Και η μέθοδος που διαθέτει για να το κάνει είναι χειραγωγώντας τις αδυναμίες σου και διαστρεβλώνοντας τη φυσιογνωμία σου, δια των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Κανένα πρόβλημα. Το σύστημα κάνει τη δουλειά του. Ας κάνει λοιπόν και η αριστερά τη δική της, συνειδητοποιώντας ότι το κλειδί για την αύξηση της απήχησής της είναι το κατά πόσο θα “μασήσει”. Η κατά πόσο θα σταθεί ώριμη, δυνατή και συγκροτημένη απέναντι σε αυτή την πρωτοφανή επίθεση, υπερβαίνοντας τις δομικές της ανεπάρκειες και βαδίζοντας προς τους στόχους που έχει θέσει στον εαυτό της.

Advertisements

Ενέργειες

Information

10 Σχόλια

13 03 2009
ntalikierhs

Αν η εσωκομματική «αντιπολίτευση» στον Τσίπρα κάνει λάθος κινήσεις και στοχεύσεις, η «ομάδα» Τσίπρα ανταποδίδει με τα ίδια ακριβώς λάθη. Και, τελικά, το ζητούμενο δεν είναι ούτε οι προγραφές αλλ’ούτε και οι νεποτισμοί. Το ζητούμενο είναι η ενότητα και, κυρίως, το αν η μορφή αγώνα και η κινηματική λογική θα καταναλωθούν ως τα σκαλιά ενός υπουργείου με τα πανώ και την άρνηση ή θα μετουσιωθούν σε προσπάθεια διακυβέρνησης (με την καλή αλλά και ακριβή έννοια του όρου).
Επίσης, αν μου επιτρέπεις τον βαρβαρισμό, καλό είναι, όταν ο προπονητής αποφασίσει να κάνει αλλαγές στην ομάδα να δει κι εκτιμήσει τι «πάγκο» έχει. Κι αν οι αναπληρωματικοί δεν αξίζουν τους βασικούς, να το ξανασκεφτεί.
Διακρίνω (και δεν χαίρομαι γι αυτό) μια νέα τάση «κτητισμού», που συνίσταται στο «ήρθαν τα άγρια να διώξουν τα ήμερα».
Και στο τέλος, όποιος χτυπά την γροθιά πάνω στο μαχαίρι, τις περισσότερες φορές κόβεται χωρίς άλλες εποικοδομητικές συνέπειες.
Ο κάματος των παλιότερων ουδέποτε νομιμοποίησε νομοτελειακά το αλάθητο των νεότερων. Ας το σκεφτούμε.
Εξαιρετικά φιλικά
Γιώργος Αθανασάκης

13 03 2009
tkoronakis

Είδες πουθενά εκκαθαρίσεις και εξοβελισμούς ρε Γιώργο;
Είδες σταλινικές λογικές και αντιδημοκρατικές μεθόδους;
Φυσικά όλοι κάνουμε λάθη και εγώ πρώτος αλλά δεν έχουμε δυο πλευρές που μαλώνουν.
Ο ένας απαντάει σε μια ερώτηση και λέει πως τα καταστατικά είναι για να εφαρμόζονται και ο άλλος απαντάει στο πρωτοσέλιδο τις ελευθεροτυπίας μιλώντας για εκκαθαρίσεις.
Κάνουμε δημοψήφισμα, αυξάνεται η συμμετοχή, όλα αποφασίζονται ομόφωνα και ακολουθούν 4 ανακοινώσεις για να αλλάξουμε την απόφαση του συνεδρίου να σταματήσουμε τις διώξεις και να πάρουμε μαθήματα από το συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ…
η απάντηση της Πολιτικής Γραμματείας είναι ενδεικτική της σκληρής λογικής μας:

Ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ

Η Πολιτική Γραμματεία χαιρετίζει τα μέλη του κόμματος τα οποία πήραν μέρος στη διαδικασία της εκλογής των υποψηφίων ευρωβουλευτών του ΣΥΝ για την συγκρότηση του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ. Η δημοκρατική διαδικασία, που διεξήχθη κατά άψογο τρόπο και με υψηλό ποσοστό συμμετοχής, αποτελεί εγγύηση της ενότητας και της συνοχής του κόμματος και ταυτόχρονα μοναδικό για τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα γεγονός.

Εν όψει της αναμέτρησης των ευρωεκλογών, καλεί όλες τις δυνάμεις του κόμματος και της νεολαίας, με σεβασμό στο καταστατικό και στις αποφάσεις του διαρκούς Συνεδρίου, να δώσουν τη μάχη των ευρωεκλογών για την ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ και την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού.

To Γραφείο Τύπου

13 03 2009
Ντ.

Φίλε νταλικιέρη,
Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι «ο προπονητής αποφάσισε να κάνει αλλαγές στην ομάδα», πράγμα που δεν ισχύει , γιατί ο ΣΥΝ δεν είναι ομάδα κι ο Τσίπρας δεν είναι προπονητής! Από πού συμπεραίνεις ότι » οι αναπληρωματικοί δεν αξίζουν τους βασικούς»; Αν ως βασικούς θεωρείς τα προβεβλημένα από τα ΜΜΕ στελέχη, που όλως συμπτωματικώς είναι κατά βάση
προσκείμενα στην ανανωτική πτέρυγα, οι υπόλοιποι που δουλεύουν χωρίς να προβάλλονται (απ’όποια τάση κι αν προέρχονται) καθίστανται αυτομάτως αναπληρωματικοί που δεν αξίζουν;
Το αλάθητο κανενός δεν νομιμοποιείται νομοτελειακά. Φυσικά γίνονται λάθη από την πλειοψηφούσα τάση. Αυτά όμως που γίνονται από την μειοψηφία με την ευγενή χορηγία των ΜΜΕ και λοιπών καθεστωτικών δυνάμεων, δεν είναι απλώς λάθη και δε νομίζω ότι μπορούν να δικαιολογηθούν ως «κάματος» των παλιότερων. Αυτά.
Ρίξτε και μιά ματιά στο σχετικό ποστ του ΆΝεμου

14 03 2009
Maria

Μετά από αυτά, εγώ έπαψα να διαβάζω τα e mail που μου στέλνει το ΣΥΡΙΖΑ… και να παρακολουθώ τις εκδηλώσεις του…
Τα διαγράφω αμέσως, και με φρίκη…
γιατί για μία ακόμη φορά…δεν αντέχω να δω το ίδιο έργο…
Ηλπιζα πως κάτι έχει αλλάξει στην Αριστερά…
Αλλά δεν άλλαξε τίποτα…
Αγνωμοσύνη και προσωπικές φιλοδοξίες.. χωρίς καμία νέα ουσιαστική δημιουργική πρόταση…
(και μην αναφερθεί κανείς στο φυλλάδιο με τα σημεία…έλεος!)

Και είναι γελοιότητα να ακούγεται πως το σύστημα φταίει για αυτά που συμβαίνουν, και πολεμάει την ομάδα Τσίπρα…

Μπορεί κάποιοι να κολακεύονται να παίζουν τους επαναστάτες.. αλλά μπροστά μας έχουμε μια σοβαρότατη κρίση… και δεν είναι καιρός για πειράματα στην πλάτη των ανθρώπων που θα χάσουν την αξιοπρέπεια τους..

Και κάτι ακόμα….
Αυτοί που «δουλευουν» χωρίς να προβάλλονται… δεν αξίζουν μία…
ούτε ως αναπληρωματικοί… αν την ώρα που παίζεται το μέλλον τόσων ανθρώπων… σκέφτονται την δικιά τους προβολή….
Δεν ήταν η εργασία τους που έφερε κόσμο… αλλά η ανάγκη της κοινωνίας να εκφράσει μία εναλλακτική πρόταση….
Τώρα η πρόταση πρέπει να γίνει λύση… για επιβίωση…
Η πιθανότητα της όμως .. θάβεται σε ηλιθια εγωκεντρικά βερεσέδια…

Ισως κάποτε να ίσχυε το:
«θα γυρίσει το τροχός, θα προβληθεί και ο αφανής πολιτικός»
Τώρα όμως ισχύει το:
«γύρισε ο τροχός , θα γαμηθεί ο φτωχός» και το ΣΥΡΙΖΑ θα εφαρμόζει το καταστατικό του…

That’s all Folks…..
Καλά μυαλά….

16 03 2009
Giannis

Aυτό που μου έχει κάνει εντύπωση τις τελευταίες μέρες είναι η εμμονή κάποιων ΜΜΕ να προβάλουν το ΚΚΕ το οποίο αυτές τις ίδιες μέρες γενικά όπως θα έχετε προσέξει κρατά πολύ χαμηλούς τόνους.
Για παράδειγμα ο Πρετεντέρης έκανε συνέντευξη στην Παπαρήγα. Της την έπεφτε βέβαια, αλλά αυτό δεν είναι είδηση. Είδηση είναι ότι το mega αποφάσισε να κάνεις συνέντευξη στην Αλέκα.
Το εκπληκτικό όμως είναι ο Σκάι. Ο οποίος έχει τρελαθεί να προβάλει ΚΚΕ και να καίει ΣΥΡΙΖΑ. Τις μέρες που το ΚΚΕ ανασταίνει τον Στάλιν, αντί το πολιτικό σύστημα να φρίττει όπως γινόταν άλλες εποχές, αντίθετα προβάλει το ΚΚΕ. Γι εμένα είναι φανερό ότι το πολιτικό σύστημα έχει αποφασίσει ότι μια μορφή φθοράς του ΣΥΡΙΖΑ είναι η προβολή του ΚΚΕ, το οποίο ότι και αν λέει στα λόγια, εδώ και μερικά χρόνια έχει δείξει ότι δεν ενδιαφέρεται για ανατροπές και κινήματα που δεν φέρουν την αποκλειστική του σφραγίδα. Κατά συνέπεια όπως θα έλεγε και το ΚΚΕ αποτελεί ένα βολικό ανάχωμα της αριστερής δυσαρέσκειας. Μερικοί αγώνες του ΚΚΕ ενοχλούν, αλλά μέχρι στιγμής ουδέποτε έδειξαν πιθανότητα να ξεφύγουν από πολύ στενά όρια, που καταλήγουν στο μονότονο γι’ αυτό στις επόμενες εκλογές πρέπει να ενισχυθούν οι συνδυασμοί του ΚΚΕ.
Φυσικά με αυτά δεν θέλω ούτε να αναθεματίσω τον κόσμο του ΚΚΕ, ούτε να απαλλάξω τον ΣΥΡΙΖΑ – ΣΥΝ από τις απανωτές μαλακίες και την καλπάζουσα διάψευση προσδοκιών. Όμως ο πόλεμος που δέχεται είναι σκληρός.

19 03 2009
ο επικηρυγμένος Θωμάς Γκαντάρας, ο ληστής

Μαρία, φχαριστούμε για τη νουθεσία, αλλά μιας και μπήκες στον κόπο να γράψεις δυο αράδες, δεν μας λες κι εμάς τους αργόσχολους (που ασχολούμαστε μόνο με το καταστατικό), χάριν τίνος καλύτερου φτύνεις τον ΣΥΡΙΖΑ; Ρωτάω, γιατί μέσα στη βλακεία που ενδημεί (και) στον ΣΥΡΙΖΑ, εγώ βλέπω και ανθρώπους που κάνουν τη νύχτα μέρα, που δουλεύουν σα μυρμήγκια, που επιδιώκουν να πείσουν και να πειστούν, που θυμώνουν, διαβάζουν, γράφουν, διαδηλώνουν παντού, τσακώνονται, αντιπροτείνουν.
Αφού όλα είναι αντιπαραθέσεις ομάδων, δεν μας λες πώς έγινε και τον Δεκέμβρη αυτές οι αντιπαραθέσεις μπήκαν στην άκρη, και κόντεψε ο ΣΥΡΙΖΑ να τεθεί εκτός νόμου απ’τους νοικοκυραίους του πολιτικού συστήματος; Αφού όλα είναι ομάδες, μας λες γιατι κάθε βδομάδα ένας ΣΥΡΙΖΑίος στοχοποιείται απ’τις φασιστοφυλλάδες, γιατί κάθε μέρα πολλοί ΣΥΡΙΖΑίοι φτιάχνουν σωματεία στους χώρους που δουλεύουν, γιατί επί μήνες ο συρφετός της αριστεροδεξιάς λυσσάει με τους ΣΥΡΙΖΑίους στα Πανεπιστήμια και γιατί οι ΣΥΡΙΖΑίοι στις γειτονιές πλακώνονται για πεύκα και κούνιες και τρώνε φυσούνες στη μάπα;

Μαρία, κι εμείς τσαντιζόμαστε με τη (διατασική) βλακεία, αλλά φροντίζουμε παρ’όλα αυτά να διατηρούμε ένα μίνιμουμ επαφής με την πραγματικότητα.

19 03 2009
Maria

Επικηρυγμένε,
ή είσαι βλάκας ή είσαι προβοκάτορας.
Διαστρέβλωσες δραματικά, όσα έγραψα.

Οπως και να έχει θα σου απαντήσω.
Δεν θα μπω ποτέ στη λογική να διαλέξω το λιγότερο χειρότερο.
Αυτό είναι κλασσικό νεοφιλελευθερο επιχείρημα και δεν το καταδέχομαι.
Διαλέγω μόνο ότι θεωρώ ότι αξίζει.

Και τον Δεκέμβρη και καθημερινα υπερασπίζομαι τους αδύναμους.
Αν αυτό δεν το κανει η ομάδα που υποτίθεται ότι με εκφράζει και χάνεται στα ψιλά γράμματα (καταστατικό και ιστορίες για αγριους) παύει να είναι η ομάδα μου.

Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα.

Αν η πραγματικότητα σας, εξαντλείται στη λίστα των επιφανών στελεχών και των καταστατικών, δεν ταιριάζει με την δική μου πραγματικότητα.

Η δική πραγματικότητα είναι τρομοκρατημένη μπροστά στην άνεργη κοπελιά, που της μαθαίνω computer για να βρει μια αξιοπρεπή δουλειά, ενώ ξέρω πως δεν θα τα καταφέρει.

Αυτή και οι χιλιάδες άνεργοι που δημιουργούνται, προέχουν, κανείς άλλος…

Οταν τελείωσει η κρίση, ευχαρίστως να σας στήσουμε άγαλμα.
Το μνημείου του «Συριζαίου Επαναστάτη»

Ως τότε να διαβάζετε το καταστατικό να το μάθετε καλά, θα προηγηθούν εξετάσεις…

20 03 2009
tkoronakis

Οι χαρακτηρισμοί ως γνωστόν επιστρέφονται στον ιδιοκτήτη τους.
Κατά τα άλλα εσύ μπορείς να αγχώνεσαι…
και εμείς να προσπαθούμε να φέρνουμε νίκες,
να φτιάχνουμε συλλογικότητες,
να δυναμώνουμε την ελπίδα,
ότι αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει
και δείγματα του πρέπει να τα βλέπουμε από σήμερα
Αν θες μπορείς να βοηθήσεις και εσύ,
ο καθένας κάνει αυτό που πιστεύει
αυτή η ειρωνία και ο χλευασμός σου εδώ όμως που νομίζεις ότι βοηθάει;

20 03 2009
Maria

….5.6%…..δείγμα των συλλογικότητων και της νίκης
ή αποτέλεσμα της αλαζονικής και άδικης συμπεριφοράς, δείγμα της οποίας βλέπουμε και μέσα εδώ?

Και οι συμπεριφορές επιστρέφονται….

20 03 2009
tkoronakis

Δεν νομίζω πως θες να μιλήσουμε απλά να μας την μπεις.
ΟΚ
Δικαίωμα σου!
Αλλά πού είδες αλαζονεία και άδικη συμπεριφορά;
Τεσπα.
Η ζωή συνεχίζεται, το προβλήματα μεγαλώνουν και ο καθένας μπορεί να τραβήξει τον δρόμο που νομίζει.
Να μην χάνουμε τον στόχο όμως.
Λάθη θα γίνονται. Με αυτά θα μαθαίνουμε. Οι απολυτότητες για άλλη μια φορά θα είναι ο χειρότερος σύμβουλος…
Έχουμε αγώνες αύριο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: