Σημείο των καιρών – Μπελ Επόκ, Ροδανθός του Ιόλα και Ο Σουίνυ σε συνέχειες…

21 04 2009

Έτσι ξαφνικά εμφανίστηκε στην Εποχή ένα…Σημείο των καιρών!

Μια απρόσμενη στήλη κάπου κρυμμένη στις μέσα σελίδες.

Ξεφύλλιζα πριν μερικές βδομάδες την Εποχή και  χαζολογώντας άρχισα να διαβάζω αυτή την περίεργη νέα στήλη. Όταν έφτασα στο τέλος του εξαιρετικού κειμένου η υπογραφή έμοιαζε σαν τυπογραφικό λάθος.

Όχι γιατί δεν ήξερα τα κρυφά χαρίσματα του φίλου μου αλλά γιατί δεν είχα ξαναδιαβάσει ποτέ κάτι τέτοιο από τα χεράκια του. Πάει η ψύχραιμη πολιτική ανάλυση, ο δεικτικός τρόπος, το διεθνιστικό και ριζοσπαστικό πολιτικό συμπέρασμα; Σιγά μην πάει. Είναι όλα, πάντα εκεί, ντυμένα όμως ρούχα άνετα, εξοχής, είναι πάντα εκεί αλλά εκτός από ορθό λόγο τα κείμενα είναι γεμάτα μυρωδιές, τραγούδια και γεύσεις!

Ο Γιαννάκης μας, απλά, αποφάσισε ξαφνικά, ποιος ξέρει γιατί,  μια λογοτεχνικο-κοινωνικο-πολιτικο-συναισθηματική γραφή και ο φίλος του το Μπέαρ ενθουσιάστηκε!

Αποφάσισε λοιπόν να τα μοιραστεί και αυτό με την σειρά του και με άλλο κόσμο.

Από το Μπέαρ ήρθαν σε μένα, μέσω μιας υπόγειας εσωτερικής διαδρομής, και εγώ σας τα παραθέτω.

4 Σημεία των καιρών δια χειρός Γιάννη Αλμπάνη!

Καλή ανάγνωση

epoxi

22.03.09

Μπελ Επόκ

Αρχισα να το αισθάνομαι ξεφυλλίζοντας άλμπουμ των γονιών μου από τότε που ήταν νεαρό ζευγάρι. Το ξανάνιωσα easyriderτις προάλλες που κοιτάγαμε φωτογραφίες του Γκουίντο στην Ιταλία κάπου εκεί μεταξύ τέλη του ’60 και αρχές του ’70. Και είναι το ίδιο κάθε φορά που βλέπω κάτι αμερικάνικες ταινίες που τα χρώματα τους έχουν πια ξεθωριάσει ή ακούω ιστορίες παλιών συντρόφων από τα χρόνια της νιότης τους. Ιστορίες όχι με τη στενή έννοια πολιτικές, πιο πολύ διηγήσεις  καθημερινών συμβάντων. Μπορεί να είναι προσωπική ψευδαίσθηση, αλλά όσο περνάει ο καιρός παγιώνεται η πεποίθηση μου ότι υπάρχει ένα κοινό νήμα που ενώνει τις φωτογραφίες με τις ταινίες και τις διηγήσεις, παρ’ όλο σε πρώτη ανάγνωση δεν έχουν τίποτα (ή σχεδόν τίποτα) κοινό. Μού φαίνεται ότι όλα αυτά τα χνάρια μιας εποχής οριστικά χαμένης στο λαβύρινθο του χρόνου, εκπέμπουν μια παράξενη ευφορική ακτινοβολία. Μοιάζουν τα πρόσωπα να πανηγυρίζουν τη  ζωή και οι λέξεις να μεταφέρουν τις ανάσες στιγμών από τον ίλιγγο ενός πολύ πραγματικού ονείρου. Πρόσωπα που εκφέρουν τη χαρά ακόμα και όταν είναι συνοφρυωμένα, λέξεις που αποτυπώνουν την ελπίδα ακόμα και όταν αναφέρονται σε δύσκολες ώρες. Γνωρίζω πολύ καλά την τάση των ανθρώπων να εξιδανικεύουν το παρελθόν, όμως δεν μπορώ να αντισταθώ στην αίσθηση ότι η εποχή που προηγήθηκε της δικιάς μας, ήταν η Ωραία Εποχή. Η δικιά μας Μπελ Επόκ.

belle-epoque-d1Ο όρος Μπελ Επόκ (Ωραία Εποχή) δεν υπήρχε πριν από  το Μεγάλο Πόλεμο. Μετά το σφαγείο των χαρακωμάτων, οι Ευρωπαίοι άρχισαν να αναπολούν τα χρόνια μεταξύ του τέλους του γαλλοπρωσικού πολέμου και του Ά Παγκόσμιου σαν μια εποχή ειρήνης, ευημερίας και προόδου. Όπως κάθε αναπόληση όσων έχουν προηγηθεί μιας μεγάλης καταστροφής,  έτσι και η αντίληψη περί Μπελ Επόκ είναι μεροληπτική. Η εποχή δεν ήταν για όλους ωραία, και ήταν ακριβώς αυτή η εποχή που προετοίμασε ενδελεχώς την καταστροφή που ακολούθησε. Βεβαίως, όσα λογικά επιχειρήματα και αν πρόταξε η ιστορική έρευνα, η γενικευμένη πεποίθηση περί Ωραίας Εποχής ουδέποτε κλονίστηκε. Καταλαβαίνω τουςhippies λόγους. Ή μάλλον τους νοιώθω. Κάθε φορά που όσα συμβαίνουν είναι στενάχωρα και όσα φαίνεται ότι θα ακολουθήσουν φαντάζουν ακόμα χειρότερα, η ανάμνηση του παρελθόντος (που όπως και να το κάνουμε μας φαίνεται καλύτερο από το παρόν) αποκαθάρεται από τα όποια στίγματα και μετατρέπεται σε μια συγκεχυμένη μακρινή θύμηση ενός τρόπον τινά επίγειου παραδείσου που χάθηκε οριστικά. Μπορεί το παρελθόν που θυμόμαστε να μην υπήρξε στην πραγματικότητα (ή τουλάχιστον να μην υπήρξε έτσι ακριβώς που το θυμόμαστε…), αλλά δεν μπορούμε να αντισταθούμε στην αγχολυτική επίδραση της ανάμνησης του.

Για μας λοιπόν που ριχτήκαμε σε αυτόν τον καιρό της αβεβαιότητας, η Ωραία Εποχή είναι η εποχή που προηγήθηκε, όπου (έτσι μας είπαν τουλάχιστον…) επέλεγες εσύ τη δουλειά σου και δεν παρακαλούσες να σε επιλέξει αυτή, που η βόλτα στο φεγγάρι έπαψε να είναι ποιητική μεταφορά, που όλα ξεκίναγαν από  τη βεβαιότητα ότι το μέλλον δεν μπορεί παρά να είναι καλύτερο  από το παρόν. Τότε που ζούσες καλύτερα από τους γονείς σου, που η επιθυμία έγινε πολιτικό πρόγραμμα, που η χούντα έπεφτε και όλα έμοιαζαν πιθανά. Η Ωραία Εποχή όπου οι άνθρωποι ακόμα έλπιζαν.

29.03.09

Ροδανθός του Ιόλα

Ροδανθός. Ο δημοσιογράφος Τζέρι Τόμσον θα επιχειρήσει να χρησιμοποιήσει την  τελευταία λέξη του μεγιστάνα Τσαρλς Φόστερ Κέιν ως μίτο της Αριάδνης  σε μια δαιδαλώδη και επί της ουσίας απροσπέλαστη  ζωή. Στο τέλος του μυθικού Πολίτη Κέιν, ο Τόμσον θα διαπιστώσει το ατελέσφορο του εγχειρήματος: Δεν μπορείς να φτάσεις στην όποια αλήθεια μιας ολόκληρης ζωής μέσω μίας και μόνης λέξης. Όμως, αυτή η μία και μόνη λέξη ήταν αρκετή στον Όρσον Ουέλς για να συνοψίσει το σχόλιο του πάνω σε μια ζωή, και εντέλει σε μια κοινωνία, που χάνεται στην απέραντη ερημιά του απόλυτου πλούτου. Στην ύστατη στιγμή, ένας άνθρωπος που απέκτησε ο,τιδήποτε μπορούσε να αγοραστεί, ανακαλεί το ταπεινό έλκηθρο της παιδικής ηλικίας του…vila_iola

Πριν λίγους μήνες επισκέφτηκα τη βίλα Ιόλα στην Αγία Παρασκευή. Ήμουν μαζί με την  Ομάδα Φιλοπάππου (http://filopapou.blogspot.com/), μια ομάδα καλλιτεχνών-ακτιβιστών που διεκδικεί τη μετατροπή του ερειπωμένου μεγάρου σε ανοιχτό δημόσιο χώρο καλλιτεχνικής δημιουργίας και κοινωνικής συνεύρεσης. Σχεδιασμένη από τον Πικιώνη και τον Τσαρούχη, η βίλα (ένα πραγματικό ανάκτορο στην πραγματικότητα) στέγασε την  απίστευτη συλλογή έργων μοντέρνας τέχνης του Ιόλα. Οι πολλοί και διάσημοι που την επισκέφτηκαν ποτέ δεν έκρυψαν το θαυμασμό τους για την υψηλή αισθητική και τη βασιλική χλιδή αυτού του μοναδικού σπιτιού-μουσείου. Μετά το θάνατο του Ιόλα το 1987, η βίλα λεηλατήθηκε από συγγενείς και φίλους. Δεν κλάπηκαν μόνο τα πολύτιμα έργα τέχνης, αλλά ακόμα και οποιοδήποτε αντικείμενο θα μπορούσε να έχει αξία. Σήμερα, παραμένει μετέωρη σε μια γραφειοκρατική μαύρη τρύπα που δημιούργησαν το Υπουργείο Πολιτισμού και οι κληρονόμοι του Ιόλα.

book_iolaΕκεί, λοιπόν, στην Αγία Παρασκευή θυμήθηκα τον Ροδανθό. Βέβαια, ο Ιόλας δεν μπορεί να ταυτιστεί ακριβώς με τον Κέιν, με την έννοια ότι η ζωή του δεν υπήρξε αφιερωμένη μόνο στο χρήμα αλλά και στη μεγάλη τέχνη. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτός ο δαιμόνιος τύπος  που οργάνωσε την πρώτη ατομική έκθεση του Άντι Γουόχολ, έχει συμβάλει όσο λίγοι στη διαμόρφωση του σύγχρονου εικαστικού βλέμματος. Και όμως… στην αυλή με την οργιαστική, πλέον, βλάστηση και μετά, στο βεβηλωμένο ανάκτορο, δεν μπορούσα να μην κάνω στενάχωρες σκέψεις για ότι δεν βρέθηκε κανένας να υπερασπιστεί το σπίτι του Ιόλα από τη λεηλασία. Ίσως βέβαια φταίει το ότι πέθανε στην Ελλάδα, στη χώρα που δεν καταξιώθηκε για τη δουλειά του αλλά συκοφαντήθηκε για την προσωπική ζωή του. Όμως η γεωγραφία ως ατύχημα, εξηγεί τη στάση του κράτους, όχι των οικείων του. Και περπατώντας σε αυτό το ερειπωμένο παλάτι από όπου έχουν ξηλωθεί ακόμα και τα κάγκελα, και  όπου όταν πια δεν είχε μείνει τίποτα για να κλαπεί βάλανε και μια φωτιά να το κάψουν, δεν μπορούσα να μη σκεφτώ ότι ο πάμπλουτος Ιόλας  δεν είχε την τύχη που έχουν κάποιοι άλλοι πολύ πιο ταπεινοί: έναν άνθρωπο δικό του να μαζέψει τα χαρτιά του, να βάλει στο κουτί τα μπιχλιμπίδια που ήταν πάνω στη βιβλιοθήκη, να φυλάξει τα ρούχα του για να μείνει η μυρωδιά του στην ντουλάπα της κρεβατοκάμαρας.

Δεν συμμερίζομαι την άποψη του «πτωχοί πλην τίμιοι και ευτυχισμένοι». Η φτώχεια είναι μια αθλιότητα χωρίς ίχνος μεγαλείου. Όμως, σε εκείνο το ανάκτορο της απέραντης ερημιάς,  αναρωτιόμουν αν ο Ιόλας πεθαίνοντας σκέφτηκε το δικό του Ροδανθό. Και με αυτό το στενάχωρο συναίσθημα, χαιρέτησα τους καλλιτέχνες και έφυγα.

iola_louketo

05.04.09

Σουίνι

Οι κραυγές ακούστηκαν τόσο κοντά στο κρεβάτι μου που κανονικά θα έπρεπε να είχα σηκωθεί ανήσυχος. Η αλήθεια είναι ότι αν και όντως ξύπνησα, εντούτοις, δεν θεώρησα σκόπιμο να σηκωθώ. Στη γειτονιά μας οι φασαρίες δεν είναι ασυνήθιστες οπότε οι κραυγές από μόνες τους δεν αποτελούν επαρκή λόγο για να ανησυχήσει κανείς. Πόσο μάλλον κάποιος που ύστερα από μακροχρόνια τριβή  με διάφορες τεχνικές λούφας, έχει σταθεροποιήσει μια συνειδητά αργοπορημένη αντίδραση στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος. Έτσι, παρά την εγγύτητα  των κραυγών, συνέχισα τον ύπνο μου. 300x300image5

Όπως όμως ισχυρίζονται οι κατέχοντες τον μαρξισμό, τα γεγονότα είναι επίμονα και κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί από αυτά. Πολύ σύντομα οι κραυγές που αρχικά αντιμετώπισα με απάθεια, μετατράπηκαν σε ένα ντελίριο ουρλιαχτών μίσους, μια έκρηξη ηχητικής αγριότητας που με πέταξε από το κρεβάτι. Το βλέμμα μου στράφηκε στην μπαλκονόπορτα από όπου έρχονταν τα ουρλιαχτά και το θέαμα που αντίκρισα ήταν πραγματικά σοκαριστικό: Ένας πορτοκαλί ριγέ υπέρβαρος γάτος με μια απίστευτη κεφάλα είχε στριμώξει στη γωνία του μπαλκονιού τον Σιάμ γατούλη μας, τον Σουίνι. Ο κεφάλας με φουντωμένη ουρά και κυρτωμένη ράχη ούρλιαζε απειλητικά εναντίον του γλυκού Σουίνι. Ταυτόχρονα, τού έριχνε και κάτι μπουκέτα με το μπροστινό δεξί πόδι. Ο Σουινάκος είχε φουντώσει και αυτός και γρύλιζε. Η αντίδραση του, όμως, δεν με έπειθε ότι θα μπορούσε να φέρει αποτελέσματα. Το κυριότερο, βέβαια, ήταν ότι δεν έπειθε ούτε τον επελαύνοντα κεραμιδόγατο ο οποίος με κάθε στιγμή που περνούσε κέρδιζε περισσότερο έδαφος, ενώ ο Σουίνι υποχωρούσε πιο γρήγορα και από τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ. Για να είμαι ειλικρινής, ο Σουίνι μού φαινόταν ότι θεωρούσε πιο φυσιολογικό να τηλεφωνήσει στον Καρίτζη για να βγάλει δελτίο τύπου «καταδίκης της απρόκλητης δολοφονικής επίθεσης» παρά να ρίξει καμιά νυχιά στον επιτιθέμενο κεφάλα.

widget-proj2Μπροστά στην κρισιμότητα της κατάστασης, αποφάσισα να δράσω. Με την πολεμική αυτοπεποίθηση που μού προσδίδει η στράτευση μου στην εκτός των τειχών Αριστερά, όρμησα στην μπαλκονόπορτα  κραδαίνοντας απειλητικά τη σφουγγαρίστρα δίκην αυτοσχέδιου δόρατος. Πρόσωπο με πρόσωπο πια με τον υδροκέφαλο εισβολέα κραύγασα: «Κάν ‘τη την μη σε γαμήσω!». Προς μεγάλη μου έκπληξη, ο θρασύς πλην όχι δειλός (όπως τουλάχιστον αποδεικνυόταν) κεφάλας δεν κουνούσε ρούπι. Για την ακρίβεια στεκόταν ακίνητος στη θέση του και με κοίταζε με γουρλωμένα μάτια. Η θρασύτητα που επιδείκνυε ο κεραμιδόγατος με εξόργισε σε τέτοιο βαθμό που αποφάσισα να ανεβάσω την τεστοστερόνη στο κόκκινο. Τού έτεινα ακόμα πιο απειλητικά τη σφουγγαρίστρα απευθύνοντας του την  ύστατη προειδοποίηση. «Φύγε ρε παλιάρχιδο». Εις μάτην. Ο κεφάλας δεν έκανε βήμα.

Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι δεν βρισκόμουν μπροστά σε ένα αυθόρμητο ξέσπασμα ερωτικής αντιζηλίας το όποιο έτσι και αλλιώς δεν προέκυπτε μιας και ο κεφάλας είναι ο κυρίαρχος της γειτονιάς έχοντας επιβάλει μια ιδιότυπη μονομερή πολυγαμία (μονομερή υπό την έννοια ότι οι παλλακίδες του δεν επιτρέπεται να πάνε με άλλον πλην του ιδίου), ενώ ο Σουίνι δεν μπορεί να ξεπεράσει το όριο του μπαλκονιού που θα τού επέτρεπε ίσως να εκπροσωπηθεί στις ηδονές της γειτονιάς, πιθανότατα και λόγω της στάσης των ΜΜΕ. Αποκτώντας, λοιπόν, πληρέστερη αίσθηση του περιβάλλοντος χώρου, κατάλαβα ότι ο κεφάλας δεν κοίταζε μόνο έμενα αλλά και το δέντρο πίσω μου που όλα έδειχναν ότι τού είχε χρησιμεύσει ως σκάλα για να αναρριχηθεί στον δεύτερο και να δείρει τον Σουίνι μας. Το κάθαρμα είχε λειτουργήσει βάσει οργανωμένου σχεδίου.cat_animation2

Εκτιμώντας γρήγορα την κατάσταση, σκέφτηκα διαλεκτικά και αποφάσισα να μετατρέψω σε βαλβίδα αποσυμπίεσης της κρίσης το ίδιο αυτό δέντρο που αρχικά είχε χρησιμεύσει ως  παράγοντας όξυνσης της. Έκανα λίγο πίσω για να ανοίξει ο δρόμος. Ο κεφάλας έπιασε το υπονοούμενο με τη μία, πήρε φόρα και με στυλ Τίγρη και Δράκου έριξε έναν πρώτο πήδο στα κλαδιά που λύγισαν από το βάρος του, και στη συνέχεια έναν δεύτερο στον κορμό τον όποιο διέτρεξε κατωφερώς για να χαθεί στο ερειπωμένο νεοκλασικό που χάσκει απέναντι μας. Ο άρτι απελευθερωθείς Σουίνι έτρεξε να μπει κάτω από το πάπλωμα από όπου μάλλον θα αργούσε πολύ να βγει.

Κάθισα στην κουζίνα για να πιω έναν καφέ και να αναστοχαστώ τα όσα δραματικά είχαν συμβεί. Η συνέχεια στο επόμενο.

12.04.09

Ο Σουίνι με βάζει σε σκέψεις

Συνέχεια από το προηγούμενο: Ο γλυκός γατούλης Σουίνι δέχτηκε αναίτια δολοφονική επίθεση από τον κεφάλα κεραμιδόγατο που λυμαίνεται τη γειτονιά

Από μικρός, όταν ήθελα να σκεφτώ, καθόμουν στην κουζίνα. Εκεί στο τραπέζι με το πλαστικό τραπεζομάντηλο, psigioακριβώς δίπλα στα τετζέρια και τα πιατικά, έχω πάρει τις πιο σοβαρές αποφάσεις της ζωής μου. Οι οποίες, βέβαια, ως επί το πλείστον ούτε τόσο σοβαρές αποδεικνύονται εντέλει, αλλά ούτε και έχουν τον ξεκάθαρο χαρακτήρα των πραγματικών αποφάσεων. Περισσότερο μοιάζουν με στρατηγήματα για να κερδηθεί χρόνος ούτως ώστε η λήψη των (όχι και τόσο) σοβαρών αποφάσεων να μετακυληθεί στο μέλλον. Το γιατί επιλέγω την κουζίνα για να (μη) λάβω τις (όχι και τόσο) σοβαρές αποφάσεις της ζωής, εξηγείται από το ότι εκεί βρίσκεται ο πραγματικά δικός μου χώρος, η προστατευμένη ενδοχώρα της βουλιμίας που περικλείει το θησαυροφυλάκιο των ηδονών: το ψυγείο.

Εκεί, λοιπόν, στο χώρο μου, έκοβα κομμάτια ψωμί και τα βούταγα στο βαζάκι με τη μαγιονέζα (κάτι που ως γεύση είναι λιγότερο αηδιαστικό απ’ ό,τι ως λεκτική εικόνα) και σκεφτόμουν με μπουκωμένο στόμα (πράγμα που καθόλου δεν έκανε τις σκέψεις μου μεστές περιεχομένου). Η ξεφτίλα που έφαγε ο Σουινούλης από τον παλιομαλάκα τον κεφάλα με έριχνε σε βαριά μελαγχολία. Είχα να αισθανθώ τέτοια απαξία από όταν στην ποδοσφαιρική ομάδα της έκτης δημοτικού σε σύνολο δεκαέξι αγοριών δεν βρήκα θέση ούτε στην ενδεκάδα αλλά ούτε και στον πενταμελή πάγκο γιατί τελικά επιλέχτηκε η Γεωργία που είχε πιο δυνατό σουτ.

cat-a-pultfnhighΣτ’ αυτιά μου ήδη έφταναν οι καταδίκες από τους θιασώτες του φυσικού και ανδροπρεπούς τρόπου ζωής: «Το έχεις ευνουχίσει το γατί… Γιατί δεν το αφήνεις  να βγει στη γειτονιά να κυνηγήσει τις γάτες, και αλωνίζει την πιάτσα ο απεχθής κεφάλας; Μα δεν καταλαβαίνεις ότι τα γατιά δεν είναι για το διαμέρισμα, αλλά για να ζουν στη φύση;» Δεχόμουνα παθητικά τα φανταστικά, πλην επώδυνα, ραπίσματα  χωρίς να απολογούμαι, χωρίς να μπορώ να προτάξω ο,τιδήποτε προς υπεράσπιση μου. Προς στιγμήν σκέφτηκα να κατηγορήσω τους αόρατους κατηγόρους μου για σεξισμό λόγω της χρησιμοποίησης από μεριάς τους του ρήματος «ευνουχίζω», αλλά μού φάνηκε κάπως ακραίο να κάνω  συνδικαλιστικό ελιγμό στον εσωτερικό μου διάλογο. Όση αλλοτρίωση και να έχεις υποστεί από την μακροχρόνια συμμετοχή σε ενωτικά αριστερά εγχειρήματα, δεν μπορείς να φτιάχνεις ψευδή αντεπιχειρήματα για να κοροϊδεύεις τη συνειδησιακή αντιπολίτευση σου. Αυτά ούτε στη Συσπείρωση Πανεπιστημιακών δεν γίνονται…
Οι αόρατοι κατήγοροι είχαν δίκιο: Ο Σουίνι είναι ένας φλώρος, ένα κακομαθημένο αστόγατο του σαλονιού τελείως αποκομμένο από τη φυσική ζωή. Όμως, ενώ αποδεχόμουν την κατηγορία, εντούτοις, βαθιά μέσα μου, σε εκείνο το απροσπέλαστο κέντρο της συνείδησης που δεν μπορούν να φτάσουν οι βολές ούτε των εξωτερικών αλλά ούτε και των εσωτερικών επικριτών,  σκεφτόμουν ότι αν το είχαμε αφήσει το θέμα στη Φύση, ο Σουίνι θα μάς είχε αφήσει από shrek_3_-_catδυόμισι ημερών. Και αν δεν είχα παρέμβει με τρόπο παντελώς αφύσικο στον καβγά με τον κεφάλα, ο γλυκός γατούλης  θα είχε κερδίσει αρκετές πληγές για να κατευθυνθεί σε χλοερούς και αναπαυτικούς τόπους δια της οδού της μολύνσεως. Κακά τα ψέματα: στη φυσική ζωή ούτε ο Σουίνι αλλά ούτε και εγώ έχουμε καμία τύχη: αυτός γιατί είναι λεπτός και αδύναμος, εγώ γιατί είμαι χοντρός και ράθυμος. Και οι δύο μαζί γιατί έχουμε τεράστιο έλλειμμα φιλοδοξίας και επιθετικότητας. Η φυσική ζωή είναι το απολυταρχικό βασίλειο των νιτσεϊκών υπεράνθρωπων και  των κυριαρχικών αρσενικών. Εκεί ο χώρος είναι  μόνο για τους άγριους κεφάλες και τα γρήγορα σέντερ φορ. Για μας, τους προτεινόμενους προς αποχώρηση στο μέγα ριάλιτι της Φυσικής Επιλογής, ο χώρος της επιβίωσης είναι η κουζίνα, άντε και το μπαλκόνι.

Μόνο που πού να βρεις στην κουζίνα καμιά καλλιεργημένη λυγερή γατούλα για να ερωτευτεί το Σουινούλη;

looney-tunes-pussyfoot

Advertisements

Ενέργειες

Information

One response

3 05 2009
Γιάννης Ρόκας

Αλληλέγγυα χαμόγελα. Εξαίρετη γραφή! Και εις ανώτερα! Αναρωτιέμαι αν ο Σουίνι αυνανίζεται και πώς..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: