Η αλληλεγγύη τους μου μυρίζει λογοκρισία, μπουρδολογία και τζάμπα μαγκιά

11 05 2009

Για τις 10:15 σήμερα το βράδυ  ήταν προγραμματισμένη η πρεμιέρα της παράστασης «Το κίτρινο σκυλί» στο Από μηχανής Θέατρο.

Με αφορμή την επίθεση με καυστικό οξύ κατά της Βουλγάρας γυναίκας, συνδικαλίστριας, μετανάστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα, ο συγγραφέας Μισέλ Φάις έγραψε ένα μακρύ μονόλογο μιας νέας γυναίκας.

Δεν ξέρω αν το έργο είναι καλό ή κακό και ίσως να μην μάθουμε και ποτέ.DSC00212

Κάποιοι «επαναστάτες» εργολάβοι της αλληλεγγύης αποφάσισαν για όλους μας στο όνομα της αλληλεγγύης να μην ξεκινήσει η σημερινή παράσταση.

Τα έσοδα από την σημερινή παράσταση όπως και από την τελευταία ήταν αποφασισμένο και ανακοινωμένο να δοθούν στην Κ. Κούνεβα. Αυτό όμως καθόλου δεν εμπόδισε τους περίπου 30 «υπεραλληλέγγυους» από το «πρωτοπόρο», «επαναστατικό» τους «καθήκον».

Πριν ξεκινήσει η παράσταση λοιπόν στόλισαν τους γύρω τοίχους με συνθήματα, πέταξαν τρικάκια, στρίμωξαν σε μια γωνία και γιουχάρισαν το συγγραφέα του έργου και εν συνεχεία κάποιοι από αυτούς μπήκαν στην αίθουσα του θεάτρου πέταξαν μπογιές στις εξέδρες και στο σκηνικό, καταστρέφοντάς το και αποχώρησαν εν ειρήνη ενώ η σκόνη από τους πυροσβεστήρες γέμιζε το θέατρο με αυτή την λεπτή κίτρινη σκόνη.

Αχ αυτή τη σκόνη διάφοροι από μας δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ, μιας και κάποιοι «υπερεπαναστάτες», για να δείξουν την καθαρότητα τους, εκδικήθηκαν όσους και όσες διοργανώναμε το Ευρωπαϊκό Φόρουμ της Αθήνας ανοίγοντας όλους τους πυροσβεστήρες του γηπέδου μπάσκετ.

Μετά την αποχώρηση των «υπεραλληλέγγυων» περιττό να πω πως πλάκωσαν οι κάμερες και καταλαβαίνετε τα ρεπορτάζ των αυριανών δελτίων…

DSC00207

DSC00213

trikaki01 trikaki03

trikaki04 trikaki02

Το πράγμα έχει ξεφύγει και αυτό πρέπει να το συζητάμε ανοιχτά πια μέσα στο κίνημα.

Έχουμε γεμίσει φωτεινές πρωτοπορίες που στο όνομα της εξέγερσης, στο όνομα αγωνιστών και δεν ξέρω ποιου «επαναστατικού σχεδίου» κάνουν την μία καγκουριά μετά την άλλη και όποιος τους λέει μια γνώμη είναι τουλάχιστον ξεπουλημένος, υποταγμένος, γραφειοκράτης και φυσικά κομματόσκυλο.

Δεν είναι ένα και δύο πια τα περιστατικά.

Ο Πανούσης τραμπουκίζεται και του απαγορεύεται να μιλήσει μέσα σε πανεπιστημιακό χώρο την ώρα μάλιστα που το άσυλο βρίσκεται στο στόχαστρο.

Απλοί υπάλληλοι του ΗΣΑΠ βρίζονται, τραμπουκίζονται και φτάνουμε μετά από την βλακώδη επίθεση σε σταθμό του ΗΣΑΠ μέχρι την ποινικοποίηση των επιβατών του ηλεκτρικού και την κατηγοριοποίηση τους στους υποταγμένους μόνο και μόνο επειδή πηγαίνουν στις δουλειές τους με το τρένο.

Σήμερα διάβασα στο ίντυ και μια καταγγελία για βια κατά γυναικών στο Πάρκο Κύπρου και Πατησίων από «εξεγερμένο» άντρα που δεν μπορεί να συγκρατήσει την «επαναστατικότητά» του.

Ο Δεκέμβρης μας άφησε πολλές σπουδαίες παρακαταθήκες, μας άφησε χιλιάδες όμορφες εξεγερμένες στιγμές, άφησε όμως σε πολύ κόσμο και την ωμή αναίτια βία ως μία από τις τακτικές, ως ένα καθημερινό μέσο αγώνα και αυτό δεν μπορώ να φανταστώ που θα φτάσει. Μας αφήνει ακόμα διάφορες βλακώδεις φωτισμένες πρωτοπορίες. Πολλές τις είχαμε και από πριν αλλά μετά το Δεκέμβρη οι αυτόκλητοι σωτήρες έχουν γίνει ανυπόφοροι.

Δεν μπορεί να συνεχίσουμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Μας αφορά όλους και όλες που ζήσαμε τον Δεκέμβρη, όλους και όλες που θεωρούμε πως βρισκόμαστε στην Αριστερά,στο κίνημα,στο δρόμο.

Τουλάχιστον ας το κουβεντιάσουμε.

Advertisements

Ενέργειες

Information

12 Σχόλια

11 05 2009
στρατής

Τάσο, δυστυχώς, έχεις απόλυτο δίκιο: το πράγμα έχει ξεφύγει πλήρως και ασφαλώς πρέπει να το συζητάμε μέσα στο κίνημα: δεν μπορούμε να κάνουμε σαν μην υπάρχει.
Αυτό που μου φαίνεται πολύ προβληματικό είναι η απώλεια των κριτηρίων, της ικανότητας διάκρισης, του πολιτικού σκεπτικού. Μια αντίληψη του τύπου: με ό,τι διαφωνούμε ή δεν μας αρέσει μπουκάρουμε και το διαλύουμε, δεν το αφήνουμε να υπάρξει.
Άσχετα με την εκμετάλλευση από τα κανάλια, τις διογκώσεις κλπ. αυτή η αντίληψη και πρακτική είναι νομίζω τελείως ξένη με τις αρχές και την παράδοσή μας (κινηματική, αριστερή κλπ) αλλά και εχθρική. Νομίζω

Μπράβο που έγραψες το σχόλιο
στρατής

11 05 2009
0 Comments

Πολύ ωραίο μπλογκ!
Όσο για τους «υπερεπαναστάτες», ανέκαθεν ότι άφηναν πίσω οι κνίτες, το αποτελείωναν αυτοί. Όποια πολυφωνική συλλογικότητα, δεν ακολουθούσε απόλυτα τη δογματική ρητορεία τους, τη διέλυαν (π.χ Εναλλακτικά ραδιόφωνα στη Θεσσαλονίκη*)
Κι αν δεν υπήρχαν όλοι αυτοί, θα έπρεπε το σύστημα να τους εφεύρει.

*Στο diyμερο που οργανώνει ο 1431AM στη Θεσσαλονίκη, πάλι δε θα συζητηθεί το θέμα της σταδιακής απαξίωσης και διάλυσης απ’ τους «αναρχικούς» του Ράδιο Κιβωτός και του Ράδιο Ουτοπία

11 05 2009
Αφροδίτη Κουκουτσάκη

Γεια σου Τάσο. Η ανάρτησή σου μου θύμισε ένα παλιό μου… παράπονο κι «εκτράπηκα» κι εγώ σε μια ανάρτηση, την οποία έστειλα στο syn-forum και της οποίας σου παραθέτω ένα απόσπασμα.

Να είσαι καλά!

«Μακράν του να συναινώ σε παρόμοιες πρακτικές, απλώς επειδή μ’ αυτήν την αφορμή έμαθα ότι γράφτηκε ήδη και ανέβηκε το έργο, ξαναθυμήθηκα τα συναισθήματα που μού προκάλεσε η εξαγγελία του. Προφανώς δεν μ’ απασχολεί το τεχνικό ζήτημα του χρόνου, που μοιάζει πολύ λίγος για την συγγραφή και το ανέβασμα μιας θεατρικής παράστασης, γιατί αυτό το κρίνουν οι δημιουργοί και οι θεατές της. Η μνήμη μ’ απασχολεί. Η μνήμη, που οι συνεχιζόμενες εκδηλώσεις συμπαράστασης δείχνουν ότι είναι ακόμα ζέουσα, ότι δεν ήρθε ακόμα ο χρόνος που θ’ απαιτεί το συνδαύλισμα της. Γιατί θα έρθει κι αυτός. Όπως έρχεται πάντα.
Και δεν μπορώ να μην σκεφτώ την άλλη Κατερίνα, αυτή που πήρε το καράβι της μεταγωγής για άλλη φυλακή και, πριν ξημερώσει η μέρα, απόδρασε. Που θα ήθελα να μην είχε αποδράσει κι απ’ την μνήμη μας. Τόσο σύντομα. Που θα ήθελα κάποιος να εμπνευστεί κι απ’ την δική της ιστορία και να την συντηρήσει στη μνήμη μας. Σαν αφήγηση για εκείνους που οι μονόλογοί τους δεν φτάνουν στ’ αυτιά μας αν δεν τους συνοδεύουν λίγες σταγόνες αίμα που θα τραβήξουν το βλέμμα μας. Σε ένα χρόνο, σε δύο, σε όσο χρειαστεί για να μεταφραστεί σε λόγια η ανεκλάλητη οδύνη κι αυτών που γίνονται επώνυμοι όταν οι θεσμοί υπερβάλλουν σε ζήλο για να μας κάνουν να τους προσέξουμε ως σημαδεμένα σώματα, ως νεκρά σώματα…»

11 05 2009
Σκύλος της Β.Κ.

Φρίκη!

11 05 2009
antistasi.gr

Παρά το γεγονός ότι η υπόθεση της Κούνεβα δέ συνίσταται για θέαμα,θεωρούμε ότι η δυνατότητα έκφρασης της πνευματικής δημιουργίας ιδιαίτερα σε ζητήματα που αφορούν την ιστορική επικαιρότητα όπως διαμορφώνεται απο το δρών κίνημα είναι καί χρήσιμη καί απαραίτητη.Τα εμπόδια που μπαίνουν οφείλονται στα ακανόνιστα και υπανάπτηκτα ένστικτα των «εξεγερμένων»,που έτυχε να βρεθούν απέναντι στα ΜΑΤ το Δεκέμβρη.Αυτό και μόνο το γεγονός δέν καθιστά και κάθε πράξη που αναφέρεται στο Δεκέμβρη ιερή και νόμιμη στο πνεύμα και τους ανέμους που τον συντηρούν.Να μήν υποτάξουμε το ατίθασο και εξεγερτικό του Δεκέμβρη,στο χουλιγκανισμό,τον απολίτικο εξτρεμισμό και τον ανούσιο ακτιβισμό περιθωριακών ομάδων

11 05 2009
Σκύλος της Β.Κ.

Τάσο,
δες στην αναδημοσίευση του άρθρου σου στο Indy.gr. Έχει ιδιόχειρη επιστολή της Κ Κούνεβα που βάζει τα πράματα στη θέση τους.

11 05 2009
@ntistasi.gr

ευχαριστώ

13 05 2009
Ερωτήσεις « Ποίηση στη σκάλα

[…] φωτό κλεμμένη από [εδώ] Posted in Πολιτική | No Comments »Tags: Κούνεβα, Τέχνη, Φάις, […]

14 05 2009
ερ

καλημέρα,

διαβάζω όχι μόνο εδώ αλλά κι αλλού, πως τα έσοδα της παράστασης θα δίνονταν ή θα δοθούν στην κούνεβα.

Είναι αυτό ή δεν είναι αδυναμία να υποστηριχτεί η ελεύθερη έκφραση και ο γόνιμος διάλογος;

Αν ο Φάις έφτιαχνε μια βίλα με τα έσοδα, το θεατρικό του δε θα άξιζε,
ενώ τώρα αξίζει και έχει την υποστήριξή μας.

Η τέχνη (ή η καλλιττεχνική κίνηση στην προκειμένη περίπτωση) υποστηρίζει την επιβίωση, η οποία ανάγεται στο νούμερο ένα πρόβλημα. Δεν αμφισβητώ τα όποια προβλήματα επιβίωσης της ίδιας της κούνεβα, αλλά το γεγονός του ότι τα έσοδα θα δοθούν στην κούνεβα ανάγεται σε δημόσιο λόγο από μια μεγάλη μερίδα του τύπου και των μπλογκ ενός προοδευτικού χώρου, πάει για μένα τα πράγματα «πίσω».

Να πάνε τα έσοδα στην κούνεβα, αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να στηρίζουμε και να υποστηρίζουμε μια καλλιτεχνική κίνηση, έκφραση, πρόταση και πρόσκληση για διάλογο (εσωτερικό στον θεατή το λιγότερο).

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν να φάνε.
Όχι, δεν είναι αυτό το πρόβλημα.
Το πρόβλημα είναι πως δεν συναποφασίζουμε για τις τύχες μας.
Και έχουμε καταλήξει και στο θέμα της επιβίωσης.

15 05 2009
tkoronakis

Το να ασχολείσαι επαγγελματικά με την τέχνη πρέπει να σου εξασφαλίζει και το δικαίωμα στη ζωή – και όχι μόνο στην επιβίωση θα έλεγα.
Γενικά συμφωνούμε απλά υπάρχει ένας ισχυρός συμβολισμός. Στο συγκεκριμένο έργο δεν πάνε όλα τα έσοδα για την Κούνεβα αλλά 2 παραστάσεων μόνο, της πρώτης και της τελευταίας παράστασης.
Ότι έγραψα θα τα ξαναέγραφα και χωρίς να υπήρχαν αυτές οι 2 παραστάσεις.
Το να χτυπήσεις όμως σε μία από τις 2 έχει και από την πλευρά των δρώντων ακόμα παραπάνω συμβολισμούς αναμφισβήτητα.

15 05 2009
Αφροδίτη Κουκουτσάκη

Έχουν υπάρξει όντως μεγάλοι θεατρικοί συγγραφείς που έχουν γράψει μεγάλα θεατρικά έργα σε σύντομο χρόνο, ας υποθέσουμε λοιπόν ότι και ο κ. Φάις είναι ένας από αυτούς. Εγώ προσωπικά δεν θα έχω την ευκαιρία να το διαπιστώσω και να εκφέρω γνώμη επί του καλλιτεχνικού μέρους, γιατί είναι το πακέτο του συμβολισμού που με απωθεί: μονόλογος εμπνευσμένος από την επίθεση στην Κατερίνα Κούνεβα, κι αν είχα τεχνικά τη δυνατότητα θα υπογράμμιζα το «εμπνευσμένος», όντως ως πλήρες συμβολισμών αλλά συμβολισμών καθόλου δεδομένων ή αυτονόητων. Αν βρισκόμουνα ωστόσο στην πρεμιέρα, θα με πάγωνε η εξουσία που θα ασκούταν επάνω μου με την «πειθώ» της βίας και στην οποία δεν θα μπορούσα να αντιδράσω παρά μόνο κρυβόμενη κάτω από κανένα κάθισμα. Ας το πάρουμε, λοιπόν, αλλιώς ξεκινώντας από το κλείσιμο της δικής σου ανάρτησης: «Τουλάχιστον ας το κουβεντιάσουμε». Όχι πια το εγχείρημα και τους συμβολισμούς του γιατί τα βαρέθηκα, ομολογώ, όσο και κυρίως τη βία: Την παγίδα του λόγου περί βίας στην οποία έχουμε εγκλωβιστεί τους τελευταίους μήνες [και δεν εξαιρώ καθόλου τον εαυτό μου απ’ τους παγιδευμένους!], κυρίως όταν ο λόγος διολισθαίνει από τη βία στους φορείς της [άλλοτε εξεγερμένοι, άλλοτε χουλιγκάνοι]. Δεν ισοπεδώνω, ακριβώς το αντίθετο με απασχολεί. Η ευκολία με την οποία παρακάμπτεται η ανάγκη να μιλήσει κανείς για την βία ως πολιτικό φαινόμενο πριν μιλήσει για θεμιτές ή αθέμιτες μορφές της. Το ότι μοιάζουμε ανυποψίαστοι όταν ορίζουμε συγκυριακά τα κίνητρα και τις προθέσεις του «βίαιου υποκειμένου» με όρους «ανυπόφορου» «βλακώδους», μη έλλογου, αφήνοντας έτσι ανοιχτό το ενδεχόμενο να αναπαραχθεί, έστω και με άλλο ιδίωμα, η τρέχουσα ρητορική περί βίας που εξορίζει κάθε εκδήλωσή της στο χώρο της κοινής εγκληματικότητας. Αν υποθέσουμε, λοιπόν, ότι τα γεγονότα εκείνης της πρεμιέρας έφερναν στο θέατρο τα ΜΑΤ και οδηγούσαν σε συλλήψεις, σε μια πρώτη ανάγνωση η παρουσία και η δράση των ΜΑΤ δεν μοιάζει ότι θα απαντούσε ακριβώς σε ένα αίτημα απομάκρυνσης των εισβολέων; Άρα ή δεν θα υπήρχε αντίδραση/καταγγελία της δράσης των ΜΑΤ ή, αν υπήρχε, ποιος θα ήταν ο πολιτικός της άξονας; Στον βαθμό, λοιπόν, που συμφωνούμε ότι η νοηματοδότηση της βίας δεν είναι ούτε δεδομένη ούτε αυτονόητη αλλά ότι έχει μια δυνητική πολυσημία, ίσως το μεγαλύτερο μάθημα του Δεκέμβρη/καταλύτη των βεβαιοτήτων να είναι αυτό: να την συζητήσουμε. Όχι ως νόμιμοι ιδιοκτήτες της εμπειρίας του Δεκέμβρη αλλά ως κομμάτι μιας εικόνας που, πέντε μήνες μετά, παραμένει θραυσματική.

15 05 2009
ερ

αρχίζοντας από την τελευταία ανάρτηση, παρατηρώ ότι από το δεκέμβρη είχε αρχίσει μια ιστορία καταλόγισης ευθυνών: αυτοί φταίνε, οι οποίοι αυτοί ήταν ως επί το πλείστον κάποιοι έξω από εμάς.
Το να σηκώνεις το δάχτυλο και να δείχνεις/καταλογίζεις είναι δείγμα βίας, έτσι όπως εγώ μπορώ να τη σκεφτώ.
Ο μπάτσος που σκότωσε το γρηγορόπουλο δεν έχει μεγάλη ουσιαστική διαφορά από μένα: με καταπιέζουν στη δουλειά, προσπαθώ να τα βγάλω πέρα με μικρές αποδοχές και μεγάλες ευθύνες, προσπαθώ να επιβιώσω και μέσα σε όλα αυτά πρέπει να είμαι κοινωνικά κόσμιος. Σου ζητούν καθημερινά να αποδεικνύεις ότι είσαι ο καλύτερος, ότι μπορείς να τα κάνεις όλα μόνος σου σε μια κοινωνία που όλα είναι εναντίον σου. Ο μπάτσος πέταξε από πάνω του αυτή την κοσμιότητα και είπε «τώρα κωλόπαιδο θα σε γαμήσω…Γιατί εσύ φταις και θα δεις ποιός είμαι εγώ».
Βρήκε κάποιον για να παγώσει την ταυτότητά του («αυτός είμαι, αυτός είσαι»), σε έναν κόσμο που τον απαξιώνει καθημερινά αν δεν το κάνει.

Όταν σηκώνεις το δάχτυλο-όπλο-χέρι ο κόσμος σταματάει, οι ταυτότητες παγώνουν: καλό-κακό.

Έξω από μένα και τα πάντα παγωμένα… αυτό είναι βία. Και ανιχνεύεται εκεί: οι ανεγκέφαλοι, τελικά, που σαμποτάρουν την παράσταση, οι ανεγκέφαλοι, πουλημένοι, που ξεπουλάνε την κούνεβα.

Αν έρχονταν τα ματ απλώς θα ξεκαθάριζαν μια σαφώς παγωμένη κατάσταση: από δω η ήρα από δω το στάρι. Και άντε μετά να βρεις πολιτικό λόγο για τη μη επέμβασή τους. Τη λογική την έχουμε μέσα μας, ως ένα σημείο δηλαδή μας φέρει εντός της.

υ.γ. προς μπλόγκερ: νόμιζα ότι έκοψες το προηγούμενο σχόλιό μου (το έβλεπα όλη μέρα χτες προς έγκριση, και μετά χάθηκε) και σχολίασα σχετικά στο ιστολόγιο http://mutantjazs.blogspot.com/. Το παίρνω πίσω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: