Ένα εξαιρετικό άρθρο για τα «δικά μας»

20 10 2009

Πού βρισκόμαστε, πού πάμε

Του ΒΑΣΙΛΗ ΚΩΤΟΥΛΑ

κο_συριζα

Πρέπει πράγματι το 8-5, που λέγεται για τους βουλευτές μας, να αποδειχτεί ένας επιπόλαιος χωρισμός και να γίνει οριστικά 13-0. Η κοινοβουλευτική ομάδα να δράσει ενωμένη προωθώντας αποτελεσματικά και με επάρκεια τη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ. Ο σ. Ψαριανός γράφει ότι θα διαψευστούν όσοι βάζουν ταμπέλες και χωρίζουν τους βουλευτές σε «αριστερούς» και «δεξιούς». Συμφωνώ και θέλω κι ʽγω να διαψευστούν. Όμως κάποια από τα επιχειρήματά του, η ευκολία με την οποία κάνει κι αυτός αυτό για το οποίο κατηγορεί άλλους, βάζει ταμπέλες και απευθύνει βαρείς χαρακτηρισμούς, δεν ενισχύουν την προοπτική του 13-0. Δημιουργούν αμφιβολίες στο κατά πόσο υπάρχει αποδοχή των ουσιαστικών στοιχείων -πολιτικών, προγραμματικών, θεωρητικών, ιδεολογικών και οραματικών- της στρατηγικής μας κατεύθυνσης.

Ανασύνθεση τάσεων

Το θέμα δεν είναι οι μεμονωμένες απόψεις του καθένα μας και συνεπώς και του σ. Ψαριανού. Το πρόβλημα είναι η πορεία του ΣΥΝ και η στάση της Ανανεωτικής Πτέρυγας. Εκτιμώ πως ωρίμασαν τα πράγματα για να κάνουμε ένα βήμα μπροστά στη συνοχή του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ. Το καλό εκλογικό αποτέλεσμα μπορεί να διευκολύνει αυτό το βήμα. Τους προηγούμενους μήνες η κρίση είχε και μια θετική εξέλιξη. Πάντα οι κρίσεις έχουν, από το ένα μέρος τον κίνδυνο της επιδείνωσης των πραγμάτων -μέχρι και ανοιχτή διάσπαση και αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας απειλήθηκε, προτάθηκε από ανώτατα στελέχη της να κατέβαιναν ξεχωριστά στις εκλογές σε συνεργασία με τους οικολόγους- και από το άλλο αποτελούν ευκαιρία για συνθετικές διεξόδους. Φαίνεται ότι ανοίχτηκε ο δεύτερος δρόμος. Θετικά κρίνω την αποσταθεροποίηση του μηχανισμού που προκάλεσε η κρίση στο λεγόμενο Αριστερό Ρεύμα. Αυτό πρέπει να γίνει και με τη λεγόμενη Ανανεωτική Πτέρυγα.

Οι τάσεις έχουν σε μεγάλο βαθμό εξελιχθεί σε μονολιθικούς μηχανισμούς ξεχωριστών μικροεξουσιών με προσωπικές ιδιοτέλειες και αυτό πρέπει να τελειώνει. Χρειάζεται μια προωθητική ανασύνθεση και αναγέννησή τους σε πραγματικά ρεύματα ιδεών. Υπάρχει πλούσια εμπειρία από κάτι παρόμοιο σε κόμματα της Ευρώπης. Έχω την αίσθηση ότι έχει συνειδητοποιηθεί από τα περισσότερα στελέχη και σε ό,τι αφορά την Ανανεωτική Πτέρυγα από τον σ. Φ. Κουβέλη, ο οποίος εξάλλου σχεδόν πάντα ήταν μετρημένος, μετριοπαθής και συνετός.

Ηθικό έλλειμμα

Το καλό εκλογικό αποτέλεσμα δεν το αξίζανε οι ηγετικές ομάδες, μετά απ’ όσα έκαναν την προηγούμενη περίοδο. Εκπέμψανε προεκλογικά έναν πιο τεκμηριωμένο προγραμματικό λόγο -σʼ αυτό βοήθησε αποφασιστικά η κεντρική επιτροπή προεκλογικού σχεδιασμού της οποίας επικεφαλής ήταν ο σ. Γ. Δραγασάκης- και ήταν πιο συνεκτική, ενωτική και με λιγότερες “κακοφωνίες” η στρατηγική κατεύθυνση. Αλλά ούτε το πρόσφατο παρελθόν διαγράφτηκε μονομιάς ούτε ξαφνικά ανακτήσαμε το ηθικό μας κύρος. Η έλλειψη του ηθικού κύρους οξύνθηκε από την ένταση που πήρε η σταυρομαχία. Σε μερικές περιπτώσεις ήταν τέτοια που για πρώτη φορά μπήκα σε κρίση.

Το ενθαρρυντικό είναι ότι ο κόσμος έδωσε ένα μάθημα και σε αυτούς που από μόνιμες στήλες της «Αυγής» τροφοδοτούσανε τον σταυροπόλεμο και τον εντάσσανε μάλιστα, κεκαλυμμένα μεν ευκολοαναγνώσιμα δε, στην προοπτική της μετεκλογικής διάσπασης του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί παρέπεμπαν οι απειλητικοί υπαινιγμοί ότι μετεκλογικά θα μετρούσανε τους σταυρούς και αυτό θα καθόριζε τους συσχετισμούς μέσα στο κόμμα και όχι το τι ψηφίζουν τα μέλη του κόμματος στις δημοκρατικές και συντεταγμένες διαδικασίες. Το κακό παραήταν μεγάλο όταν κάποιοι, ευτυχώς λίγοι, τόσο στον ΣΥΡΙΖΑ όσο και στον ΣΥΝ, δεν διευκόλυναν τη σταυροδοσία του προέδρου του κόμματος, του σ. Αλ. Τσίπρα. Το ηθικό έλλειμμα το επιτείνει η ιδιοτέλεια στις βουλευτικές αποζημιώσεις και στην επιλογή των συνεργατών των βουλευτών που πληρώνονται από το κράτος. Όλα αυτά συνιστούσαν ηθική παρακμή και όχι αριστερή κουλτούρα.

Στρατηγική και αισιοδοξία

Για τους παραπάνω λόγους θεωρώ ότι το καλό εκλογικό αποτέλεσμα το οφείλουμε κυρίως στη δράση των απλών μελών και ψηφοφόρων, του χώρου της ριζοσπαστικής σοσιαλιστικής, της αντιδογματικής κομμουνιστικής, της δημοκρατικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Αυτά τα τρία ρεύματα με τις πλούσιες ιστορικές παρακαταθήκες συναρθρώμενα και εμπλουτιζόμενα και από πολλές άλλες ευαισθησίες και σκοπιές όπως η φεμινιστική, η οικολογική, η νεο-κινηματική κ.λπ., μπορουν να συγκροτήσουν τη μεγάλη σύγχρονη ριζοσπαστική αριστερά.

Στη σημερινή περίοδο η προσπάθεια για την οικοδόμηση της αριστεράς που θα μπορέσει να εκφράσει καλύτερα τα παραπάνω ρεύματα είναι το συμμαχικό σχήμα του ΣΥΡΙΖΑ. Τα μέλη του πρέπει να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους. Η δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται περισσότερο στη βασική ιδέα της ενότητας που εκφράζει και λιγότερο στις σημερινές συνιστώσες που τον αποτελούν. Αυτές, ποσοτικά και ποιοτικά, βρίσκονται ακόμα πολύ μακριά από το να ενσαρκώσουν τη δυναμική της δημιουργίας του πλειοψηφικού ρεύματος του αριστερού ριζοσπαστισμού. Ο αριστερισμός που υπάρχει σε ορισμένους δυσκολεύει αλλά δεν αποτελεί κίνδυνο ακύρωσης της προοπτικής γιατί ούτε δυναμική έχει μέσα στην κοινωνία ούτε σοβαρά διεθνή στηρίγματα για αναφορές και ενθάρρυνση.

Το εκλογικό αποτέλεσμα, τόσο το γενικό όσο και το ειδικό, ελπίζω να μας κάνει όλους πιο ώριμους, να κάνουμε ένα βήμα πίσω από τις απολυτότητες, τις προσωπικές φιλοδοξίες και να αναστοχαστούμε πολλά πράγματα. Να επανακτήσουμε τη συντροφική και ψυχική ενότητα.

Είμαι συγκρατημένα αισιόδοξος γιατί:

Πρώτον, έχουμε σχετικά λυμένο το πρόβλημα της ηγεσίας. Ο σ. Αλ. Τσίπρας επάξια εδραιώνει την ηγετική του θέση. Η προσφορά του για το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν πολύ θετική. Χρειάζεται όμως τη μέγιστη βοήθεια όλων των στελεχών, χρειάζεται συλλογικότητα και όχι αρχηγισμούς, χρειάζεται μόνο ΕΜΕΙΣ και καθόλου ΕΓΩ. Επίσης χρειάζεται να μην υποτιμάται η θεωρητική έρευνα και η ιδεολογική δουλειά, να αναδεικνύεται η ιστορική διάσταση του εγχειρήματος και η κριτική γνώση της μνήμης.

Δεύτερον, έχουμε ήδη ένα τεκμηριωμένο και εξειδικευμένο πρόγραμμα που θα μας βοηθήσει να ασκήσουμε μια αριστερή, ριζοσπαστική αντιπολίτευση σʼ όλους τους χώρους και σε όλα τα επίπεδα.

Τρίτον, έχουμε επίσης ένα αρκετά επεξεργασμένο στρατηγικό σχέδιο, ψηφισμένο από τη μεγάλη πλειοψηφία των μελών του κόμματος, έτσι που αυτή διαμορφώθηκε στα δύο προηγούμενα συνέδρια. Είναι η στρατηγική του Δημοκρατικού Δρόμου, του δρόμου των μεταρρυθμίσεων, των διαρθρωτικών αλλαγών, των τομών και των διαδοχικών ρήξεων στην κατεύθυνση της υπέρβασης και της κατάργησης του καπιταλισμού. Το κρίσιμο σημείο για παραπέρα επεξεργασία είναι πως οι δυο αυτές “στιγμές”, η προγραμματικά εξειδικευμένη πάλη για άμεσες μικρές νίκες θα συνδέεται, θα συντίθεται, θα εναρμονίζεται σʼ όλα τα επίπεδα με το γενικότερο σχέδιο της δημοκρατικής αντικαπιταλιστικής στρατηγικής. Πως οι τακτικές επιλογές, οι τακτικοί στόχοι θα εντάσσονται αποτελεσματικά στη στρατηγική κατεύθυνση, πως όλα αυτά θα ζυμώνονται, θα εμπλουτίζονται, θα τροποποιούνται στις κοινωνικές διαδικασίες, στους ενωτικούς ταξικούς αγώνες, στη συγκρότηση και ανάδειξη των κοινωνικών και ταξικών υποκειμένων για τη δημιουργία του πλειοψηφικού, πολιτικού και πολιτιστικού ρεύματος της σοσιαλιστικής προοπτικής.

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: