Αποχαιρετώντας τον Αλέκο μας

3 11 2010

Αλέκο μου,

Αλέκο μας,

δεν ξέρω τι κάνω εγώ εδώ,

και κυρίως δεν ξέρω τι κάνεις εσύ εκεί.

Μου είπανε να φτιάξω ένα μικρό αποχαιρετισμό για σένα εκ μέρους των φίλων και συντρόφων σου από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Πως να βρω όμως τις λέξεις;

Τι να πρωτοπώ για σένα καλέ μου φίλε και σύντροφε;

 

Για μας στην Αριστερά ο θάνατος δεν είναι ταξίδι. Για μας δεν υπάρχουν μελλοντικές συναντήσεις. Για μας δεν έφυγες, πέθανες.

Και αυτό είναι συντριπτικό.

Μια τομή στο χρόνο.

Μια κραυγή η απώλεια, η απουσία.

Και πως να συνδυαστεί αυτή η τρομακτική θλίψη με σένα;

 

Το μόνο που την γλυκαίνει, η παντοτινή σου ανάμνηση.

 

Όσοι και όσες είχαμε την τύχη να σε γνωρίσουμε, να ζήσουμε κοντά σου, θα θυμόμαστε πάντα έναν υπέροχο τύπο.

Πάντα κεφάτος, πλακατζής, πληθωρικός, γέμιζες τον χώρο με την φωνή σου, με το γέλιο σου, με το συναίσθημά σου.

Πάντα γλυκός, στοργικός, ανθρώπινος, συντροφικός.

Γεμάτος ιδέες, όνειρα και σχέδια για το σήμερα και το αύριο.

 

Πίστεψες με πάθος στην Αριστερά.

Πίστεψες με πάθος στην ενότητα της Αριστεράς.

Όχι από βίτσιο, αλλά για να σταθεί η κοινωνία στα πόδια της. Για μια καλύτερη ζωή για το παιδί σου. Για τα παιδιά όλων.

Δούλεψες με πάθος για το μικρό και το μεγάλο.

Από τον Προαστιακό, το αυθαίρετο στην πλατεία Αγίων Αναργύρων και το Πάρκο Τρίτση μέχρι το σχέδιο της Αριστεράς για την απάντηση στην κρίση και την αλληλεγγύη ως μάχιμο πολιτικό σχέδιο.

Από τους συμβασιούχος του Δήμου, στην παρουσίαση ενός βιβλίου στα Γιάννενα. Στα Γιάννενα για την δημοτική κίνηση, υποψήφιος σύμβουλος στο ΑΥ.ΡΙ.Ο στην Ήπειρο στην περιφέρεια Ηπείρου.

Από το τσιπουράδικο στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ, μέχρι την μέρα δράσης του ΣΥΡΙΖΑ για τον ΟΣΕ.

Στις συζητήσεις για τους νέους τρόπους της επικοινωνίας της Αριστεράς με την κοινωνία και για το freepress που όλο σχεδιάζαμε και ποτέ δεν στήσαμε.

Ένας σπάνιος Αριστερός.

Σοβαρός , συγκροτημένος, ανιδιοτελής, χωρίς κανενός είδους κομματικό πατριωτισμό, με πραγματική έγνοια για την κοινωνία, για το δίκιο.

Πολλές φορές θυμωμένος, οργισμένος από την Αριστερά μας.

Τσαντισμένος με τους προσωπικούς σχεδιασμούς, τους τακτικισμούς και τους μικρομεγαλισμούς.

Δεν μπορούσε να καταλάβει πώς μπορείς ως Αριστερός να υποτιμάς τις κοινωνικές ανάγκες, για τους όποιους προσωπικούς ή κομματικούς σχεδιασμούς.

Λαϊκός αγωνιστής με όλη την έννοια του όρου.

Παρών σε όλα τα μέτωπα, παντού και με τους πάντες.

Άνθρωπος με εμπειρίες που τον έκαναν πλούσιο.

Εξαιρετικά αγαπητός στους συντρόφους του.

Αγαπούσες πολύ τους νέους συντρόφους και σε αγαπούσαν πολύ κι αυτοί.

Πολύ.

Πάρα πολύ.

Ριζοσπαστικός χωρίς να αφήνεις ποτέ την μαζική δουλειά.

Μισούσες τις τυπικούρες. Μισούσες τις συνεδριάσεις που κρατάνε ώρες, για να λέμε τα ίδια και τα ίδια.

Από τους λίγους Αριστερούς που αν δεν είχε κάτι να προσθέσει, δεν μιλούσε.

Ουσιαστικός και καίριος με αίσθηση του κεντρικού πολιτικού σε συνδυασμό με το κοινωνικό ζήτημα.

Αντικομφορμιστής στην ζωή σου, στην πολιτική σου, στην δράση σου.

Απλός.

Ανοιχτός.

Έτοιμος να συμμαχήσεις με βάση την συγκυρία, χωρίς όμως να κάνεις πίσω από τις αρχές σου.

Υπέρμαχος της Ανασύνθεσης. Υπέρμαχος της δημοκρατίας.

Ποτέ προσχηματικός.

Πάλεψες με πάθος με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά και για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ που μπορούσε να ανοιχτεί στην κοινωνία.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ ως πρόπλασμα μιας μαζικής, ενωτικής, κινηματικής Αριστεράς που μπορεί να κερδίζει.

 

Αλέκο,

Τώρα το μόνο που μπορώ να σου πω πια, είναι πως παρ’ όλες τις αδυναμίες και τα λάθη μας θα συνεχίσουμε τον αγώνα για μια πιο δίκαιη κοινωνία χωρίς διακρίσεις.

Πως θα είμαστε δίπλα στην Μυρτώ, τον Μάρκο και την Έλλη.

Αντίο.

Advertisements

Ενέργειες

Information

One response

4 11 2010
Μιχάλης Καντζέλης

Ήμουν παρών στο τελευταίο αντίο του Αλέκου σε αυτή τη ζωή, σε αυτό τον τρόπο ύπαρξης. Είχα την τύχη και την τιμή να γνωριστώ μαζί του εξ’ αιτίας της κοινής μας αγάπης για τον ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ, και να συμπορευτούμε στον Σ.Φ. Π.Α.Σ. ΓΙΑΝΝΙΝΑ Αθηνών “Los Toros Locos” στον οποίο είχε σημαντική – σε κάποιες στιγμές και καθοριστική- συμβολή. Όσοι έχουν υπάρξει μέλη της παρέας αυτής – και είναι ευτυχώς πολλοί- γνωρίζουν τον ιδιαίτερο δεσμό που είχαμε και έχουμε μεταξύ μας. Ένα δεσμό που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της κοινής αγάπης για μια ποδοσφαιρική ομάδα. Στην «οικογένεια» αυτή που σφυριλατήθηκε με έντονα συναισθήματα (χαράς , λύπης , οργής, απόγνωσης, ενθουσιασμού κ.α) επι μια δεκαετία, δέσποζε κυριολεκτικά – και δεν το γράφω αυτό εν είδει επικήδειου, γιατί έφυγε…- η μορφή του Αλέκου Λύτρα. Ήταν εκείνος ο πράος δυναμισμός που τον διέκρινε, η ικανότητά του να κάνει τα πράγματα να γίνονται εφικτά, εκει που φάνταζαν ανέφικτα, η μάλλον παιδική και ανεπιτείδευτη ειλικρίνειά του που συναντάται πια σπάνια στην κοινωνία μας που δεν υπήρχε περίπτωση να μη κερδίσει τουλάχιστο την προσοχή σου. Στις περισσότερες των περιπτώσεων δε, ήταν αδύνατο να μη σε γοητεύσει! Και το γεγονός πως σου ενέπνεε την βαθιά πεποίθηση πως «θα είναι εκεί», αν τον χρειαστείς, «θα είναι πάντα εκεί»…..
Με τον Αλέκο χαιρόσουν να συζητάς, ήταν εθιστικό να συζητάς, το ζήταγε ο οργανισμός σου ρε παιδί μου, ήταν κάτι σαν αλκοολίκι! Να ανταλάσσεις απόψεις και να χαίρεσαι καθάρια επικοινωνία 24 καρατίων- πιο σπάνια και πολύτιμη απο χρυσάφι στις μέρες μας- για όλα τα θέματα, όχι μόνο για μπάλλα που υπήρξε η αφετηρία της γνωριμίας μας….Με αποκαλούσε χα’ι’δευτικά – χιουμοριστικά «σύντροφε», πράγμα διόλου παράξενο για κάποιον που δεν γνωρίζει πως είμαι δεξιός σε άλλο ημισφαίριο δηλαδή απο τις δικές του πεποιθήσεις!
Στην κηδεία του ζήλεψα όλους εκείνους που άκουσα να εκφέρουν με δυσκολία κάποια λόγια απο τα οποία κατάλαβα πως οι άνθρωποι αυτοί ήταν μέρος της καθημερινότητάς του!
Οι ρυθμοί και η ροή της ζωής δεν μου επέτρεψαν να είμαι και εγω ένας απο αυτούς…
Να είχα περισσότερο χρόνο μαζί του…..Δεν πειράζει θα αναπληρώσω κάποτε….
Άκουσα με μεγάλη προσοχή τον φίλο που εκφώνησε τα αποχαιρετιστήρια λόγια που παρατίθενται εδώ. Με άγγιξε περισσότερο απο οποιονδήποτε άλλο που μίλησε στο αντίο του Αλέκου. Συγκεκριμένα με άγγιξε ο τρόπος που τα είπε και όχι τόσο αυτά –τα οπωσδήποτε πολύ αξιόλογα και απο ψυχής-που είπε! Η δυσκολία που έβγαιναν τα λόγια του και ο έκδηλος, γνήσιος σπαραγμός του…..Με θλίβει όμως η πεποίθησή του πως ο Αλέκος πέθανε και χάθηκε οριστικά….
Για μένα – που δεν ανήκω στην Αριστερά, αλλά και για πολλούς που γνωρίζω πως ανήκουν – η διαφωνία μας είναι κάθετη σε αυτό το κομμάτι….
Ο Αλέκος καίτοι δεν επέλεξε να είναι μαζί μας κατά τη διάρκεια της σύντομης όσο και εύθραυστης αυτής περιπέτειας που λέγεται Ζωή, έχει θέση στην Όντως Ζωή!
Θέση που κέρδισε με τον τρόπο που έζησε και όχι με το πως αυτοπροσδιορίζετο..
Κι ο τρόπος αυτός που έζησε –οι πράξεις του δηλαδή- είμαι βέβαιος δεν θα περάσει απαρατήρητος απο Τον Νικητή του Θανάτου που θα είναι για όλους μας ο Τελικός και Δίκαιος Κριτής!

Γι αυτό λοιπόν:

Αντίο Φίλε και στο Επανιδείν!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: