Για ποιά παιδεία μιλάτε; Μαθητική κοινότητα Χανίων – Σήμερα στην παρέλαση

28 10 2010

Το βίντεο το πήρα από το http://rnbnet.gr

Οι φωτογραφίες μου ήρθαν απο το Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών Χανίων

Χ»Μιχάλη Νταλιάνη 5, Χανιά

Advertisements




Μήνυμα του Συλλόγου Αλληλεγγύης στον Παλαιστιακό Λαό «Ιντιφάντα»

7 01 2009

(ακολουθεί η ανταπόκριση που μας έστειλε σήμερα ο σύντροφος γ.κ. που βρίσκεται στη Γάζα από τον Αύγουστο και τώρα βοηθάει τους παλαιστίνιους με το Διεθνές Κίνημα Αλληλεγγύης. Πείτε κάτι, διαδώστε το)

ΕΚΚΛΗΣΗ: Κάντε κάτι, ασκήστε πίεση να σταματήσουν οι Ισραηλινοί να χτυπούν ασθενοφόρα.

weepingman_sm

– Η χειρότερη νύκτα από πλευράς αεροπορικών βομβαρδισμών στη Ράφα. Κάθε 5 με 10 λεπτά και ένας-δυο πύραυλοι, κυρίως από F-16. Οι βομβαρδισμοί συνεχίζονται και αυτή την ώρα. Κυρίως (αλλά όχι μόνον) πρέπει να έχει χτυπηθεί η περιοχή των συνόρων, με τα τούνελ, όπου όμως πλέον χτυπιούνται σπίτια. Κάποιες πληροφορίες μιλούν για δυο σπίτια, ο κόσμος εδώ ήδη μιλάει για 8 σπίτια χτυπημένα.
– ΕΚΚΛΗΣΗ: Κάντε κάτι, ασκήστε πίεση να σταματήσουν οι Ισραηλινοί να χτυπούν ασθενοφόρα. Έχουν χτυπήσει καμιά δεκαπενταριά, και έχουν σκοτώσει τουλάχιστον 7, ίσως και παραπάνω, τραυματιοφορείς και γιατρούς. Οι διεθνείς ακτιβιστές του ISM στο βόρειο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας εδώ και μέρες συνοδεύουν ασθενοφόρα. Εμείς εδώ στο νότιο τμήμα δεν έχουμε ξεκινήσει ακόμα, όμως ήδη έχουν γίνει κάποιες προετοιμασίες. Περιμένουμε κλήση για αποστολή σε επικίνδυνη περιοχή. Στην Ερυθρά Ημισέληνο στη Ράφα, με την οποία θα αρχίσουμε να συνεργαζόμαστε, μας είπαν ότι ένα από τα ασθενοφόρα τους παραλίγο να χτυπηθεί από πύραυλο μη επανδρωμένου ισραηλινού αεροσκάφους, μόλις που πρόλαβε να ξεφύγει. Γενικά βάζουν τους τραυματίες όπως όπως στο ασθενοφόρο, και φεύγουν, και μετά αρχίζουν να τους φροντίζουν.

– Την ώρα που οι άνθρωποι της Ε.Η. μας δείχνουν κάποια πράγματα μέσα στα ασθενοφόρα που ενδεχομένως να συνοδεύσουμε, στον ασύρματο ακούγονται πολλές συνομιλίες. Μας εξηγούν ότι οι Ισραηλινοί εμποδίζουν ασθενοφόρο να μεταφέρει τραυματία, από το νότιο προς το βόρειο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας.

– Τα ασθενοφόρα εμποδίζονται να φτάσουν στους τραυματίες οι οποίοι πεθαίνουν αβοήθητοι. Εγκλωβισμένες οικογένειες δεν μπορούν να φύγουν. Χθες  στην Ερυθρά Ημισέληνο μας είπαν για μια οικογένεια στη Τζαμπάλια, που εδώ και μέρες ζητά να την απεγκλωβίσουν, αλλά δεν μπορούν να πλησιάσουν. Μας έδωσαν τηλέφωνα να τα μεταφέρουμε στους συναδέλφους μας στο βορρά, μήπως μπορούν να κάνουν κάτι…

– Γενικά η κατάσταση στην Τζαμπάλια είναι απελπιστική. Όπως ξέρετε οι Ισραηλινοί χτυπούν τα σχολεία των Ηνωμένων Εθνών όπου έχουν βρει καταφύγιο όσοι/ες έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους. Εκατόμβη νεκρών. ΚΑΝΤΕ ΚΑΤΙ να σταματήσει αυτή η σφαγή! Επιπλέον τα μηνύματα που μας έρχονται από Τζαμπάλια είναι ότι ο κόσμος πλέον δεν έχει τρόφιμα και ΝΕΡΟ!

– Προχτές το βράδυ, μια από τις συναγωνίστριες του ISM, η καναδή Έβα Μπάρτλετ (μαρτυρίες της εδώ, εδώ), παραλίγο να σκοτωθεί μαζί με πολλούς δημοσιογράφους όταν το κτίριο στο οποίο βρίσκονταν, δέχθηκε επίθεση από ελικόπτερο Απάτσι. Οι Ισραηλινοί όχι μόνο δεν αφήνουν τους δημοσιογράφους να εισέλθουν και να μεταδώσουν τις θηριωδίες που λαμβάνουν χώρα στη Λωρίδα της Γάζας, αλλά τώρα προσπαθούν να σκοτώσουν και τους λιγοστούς δημοσιογράφους και διεθνείς εθελοντές που μπορούν να αποκαλύψουν τα γκλήματα που συμβαίνουν.

intifada1

*

Σύλλογος Ιντιφάντα

www.intifada.gr

*
Γϊνετια μια προσπάθεια για μετάφραση ανταποκρίσεων διεθνών ακτιβιστών στο Indy.gr Διαδώστε τις, μπορεί όποιος θέλει να βοηθήσει.





Αντανακλάσεις από µια πρόσφατη σφαγή, Γαλέρα, Σεπτέμβριος 2006

27 12 2008


Δύο από τους Έλληνες που ταξίδεψαν στους τόπους της καταστροφής, αποπειρώνται
να περιγράψουν τις εικόνες φρίκης που αντίκρυσαν στα ερείπια του διεθνούς δικαίου.

Όταν η βαρβαρότητα σε αγγίζει…

Αν και η απόσταση Δαµασκός – Βηρυτός είναι µόλις 70 χλµ, εµείς χρειαστήκαµε περίπου 8 ώρες ακολουθώντας τον µάλλον ασφαλέστερο δρόµο, δηλαδή την διαδροµή που µέχρι εκείνη την στιγµή είχε βοµβαρδιστεί λιγότερο. Στον διασυνοριακό σταθµό Αρίντα, το πιο βόρειο σύνορο του Λιβάνου µε τη Συρία, τα καραβάνια των προσφύγων έχουν µειωθεί, η κίνηση όµως είναι αρκετή και τα 8 πούλµαν µε τις Φιλιππινέζες που εγκαταλείπουν τον Λίβανο µας δίνουν τις πρώτες εικόνες.
Διασχίζοντας τον βόρειο Λίβανο και µέχρι να φτάσουµε στη Βηρυτό τίποτα δεν µας φανερώνει ότι βρισκόµαστε σε εµπόλεµη ζώνη. Σε µια περιοχή πολύ πιο «δυτική» και σίγουρα πολύ πιο πλούσια από τη Συρία που αφήσαµε πίσω µας, η ζωή µοιάζει να συνεχίζεται κανονικά. Η εικόνα στη βόρεια Βηρυτό µας ξενίζει ακόµα περισσότερο. Έχουµε στο µυαλό µας τα βοµβαρδισµένα τοπία που βλέπαµε στην τηλεόραση πριν ξεκινήσουµε και τώρα, Σάββατο απόγευµα, στην πρωτεύουσα του Λιβάνου ο κόσµος είναι στους δρόµους και τα παραθαλάσσια µαγαζιά, τα παιδιά κάνουν ποδήλατο και παίζουν αµέριµνα ανάµεσα σε πολυτελή ξενοδοχεία, ανοιχτά µαγαζιά και ουρανοξύστες. Είµαστε σε ένα οικονοµικό κέντρο της ανατολικής Μεσογείου, µια πρωτεύουσα που η ζωή συνεχίζεται. Αύριο υπάρχει προγραµµατισµένη επίσκεψη της Κοντολίζα Ράις.
Κυριακή πρωί. Το βράδυ που µας πέρασε διαπράχθηκε η σφαγή στην Κανά. Εξήντα από τους εξήντα τρεις ανθρώπους, µεταξύ των οποίων 40 παιδιά, είναι νεκροί µετά από βοµβαρδισµό σε καταφύγιο. Οι πρόεδροι της Δηµοκρατίας, της κυβέρνησης και του κοινοβουλίου ανακοινώνουν πως δεν θα δεχτούν την υπουργό Εξωτερικών της Αµερικής µέχρι να γίνει κατάπαυση του πυρός. Οι πολιτικές νεολαίες του Λιβάνου εξαγγέλλουν συγκέντρωση έξω από τα γραφεία του Ο.Η.Ε.
Χιλιάδες κόσµου συρρέουν για να καταγγείλουν τη µεγαλύτερη, µέχρι εκείνη την στιγµή, σφαγή. Νέα παιδιά, µουσουλµάνοι και χριστιανοί µαζί, σε µεγάλες παρέες φτάνουν στην συγκέντρωση απ’ όλη την πόλη. Ένας άλλος Λίβανος εµφανίζεται µπροστά µας. Νεαρές γυναίκες µε µαντίλες κρατάνε αυτοσχέδια πλακάτ µαζί µε φίλες τους χριστιανές. Ένα από αυτά γράφει «Ευχαριστούµε, κυρία Ράις, για το δώρο που κάνατε στα παιδιά µας».
Οι κίτρινες σηµαίες της Χεζµπολάχ και τα πορτρέτα του αρχηγού Νασράλα κυριαρχούν. Ανάµεσά τους, όµως, συναντάς αρκετές σηµαίες του Λιβάνου, λίγες κόκκινες σηµαίες µε σφυροδρέπανα και, επειδή τα σύµβολα έχουν τη δικιά τους σηµασία, υπήρχε και εδώ µια µεγάλη κουβανέζικη σηµαία µε τον Τσε.
Ανοίξαµε τα πανό µας και µπήκαµε στην συγκέντρωση. Ο κόσµος µάς αγκαλιάζει και µας ευχαριστεί που είµαστε εκεί. Κανάλια µάς ζητάνε δηλώσεις και σε χρόνο µηδέν πίσω από τα αγγλο-αραβικά πανό που φέραµε µαζί µας από την Ελλάδα βρίσκονται δεκάδες διαδηλωτές και διαδηλώτριες, άλλοι µε πλακάτ, άλλοι µε σηµαίες, όλοι µε τις γροθιές σηκωµένες. Λίγο παρακάτω κάποιοι κατάφεραν και µπήκαν στα γραφεία του ΟΗΕ. Ο λιβανέζικος στρατός, σε ρόλο µάλλον… τροχονόµου προσπαθεί να συγκρατήσει το εξοργισµένο πλήθος.
Χτες το βράδυ οι νεκροί ήταν 617, σήµερα το πρωί είναι 670. Όλα τα µέλη της αποστολής νιώθουµε πλέον τον πόλεµο δίπλα µας. Μετά τη συγκέντρωση, οι συναντήσεις µε τις πολιτικές οργανώσεις του Λιβάνου συνεχίζονται και οι ερωτήσεις προς εµάς, τους δυτικούς, επαναλαµβάνονται ξανά και ξανά:
Ποιος µπορεί να πιστέψει ότι για δύο αιχµάλωτους στρατιώτες µια χώρα επιτίθεται σε µια άλλη, διαλύει τις υποδοµές (γέφυρες, αεροδρόµια, σχολεία, νοσοκοµεία), αφανίζει χωριά και συνοικίες και σκοτώνει τόσους αµάχους;
Τι ακριβώς σηµαίνει διεθνές δίκαιο και τι εγκλήµατα πολέµου;
Ποιος δεν καταλαβαίνει το ρόλο των ΗΠΑ όταν, από την πρώτη στιγµή, µίλησαν για νέα Μέση Ανατολή, όταν ζητάνε µια Μέση Ανατολή χωρίς αντίσταση, όταν επιβάλλουν τη συνέχιση του εγκλήµατος µπλοκάροντας την κατάπαυση του πυρός µέσω του Συµβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ;
Τι κάνει η Ευρωπαϊκή Ένωση και ποιες τελικά είναι οι περιβόητες δυτικές αξίες;
Αµήχανοι, βουβοί, λίγη ώρα αργότερα το έγκληµα απλωνόταν µπροστά στα µάτια µας. Η νέα Μέση Ανατολή ήταν εκεί, έπαιρνε σάρκα και οστά στο βοµβαρδισµένο τοπίο της Νότιας Βηρυτού. Πέντε λεπτά µε το αυτοκίνητο από το κέντρο της πόλης το τοπίο αλλάζει. Περνώντας την κατεστραµµένη, πια, γέφυρα που οδηγούσε στο αεροδρόµιο, βλέπεις τεράστιες γκρι πολυκατοικίες, κάτι σαν τις παλιές δικές µας εργατικές κατοικίες. Εδώ κατοικεί η φτώχεια! Αυτός ο πόλεµος είναι και ταξικός.
Αριστερά και δεξιά σηµάδια στα κτίρια από προηγούµενες επιθέσεις µπερδεύονται µε τα σπασµένα γυαλιά από τους βοµβαρδισµούς των προηγούµενων ηµερών. Διαλυµένοι δρόµοι, κατεστραµµένα κτίρια, ησυχία.
Περπατάµε ανάµεσα στα χαλάσµατα. Στο βάθος µια µεγάλη σηµαία της Γερµανίας κυµατίζει δίπλα σε µια ισοπεδωµένη πολυκατοικία, πιο δίπλα στον τοίχο γράφει BRASIL. Το Μουντιάλ πέρασε κι από εδώ. Μέρες πριν υπήρχε ζωή. Το µαρτυράει η αποφορά που βγαίνει ακόµα από τις βοµβαρδισµένες πολυκατοικίες, από την ισοπεδωµένη παιδιατρική κλινική. Το µαρτυράει µια µπάλα κάποιου παιδιού δίπλα στα χαλάσµατα. Ήταν η πιο φρικτή ησυχία που ακούσαµε στη ζωή µας. Ούτε ένας άνθρωπος, ούτε ένα ζώο, ούτε ένα πουλί. Μόνο χαλάσµατα, µόνο καταστροφή, µόνο θάνατος.
Πώς να το περιγράψεις;
Λίγο αργότερα είδαµε τους τραυµατίες. Λίγο αργότερα είδαµε τους πρόσφυγες.
Σε καθένα από τα 29 σχολεία που παραχωρήθηκαν φιλοξενούνται 1.000 µε 1.500 πρώην κάτοικοι της νότιας Βηρυτού, του Νοτίου Λιβάνου. Άνθρωποι σε πάρκα και πλατείες προσπαθούν να προφυλαχτούν από την καταστροφή, να επιβιώσουν.
Μας µιλάνε για αυτούς που έχουν αφήσει πίσω. Αυτούς που δεν είχαν µέσο να φύγουν, αυτούς που δεν είχαν χρήµατα να φύγουν, αυτούς τους ηλικιωµένους που δεν θέλουν να ξαναφύγουν και περιµένουν πότε το χωριό τους θα γίνει η επόµενη Κανά.
Οι άνθρωποι από τις Μ.Κ.Ο. µάς µιλούν µε απόγνωση. Δεν έχουν πολλές δυνατότητες. Οι ελλείψεις µεγαλώνουν. Καύσιµα και φάρµακα τελειώνουν και η όποια βοήθεια φτάνει, πολύ δύσκολα µπορεί να διανεµηθεί. «Έχουν χτυπήσει ήδη πολλά φορτηγά που µεταφέρουν βοήθεια στις νότιες περιοχές και πλέον πολύ δύσκολα βρίσκεις κάποιον να κάνει αυτή τη διαδροµή», µας εξηγούν.
Φεύγουµε από τον Λίβανο, ένας οδοκαθαριστής διαβάζει µια αφίσα πριν την πετάξει, τα αµάξια κάνουν µεγάλες ουρές στα βενζινάδικα, παιδιά-πρόσφυγες που ζουν σ’ ένα πάρκο µάς χαιρετάνε. Δεν θα ξεχάσουµε ό,τι είδαµε, δεν θα ξεχάσουµε εκείνη την µυρωδιά στις βοµβαρδισµένες συνοικίες, δεν θα ξεχάσουµε τον ήχο των βοµβαρδιστικών που απλώς πέρασαν ένα βράδυ από πάνω µας, δεν θα ξεχάσουµε τον γιατρό του νοσοκοµείου «Χαρίρι» να µας λέει: «Πράγµατι δεν έχουµε φάρµακα αλλά πιο σηµαντικό από τα να µας στείλετε βοήθεια είναι να προσπαθήσετε να σταµατήσετε τον πόλεµο».

Εικόνες Παλαιστίνιων προσφύγων
…στον Λίβανο

Για τους Παλαιστίνιους ο πόλεµος ενάντια στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια συνεχίζεται και στον Λίβανο. 475.000 Παλαιστίνιοι ζουν σε 12 προσφυγικούς καταυλισµούς και 6 συνοικίες του Λιβάνου, στους οποίους απαγορεύεται να ασκήσουν 76 διαφορετικά επαγγέλµατα, απαγορεύεται το δικαίωµα της ιδιοκτησίας, απαγορεύεται ακόµα και η αγορά οικοδοµικών υλικών ενώ δεν έχουν πρόσβαση σε καµία κοινωνική υπηρεσία του Λιβάνου. Το 40% είναι άνεργοι και το 60% ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Εκπαίδευση και υγεία τούς παρέχεται από τα εδικά γραφεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες. Αντιστοιχεί ένας γιατρός σε 11.000 πρόσφυγες ενώ υπολογίζεται ότι ο ΟΗΕ ξοδεύει κάθε χρόνο για ιατροφαρµακευτική περίθαλψη το αστρονοµικό ποσό των 35$ για κάθε Παλαιστίνιο πρόσφυγα στο Λίβανο.
Τα νούµερα όµως, όπως πάντα, δεν µπορούν να περιγράψουν τη φρίκη.
Στα ιστορικά στρατόπεδα της Σάµπρα και της Σατίλα µένουν ακόµα άνθρωποι. Στον ίδιο ακριβώς χώρο που τους παραχωρήθηκε το 1948 και µετά από τις δύο µεγάλες σφαγές (4.200 νεκροί από τους φαλαγγίτες στις αρχές του 1983 και λίγους µήνες µετά 750 νεκροί από την εκκαθάριση των Σύρων) χιλιάδες άνθρωποι στοιβάζονται σε ετοιµόρροπες πολυκατοικίες φτιαγµένες από τσιµεντόλιθους, όπου, µετά την απαγόρευση για αγορά οικοδοµικών υλικών, όλες οι επισκευές γίνονται µε ξύλα και λαµαρίνες. Στον κεντρικό δρόµο της Σατίλα, λίγο µετά τον τόπο ιστορικής µνήµης της σφαγής του ’83, βλέπεις κατεστραµµένα µαγαζιά και µισογκρεµισµένες παράγκες γύρω από την υπαίθρια χωµατερή όπου κατσίκια τρώνε σκουπίδια µαζί µε τα πιτσιρίκια που παίζουν.
Άνθρωποι που για 58 χρόνια τους αµφισβητείται το δικαίωµα στην αξιοπρέπεια βάσει της καταγωγής τους, ζουν εκεί. Εµείς, παιδιά της Δύσης δεν αντέχουµε στην εικόνα. Οι ίδιοι, περήφανοι πάντα, µας κοιτάζουν µάλλον εχθρικά καθώς γυρίζουµε µέσα στα στενά, βρώµικα σοκάκια. Με το δίκιο τους και όλη η ντροπή δικιά µας, για τις χώρες µας και τον αναθεµατισµένο δυτικό πολιτισµό µας.

…στη Συρία

Το ’48 κατέφυγαν στη Συρία 80 χιλιάδες πρόσφυγες. Σήµερα σε δεκατρία στρατόπεδα προσφύγων ζουν πάνω από 500.000 Παλαιστίνιοι. Στο στρατόπεδο-συνοικία Αλ Γιαρµούκ, το µεγαλύτερο της Συρίας, ζουν πάνω από 110.000 Παλαιστίνιοι πάντα στριµωγµένοι, οι οποίοι αποτελούν µια ακόµα ζωντανή µαρτυρία για τα όσα έχει περάσει ο λαός τους. Πιο ανθρώπινα από το Λίβανο, µα πάντα πρόσφυγες.

Συζητώντας…

Αλί Φαγιάντ, µέλος του Π.Γ., υπεύθυνος Διεθνών Σχέσεων της Χεζµπολάχ:
…Εµείς παλεύουµε για τα κυριαρχικά δικαιώµατα της χώρας µας. Αφού εξαντλήσαµε όλα τα διπλωµατικά µέσα, προχωρήσαµε στην αιχµαλωσία των δύο φαντάρων, µε µοναδικό σκοπό την ανταλλαγή τους µε τους τέσσερις Λιβανέζους που βρίσκονται κρατούµενοι στις ισραηλινές φυλακές. Δεν είµαστε εµείς η δύναµη που θέλει την κρίση, αλλά δεν θα επιτρέψουµε στο Ισραήλ να είναι η µόνη περήφανη χώρα της Μέσης Ανατολής, που θα υλοποιεί και θα επιβλέπει τους σχεδιασµούς των ΗΠΑ στην περιοχή. Αυτό δεν έχει σηµασία µόνο για τους Λιβανέζους ή τους Άραβες, αλλά νοµίζουµε πως είναι κρίσιµο και για την παγκόσµια κατάσταση…

Μουφίντ Κουτέις, µέλος του Π.Γ., υπεύθυνος διεθνών σχέσεων του Κ.Κ. Λιβάνου:
«…Η πολιτική κατάσταση στο Λίβανο είναι εξαιρετικά δύσκολη και πολύπλοκη. Επί της ουσίας, τα δύο µεγάλα πολιτικά στρατόπεδα είναι οι φιλοαµερικάνοι και οι φιλοσύροι, αλλά οι µεταπηδήσεις από το ένα στο άλλο δεν είναι σπάνιο φαινόµενο. Εµείς, αν και έχουµε ακόµα µια δύναµη της τάξης του 8-10 %, περιοριστήκαµε ιδιαίτερα µετά την είσοδο της Συρίας στο Λίβανο…
…Σήµερα αναµφισβήτητα η Χεζµπολάχ είναι η µεγαλύτερη πολιτική δύναµη και ο µόνος πραγµατικός στρατός της χώρας ενώ αναγνωρίζεται απ’ όλο τον αραβικό κόσµο ως δύναµη αντίστασης….

Ναΐφ Χαουάτµε, γενικός γραµµατέας του Δηµοκρατικού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης:
«…Το Ισραήλ είχε έτοιµο το σχέδιο της επίθεσης και περίµενε για την υλοποίησή του. Αν και η Χεζµπολάχ έκανε τακτικό λάθος µε την αιχµαλωσία των Ισραηλινών φαντάρων, η αφορµή κάποια στιγµή θα βρισκόταν. Στόχος του Ισραήλ ήταν ο πλήρης πλέον αποκλεισµός της Παλαιστίνης, η ενίσχυση των φιλοαµερικανικών λιβανέζικων δυνάµεων και, τελικά, ο πλήρης αφοπλισµός της Χεζµπολάχ. Το σχέδιο ΗΠΑ – Ισραήλ στην περιοχή είναι ενιαίο, όσο κι αν προσπαθεί να φανεί ως ισραηλολιβανέζικη διαµάχη…

Η ταυτότητα της αποστολής
Μετά από κάλεσµα του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουµ και της Διεθνιστικής Αντιπολεµικής Κίνησης και σε συντονισµό µε αντίστοιχες ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες συγκροτήθηκε η ελληνική αποστολή αλληλεγγύης στους λαούς της Παλαιστίνης και του Λιβάνου, που βρέθηκε στη Συρία και τον Λίβανο από τις 28 Ιουλίου µέχρι τις 4 Αυγούστου.
Στο διάστηµα της παραµονής µας συναντηθήκαµε µε τον Πρόεδρο της Δηµοκρατίας του Λιβάνου Εµίλ Λαχούντ, καθώς και µε στελέχη της Χεζµπολάχ, του Κ.Κ. Λιβάνου και του µεγαλύτερου χριστιανικού κόµµατος, του Ελεύθερου Πατριωτικού Κινήµατος. Περιηγηθήκαµε στην ισοπεδωµένη Νότια Βηρυτό, επισκεφθήκαµε νοσοκοµεία και καταυλισµούς προσφύγων, ζήσαµε από κοντά το έγκληµα στην Κανά και συµµετείχαµε στη µεγάλη διαδήλωση το επόµενο πρωί έξω από τα γραφεία του ΟΗΕ. Δώσαµε κοινή συνέντευξη Τύπου µε µέλη αποστολών από την υπόλοιπη Ευρώπη και στελέχη των οργανώσεων του Λιβάνου που στηρίζουν την αντίσταση και καταθέσαµε ψήφισµα στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στον Λίβανο.
Ακόµα επισκεφθήκαµε παλαιστινιακούς καταυλισµούς προσφύγων στον Λίβανο (Σάµπρα και Σατίλα) και στη Συρία (Αλ Γιαρµούκ), συζητήσαµε µε ηγετικά στελέχη παλαιστινιακών οργανώσεων (Δηµοκρατικό και Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και Τζιχάντ Ισλάµι), ενώ, τέλος, συναντήσαµε τον αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης της Συρίας Αµπντάλα αλ Αχµάρ.
Από την Ελλάδα στην αποστολή συµµετείχαν οι: Δέσποινα Σπανού (ΑΔΕΔΥ), Αντωνία Λεγάκη (µέλος της Εναλλακτικής Παρέµβασης Δικηγόρων), Θόδωρος Σδούκος (ΕΝΙΘ), Παύλος Αντωνόπουλος (ΟΛΜΕ), Γιώργος Τσιτσιλιάνος (ΟΛΜΕ), Μιχιάρ Εκτάµι (Ένωση Παλαιστινίων Εργαζοµένων στην Ευρώπη), Τάσος Κορωνάκης (Συνασπισµός), Νίκος Γιαννόπουλος (Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουµ), Μανώλης Ηλιάκης (Αντιπολεµική Κίνηση Ρεθύµνου), Γκουίντο Τσιόφφι (Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώµατα), Βαϊτσης Σκαρλάτος (Διεθνιστική Αντιπολεµική Κίνηση), Μιχάλης Τρίκας (εφηµερίδα Αυγή), Κώστας Φωτάκης (ΝΑΡ).

των Νίκου Γιαννόπουλου και Τάσου Κορωνάκη





Πώς είδαν την αποστολή τα μέλη της, Αυγή, 06/08/2006

27 12 2008

Λέο Γκάμπριελ (Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ)

Μετά την εδραίωση του παγκόσμιου αντιπολεμικού κινήματος στις 15 Φεβρουαρίου 2003, συναντηθήκαμε στην Τζακάρτα και δώσαμε την υπόσχεση ότι όποτε εκδηλώνεται μια σύγκρουση όχι απλά θα διαδηλώνουμε αλλά και θα ερχόμαστε σε επαφή με τους κύριους παράγοντες της αντίστασης. Ήταν κάτι που κάναμε σε Αφγανιστάν, Ιράκ και Παλαιστίνη. Η αποστολή μας στο Λίβανο έχει τον ίδιο σκοπό. Θέλαμε να συναντηθούμε με τους πρωταγωνιστές της αντίστασης ενάντια στην ισραηλινή βαρβαρότητα. Είναι σημαντικό το παγκόσμιο αντιπολεμικό κίνημα να έλθει σε επαφή με το κίνημα αντίστασης που αναπτύσσεται στο Λίβανο. Ο κόσμος εδώ έχει ανάγκη από σημάδια συμπαράστασης και δεν τα λαμβάνει ούτε από την Ε.Ε. ούτε από τον ΟΗΕ.

Νάχλα Σαχάλ (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ)

Η αποστολή μας ήλθε στο Λίβανο για να εκφράσει την αλληλεγγύη των ευρωπαϊκών κινημάτων στον λιβανέζικο λαό, τον αγώνα και την αντίσταση του. Ήλθαμε για να πούμε ότι δεν αποδεχόμαστε ούτε την επίθεση ούτε το γενικότερο πολιτικό πλαίσιο που διαμορφώνεται. Πιστεύω ότι έχει μεγάλη σημασία το αντιπολεμικό κίνημα και το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης να μην αποδεχτούν αυτό που συμβαίνει, το επόμενο, δηλαδή, βήμα για την παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ. Χαίρομαι που στο Λίβανο υπάρχει κοινό μέτωπο από τη Χεζμπολάχ και το Κομμουνιστικό Κόμμα. Είναι ένα νέο φαινόμενο και τα παλιά εργαλεία ανάλυσης δεν ισχύουν. Στο Ιράκ, κάποιοι ισλαμιστές και κομμουνιστές στηρίζουν την κατοχή, ενώ εδώ αγωνίζονται μαζί εναντίον της. Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να μας απασχολήσει στην Ευρώπη και γενικότερα στον κόσμο.

Νίκος Γιαννόπουλος (Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ)

Αυτό το έγκλημα πολέμου που συντελείται στο Λίβανο από το Ισραήλ με την συνενοχή των Αμερικανών και τη στήριξη της Ε.Ε. και του ΟΗΕ αποδεικνύει για μία ακόμη φορά ότι στη σημερινή εποχή της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης η ανάγκη της διεθνούς αλληλεγγύης, της ενότητας των κινημάτων και των λαών έχει μεγαλύτερη σημασία παρά ποτέ. Πιστεύουμε ότι εδώ στο Λίβανο η αντίσταση είναι ηρωική. Όμως, για να εξασφαλιστεί η εδαφική ακεραιότητα της χώρας, για να υποστηριχτεί η Ιντιφάντα, για να επικρατήσει η ειρήνη στη Μέση Ανατολή, τα κινήματα της Ευρώπης και του κόσμου πρέπει να στρέψουν την προσοχή τους, το ενδιαφέρον τους και, κυρίως, την αγωνιστική τους κινητοποίηση εδώ. Στις χώρες μας οφείλουμε με διαδηλώσεις, αποστολές και κινητοποιήσεις να πούμε ένα «Φτάνει πια», μπορούμε να ζήσουμε σε έναν κόσμο χωρίς πόλεμο, με κοινωνική δικαιοσύνη και ειρήνη.

Δέσποινα Σπανού (ΑΔΕΔΥ)

Ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία. Είναι άλλο να ζεις ορισμένα γεγονότα από κοντά και άλλο να τα παρακολουθείς από τα ΜΜΕ. Οι συνθήκες με τις οποίες ζουν οι πρόσφυγες είναι εντελώς τραγικές και εμείς, ακόμη και οι αριστεροί, προοδευτικοί άνθρωποι, είμαστε πολύ μακριά από τις ανάγκες τους. Εκείνο λοιπόν που προέχει από τα συνδικάτα είναι πρώτα απ’ όλα η αγωνιστική κινητοποίησή τους ούτως ώστε να επιβάλουμε την αλλαγή της στάσης της κυβέρνησής μας. Πρέπει επίσης να δούμε όλοι πως μπορούμε να βοηθήσουμε πιο ενεργά συγκεντρώνοντας άμεσα ανθρωπιστική βοήθεια για τους πρόσφυγες του Λιβάνου, αλλά και για τους Παλαιστινίους που ζουν εκεί τόσα χρόνια χωρίς κανένα κοινωνικό δικαίωμα.

Μιχιάρ Ικτάμι (Ένωση Παλαιστινίων Εργαζομένων Ελλάδας)

Όταν αρχίσαμε να σχεδιάζουμε αυτή την αποστολή, γνωρίζαμε το ρίσκο. Όμως, από την άλλη, υπήρχε το θέμα της ηθικής στήριξης των ανθρώπων αυτών που καθημερινά βομβαρδίζονται. Πιστέψαμε ότι θα είχε πολύ μεγάλη πολιτική σημασία μια αντιπροσωπεία από μαζικούς φορείς να εκφράσει την συμπαράσταση της στον λαό του Λιβάνου και την αντίστασή του στον ίδιο τον τόπο της τραγωδίας. Αποδείχτηκε μία σωστή κίνηση, γιατί κατάφερε να στηρίξει το ηθικό εκείνων που αυτή τη στιγμή αντιμάχονται τα σχέδια των Αμερικανών και των Ισραηλινών για μια νέα Μέση Ανατολή. Έχουμε, όμως, ακόμη πολλά να κάνουμε. Αυτές τις στιγμές, ο λιβανέζικος λαός χρειάζεται κάθε είδους βοήθεια. Το αντιπολεμικό κίνημα στην Ελλάδα και την Ευρώπη έχει το χρέος να στηρίξει αυτόν τον κόσμο ώστε να μπορέσουμε να απαιτήσουμε από αυτή την αντίσταση -που τόσο μας ανυψώνει το ηθικό- να νικήσει.

Τάσος Κορωνάκης (ΣΥΝ)

Στη Μέση Ανατολή, μια αποστολή αλληλεγγύης από την Ελλάδα είδε την βαρβαρότητα να παίρνει σάρκα και οστά. Είδε την πολιτική του Ισραήλ να επικαλείται αυτοάμυνα σκοτώνοντας πάνω από 600 αμάχους, μεταξύ των οποίων και πολλά παιδιά. Είδε το σχέδιο της Αμερικής για τη νέα Μέση Ανατολή, μια Μέση Ανατολή χωρίς αντίσταση, με υποταγμένους λαούς. Το βασικό ερώτημα που γεννάται σε όλους μας επιστρέφοντας είναι τι μπορεί να κάνει ο καθένας μας για να μην περάσουν τα σχέδια του Ισραήλ και της Αμερικής, για να σταματήσει η συνένοχη σιωπή της Ε.Ε., για να πάρουν οι λαοί την τύχη τους στα χέρια τους.

Ντένις Μπρούτους (Νοτιοαφρικανός πανεπιστημιακός, παλιός συγκρατούμενος του Νέλσον Μαντέλα)

Βρισκόμαστε εδώ για να μεταφέρουμε στον λαό του Λιβάνου και της Παλαιστίνης την συμπαράσταση των Νοτιοαφρικανών. Η κυβέρνησή μας καταδικάζει στα λόγια την επίθεση αλλά σε στρατιωτικό επίπεδο συνεργάζεται τόσο με τις ΗΠΑ όσο και με το Ισραήλ. Είναι κάτι βαθύτατα αντιφατικό, γιατί το ANC υποστηρίχτηκε σημαντικά στον αγώνα του από τους Παλαιστινίους. Η κυβέρνησή μας προδίδει επομένως, κατά μία έννοια, τους παλιούς φίλους και συμμάχους μας. Είμαστε εδώ για να δείξουμε ότι δεν ισχύει το ίδιο ούτε για την πανεπιστημιακή κοινότητα της χώρας μας ούτε για τον λαό μας.

Κώστας Φωτάκης (ΝΑΡ)

Βαδίζοντας στη νότια Βηρυτό δεν μπορεί κανείς παρά να νιώσει δέος για αυτή την απάνθρωπη καταστροφή. Τα νότια προάστια της Βηρυτού και ο νότιος Λίβανος είναι ο ορισμός του ολοκληρωτικού πολέμου ενάντια σε φτωχούς και δυστυχισμένους ανθρώπους που ορίστηκαν από τους δυνατούς του κόσμου σαν εχθροί και εξοντώθηκαν. Η έρημη αυτή πόλη αποτελεί το όραμα και το μέλλον που μας επιφυλάσσει ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός. Σε Βαλκάνια, Αφγανιστάν, Ιράκ, Λίβανο και Παλαιστίνη, η οργή πρέπει να μετατραπεί σε ένα ισχυρό αντιιμπεριαλιστικό, αντικαπιταλιστικό κίνημα της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Στη χώρα μας, το αντιπολεμικό κίνημα πρέπει να εμποδίσει τη συμμετοχή της Ελλάδας στις «ειρηνευτικές δυνάμεις» κατοχής στο Λίβανο και να εμποδίσει την κυβέρνηση να πάρει μερίδιο από τη λεία.
Συντάκτης : Τρίκκας Μιχάλης





Αυτόπτες μάρτυρες σε εγκλήματα πολέμου, Αυγή, 05/08/2006

27 12 2008

«Έγκλημα». Σ’ αυτή τη λέξη κατέληγαν λίγο-πολύ όλοι οι ομιλητές στη συνέντευξη Τύπου της Διεθνούς Αποστολής Αλληλεγγύης όταν ήθελαν να περιγράψουν την κατάσταση που επικρατεί στις βομβαρδισμένες από τον ισραηλινό στρατό περιοχές του Λιβάνου. Τα μέλη του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αποστολής, που αποτελείται από εκπρόσωπους κοινωνικών και πολιτικών φορέων, γύρισαν χθες από τον τόπο του εγκλήματος και μίλησαν γι’ αυτά που είδαν και τις συναντήσεις που πραγματοποίησαν, όντας «ένα λιθαράκι της δύναμης της διεθνιστικής αλληλεγγύης», της μόνης δύναμης αυτή την στιγμή που στέκεται στο πλάι του λιβανέζικου λαού.

Ο Ν. Γιαννόπουλος (Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ) ανέφερε τις επισκέψεις και συναντήσεις που είχε η αποστολή. Επισκέφθηκαν στρατόπεδα προσφύγων τόσο στην Ν. Βηρυτό όσο και τους παλαιστινιακούς καταυλισμούς της Σάντρα και Σαντίλα, ενώ συναντήθηκαν και συζήτησαν για την κρίση με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας του Λιβάνου κ. Εμίλ Λαχούντ, αλλά και με τις πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν την αντίσταση του λιβανέζικου λαού (Χεζμπολάχ, ΚΚ Λιβάνου, Ελεύθερο Πατριωτικό Κίνημα-μαρωνίτες χριστιανοί) με τις οποίες πραγματοποίησαν και κοινή συνέντευξη τύπου. Επίσης πραγματοποίησαν παράσταση διαμαρτυρίας στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η υποκριτική στάση της οποίας σ’ αυτόν τον πόλεμο καταγγέλθηκε από το σύνολο σχεδόν των ομιλητών, ενώ για πολλούς η κορυφαία στιγμή ήταν η συμμετοχή στη μεγαλειώδη, όπως τη χαρακτήρισαν, διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε αμέσως το έγκλημα πολέμου στην Κανά. Διαδήλωση στην οποία συμμετείχαν από κοινού μουσουλμάνοι και χριστιανοί, φοιτήτριες με ευρωπαϊκή αμφίεση και Λιβανέζες με μαντίλα, χαρακτηριστικό της λαϊκής ενότητας που επικρατεί και που χρωματίζει (πάντα σύμφωνα με τον κ. Γιαννόπουλο) περισσότερο πολιτικά/κοινωνικά παρά εθνικά/θρησκευτικά την αντίσταση στους Ισραηλινούς.

Βομβαρδίζουν τις φτωχές περιοχές

Άλλωστε κι η επίθεση έχει ξεκάθαρα χαρακτηριστικά «ταξικού πολέμου» σύμφωνα με την Δ. Σπανού (ΑΔΕΔΥ). «Βομβαρδίζουν τις φτωχές περιοχές του Νότιου Λιβάνου κατά κύριο λόγο», εκεί που οι άνθρωποι πολλές φορές εξαιτίας της φτώχειας τους αδυνατούν να φύγουν περιμένοντας καρτερικά τον θάνατο τους. Μίλησε επίσης για το «διαρκές έγκλημα» το οποίο υφίστανται οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες που ζούνε κάτω από άθλιες συνθήκες στα μαρτυρικά στρατόπεδα Σάντρα και Σαντίλα, όπου η έλλειψη κοινωνικών δικαιωμάτων έχει καταδικάσει το 70% των Παλαιστινίων να βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας. Όπως ανέφερε δε ο Γ. Τσιτσιλιάνος (ΟΛΜΕ) υπάρχουν Παλαιστίνιοι που έγιναν πρόσφυγες για δεύτερη φορά, αφού οι καταυλισμοί τους ήταν στο Ν. Λίβανο.

«Μόνο με το βομβαρδισμένο Βερολίνο κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μπορεί να συγκριθεί η εικόνα που αντικρίσαμε στη Ν. Βηρυτό», δήλωσε ο Κ. Φωτάκης (Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση). Ο ισραηλινός στρατός ακολουθεί την τακτική της «καμένης γης» και της ισοπέδωσης ολόκληρων τετραγώνων, όπου «οι θαμμένοι άνθρωποι κάτω από τα ερείπια είναι οι μόνοι που θυμίζουν ότι εκεί υπήρχε ζωή» και που αν συνεχιστεί θα δημιουργήσει, σύμφωνα με τον Θ. Ζδούκο (ΕΝΙΘ), επισιτιστικό πρόβλημα. Και ταυτόχρονα με τις εικόνες της σφαγής να παρακολουθούν και την εικόνα των διπλωματικών παιχνιδιών πάνω στα πτώματα, που γίνεται από όσους «θέλουν να χωρίσουν τη λεία μετά τον πόλεμο» (ΗΠΑ-Ισραήλ-Ε.Ε.).

Ο Τ. Κορωνάκης (Σύλλογος Ιντιφάντα) μίλησε για τη χαρά του απλού κόσμου που έβλεπε ξένους να τους συμπαραστέκονται, η οποία όμως συνοδευόταν από ερωτήσεις όπως «Γιατί εγώ πρέπει να χάσω την οικογένεια μου για να πάψει η διεθνής κοινή γνώμη να πιστεύει ότι το Ισραήλ βρίσκεται σε αυτοάμυνα;». Προφανώς, όπως τόνισε, η ισραηλινή επίθεση ήταν ένα προμελετημένο σχέδιο στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής πολιτικής και της Νέας Μέσης Ανατολής που θέλουν να δημιουργήσουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, πολιτική που έχει ως στόχο να αλλάξει τα σύνορα και να απομονώσει την παλαιστινιακή αντίσταση. Και μπροστά στην ασυδοσία του Ισραήλ, οι Άραβες στρέφονται στο πολιτικό Ισλάμ, ως τη μόνη «ηθική δύναμη» αντίστασης που αναγνωρίζουν.

Τέλος, όλοι οι ομιλητές συμφώνησαν για την επιτακτική ανάγκη να ασκηθεί «αφόρητη» πίεση από κοινωνικούς φορείς και το αντιπολεμικό κίνημα στα κράτη και τις κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης και της ελληνικής, για άμεση και διαρκή παύση του πολέμου και για να απομονωθεί διεθνώς το Ισραήλ για τα «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» (Π. Αντωνόπουλος-ΟΛΜΕ) που έχει διαπράξει. Γιατί «ή θα δημιουργήσουμε ένα μαζικό αντιπολεμικό κίνημα και θα πυκνώσουμε τις αντιστάσεις για το σταμάτημα του πολέμου ή θα ξαναζήσουμε τέτοιες σφαγές και θα περιμένουμε να δούμε ποια θα είναι τα επόμενα θύματα».

Γιώργος ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ





Διεθνής αποστολή ακτιβιστών στη Βηρυττό, Αυγή ,28/07/2006

27 12 2008

Με στόχο να εκφράσουν την αλληλεγγύη του ελληνικού αντιπολεμικού κινήματος στους δοκιμαζόμενους λαούς του Λιβάνου και της Παλαιστίνης, προωθώντας παράλληλα το αίτημα για άμεση διακοπή της ισραηλινής επίθεσης στα δύο αυτά μέτωπα, αναχωρούν σήμερα για το Λίβανο 14 Έλληνες ακτιβιστές. Η αποστολή αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης διεθνούς πρωτοβουλίας με τη συμμετοχή εκπροσώπων κινημάτων από τη Γαλλία, την Ιταλία, την Αυστρία, καθώς και βουλευτών από τη Νότια Αφρική, τις Φιλιππίνες, το Πακιστάν, τη Γαλλία και την Ιταλία.

Για τη διεθνή αυτή αποστολή των 70 με 80 ατόμων μίλησαν χθες το πρωί στην Ενωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου οι Έλληνες διοργανωτές. «Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε» τόνισε για την πρωτοβουλία ο Τάσος Κορωνάκης από το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ και τον Σύλλογο Ιντιφάντα. «Θα εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στους λαούς αυτούς μεταφέροντας εκεί το αντιπολεμικό αίσθημα του ελληνικού λαού όπως αυτό εκφράστηκε στις πορείες των τελευταίων ημερών». Υπογραμμίζοντας στη συνέχεια την κρισιμότητα της σημερινής κατάστασης στη Μέση Ανατολή και τη σημασία που έχουν παρόμοιες αποστολές διεθνούς αλληλεγγύης, ανέφερε τα λόγια ενός Παλαιστινίου γνωστού του: «Οι φίλοι μας ή θα έλθουν γρήγορα ή όταν έλθουν δεν θα μας βρουν».

Ο Κώστας Φωτάκης από το ΝΑΡ εξήγησε ότι η αποστολή δεν πηγάζει αποκλειστικά από ανθρωπιστικό ενδιαφέρον για τους δοκιμαζόμενους σήμερα λαούς του Λιβάνου και της Παλαιστίνης. «Ανησυχούμε πολύ για το δολοφονικό μέλλον που οι ισχυροί αυτού του κόσμου μας επιφυλάσσουν. Με τις δικές μας μικρές δυνάμεις θέλουμε να ανοίξουμε δρόμους για μια γενικότερη αντιπολεμική κινητοποίηση των λαών».

Την ανάγκη ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης για την «τρομακτική κατάσταση που βιώνουμε» επεσήμανε από την πλευρά της η Δέσποινα Σπανού από την ΑΔΕΔΥ. Μιας κατάστασης που, όπως είπε, χαρακτηρίζεται πια από την πλήρη αποθράσυνση των ιμπεριαλιστικών κύκλων με την Αμερικανίδα υπουργό Εξωτερικών Κοντολίζα Ράις να δηλώνει πια ανοιχτά ότι είναι ώρα για νέα σύνορα στη Μέση Ανατολή και ότι όσοι αντιδρούν τελικά θα νικηθούν. «Πρέπει να αντιδράσουμε όλοι, σαν Έλληνες πολίτες, σαν συνδικάτα, σαν δημοκρατικοί άνθρωποι, σαν άνθρωποι που θέλουν να ζήσουν ειρηνικά» σημείωσε.

Ο Μιχιάρ Ικτάμι, πρόεδρος της Ενωσης Παλαιστινίων Εργαζομένων, έκανε, τέλος, λόγο για μια πολύ σημαντική πρωτοβουλία αφού, όπως είπε, το ελληνικό κίνημα δίνει την «ηθική του στήριξη» στα κινήματα του Λιβάνου και της Παλαιστίνης. «Είναι μια στάση ζωής που εκτιμούμε βαθύτατα» είπε. «Οταν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θέλουν να κάνουν τους φίλους μας ουδέτερους σ’ αυτόν τον αγώνα, εδώ στην Ελλάδα εκφράζεται έμπρακτα η θέληση να σταθούν στο πλευρό των δοκιμαζόμενων λαών μας» τόνισε.

Η αποστολή αναχωρεί σήμερα το πρωί για τη Δαμασκό της Συρίας όπου θα ενωθεί με τους υπόλοιπους ακτιβιστές ώστε αύριο να κατευθυνθεί οδικώς προς τη Βηρυτό. Εκεί προγραμματίζονται επισκέψεις σε προσφυγικούς καταυλισμούς και σε νοσοκομεία καθώς και επαφές με την κυβέρνηση του Λιβάνου. Τη Δευτέρα, η αποστολή θα δώσει συνέντευξη Τύπου και στη συνέχεια θα πραγματοποιήσει διαδήλωση στο κέντρο της πόλης επιδίδωντας παράλληλα ψηφίσματα στα γραφεία της Ε.Ε. και του ΟΗΕ. Την Τετάρτη η αποστολή θα επιστρέψει στη Δαμασκό και από κει θα αναχωρήσει το πρωί της Παρασκευής για την Αθήνα.

Στην ελληνική αντιπροσωπεία μετέχουν οι: Δέσποινα Σπανού (ΑΔΕΔΥ), Αντωνία Λεγάκη (μέλος του ΔΣΑ), Θόδωρος Σδούκος (ΕΝΙΘ), Παύλος Αντωνόπουλος (ΟΛΜΕ), Γιώργος Τσιτσιλιάνος (ΟΛΜΕ), Μιχιάρ Εκτάμι (Ένωση Παλαιστινίων Εργαζομένων), Τάσος Κορωνάκης (Σύλλογος Ιντιφάντα), Νίκος Γιαννόπουλος (Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ), Μανώλης Ηλιάκης (Αντιπολεμική Κίνηση Ρεθύμνου), Γκουίντο Τσιόφι (Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα), Βαϊτσης Σκαρλάτος (Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση), Μιχάλης Τρίκκας (εφημερίδα «Αυγή»), Θωμάς Μπίζας (Συνασπισμός), Κώστας Φωτάκης (ΝΑΡ).
Συντάκτης : Τρίκκας Μιχάλης





Χαιρετισμός στο συνέδριο της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, κάπου το 2004

27 12 2008

Φίλες και φίλοι της Ν. ΠΑΣΟΚ

Το 6ο Συνέδριο σας, συνέδριο Νεολαίας του κόμματος που κυβέρνησε για χρόνια τη χώρα, έχει ιδιαίτερη σημασία τόσο για τις αποφάσεις του, όσο και για τη προβληματική που πιθανόν να αναπτύξετε επάνω στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική νεολαία.

Υπ΄ αυτήν την έννοια, θεωρώ πως θα ήταν χρήσιμο, Σήμερα που τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μαζί με το σχολείο, την εκκλησία και τους υπόλοιπους ιδεολογικούς μηχανισμούς, δημιουργούν μια στρεβλή αντίληψη για την πραγματικότητα που βιώνουμε, τόσο στην χώρα μας όσο και διεθνώς, ο σύντομος χαιρετισμός μου εκ μέρους της Νεολαίας Συνασπισμού να προσπαθήσει να συμβάλει σε αυτό τον προβληματισμό.

Φίλες και φίλοι,

Τα τελευταία χρόνια το παγκόσμιο σκηνικό μεταβάλλεται με ραγδαίο ρυθμό και διαμορφώνεται μια νέα κατάσταση όπου το τι θεωρείται λογικό και τι παράλογο, τι αδιανόητο και τι γεγονός αποτελεί μια μεγάλη κουβέντα. Διανύοντας την εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης όπου η έννοια του «ανθρωπιστικού» πολέμου επινοήθηκε, παρουσιάζεται σαν λογική η εξαπόλυση ενός διαρκούς πολέμου χωρίς σαφή και καθορισμένο αντίπαλο, με ακαθόριστο στόχο, τις συνέπειες του οποίου, βέβαια, πολύ συγκεκριμένα πληρώνουν άνθρωποι και χώρες.

Φίλες και φίλοι

Οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται με ραγδαίους ρυθμούς. Το χάσμα ανάμεσα στις ανεπτυγμένες χώρες και σ΄ αυτές του Τρίτου Κόσμου παίρνει τραγικές διαστάσεις, εκατομμύρια πληθυσμού σε όλο τον πλανήτη βρίσκονται στα όρια της φτώχειας και της οικονομικής εξαθλίωσης. Παρόλα αυτά όσοι διευθύνουν τις τύχες των λαών του πλανήτη, οι υπερεθνικοί οργανισμοί με προεξάρχοντα το Δ.Ν.Τ. και τον Π.Ο.Ε επιμένουν να επιβάλουν την εφαρμογή ολοένα και σκληρότερων μονεταριστικών οικονομικών πολιτικών.

Αποτέλεσμα αυτής της επιμονής είναι η περιθωριοποίηση και ο αποκλεισμός τεράστιων ομάδων του πληθυσμού του πλανήτη από στοιχειώδη κοινωνικά αγαθά όπως η υγεία, η παιδεία, η εργασία.

Σε όλα αυτά ήρθε να προστεθεί μετά την 11η Σεπτέμβρη  το νέο δόγμα Μπους, ο πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία και ο χωρισμός του κόσμου στις δυνάμεις του καλού και του κακού. Είναι πλέον ξεκάθαρο πως οι ΗΠΑ, συνεχίζοντας ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις, καθώς και την εγκληματική τους πολιτική σε μια σειρά από περιοχές του πλανήτη  διαμορφώνουν μια αυτοκρατορικού χαρακτήρα δομή για το σύγχρονο κόσμο.

Η εισβολή στο Ιράκ, η κατοχή και ο κύκλος αίματος που άνοιξε, έχει καταλήξει να παρουσιάζεται σαν μια απλή καθημερινότητα για την οποία κανείς δεν οφείλει να απολογηθεί, όσο και αν η Ιρακινή αντίσταση, που ισχυροποιείται καθημερινά προσπαθεί να αναδείξει την κραυγαλέα αδικία.

Απέναντι σ΄ αυτές τις πολιτικές οι Η.Π.Α. φαίνεται δυστυχώς να βρίσκουν σύμμαχους και τις χώρες της Ε.Ε., που παρά το γεγονός ότι πολλές από αυτές κυβερνήθηκαν για χρόνια από σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, όπως και η χώρα μας, έχουν ενσωματώσει πλήρως την πολιτική τους στην κυρίαρχη -ενιαία όπως θέλουν να μας πείσουν- νεοφιλελεύθερη σκέψη.

Μπροστά λοιπόν στα τραγικά κοινωνικά αδιέξοδα που οδηγείται ο πλανήτης, η επίσημη σοσιαλδημοκρατία φαίνεται να βρίσκεται σε διαρκή κρίση ενσωμάτωσης, και μεταλλάσσεται συνεχώς σε μια δύναμη που στηρίζει τις βασικές επιλογές του νεοφιλελευθερισμού.

Ίσως ένα από τα σημαντικότερα παραδείγματα αυτής της ευθυγράμμισης είναι η υποστήριξη του λεγόμενου «Ευρωσυντάγματος». Γνωρίζετε πολύ καλά πως πιστεύουμε στο κοινό μέλλον των λαών της Ευρώπης και πως είναι βαθιά μας πεποίθηση πως ο κοινός αγώνας των λαών της Ευρώπης μπορεί να φέρει πιο κοντά στο σήμερα τον νέο κόσμο για τον οποίο εμείς αγωνιζόμαστε, το σοσιαλισμό με ελευθερία και δημοκρατία. Αυτό όμως δεν μπορεί να μας κάνει να στηρίζουμε την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης ανεξάρτητα από το περιεχόμενο και τις στρατηγικές της επιδιώξεις.

Η σημερινή πρόταση για ευρωπαϊκή συνταγματική συνθήκη αποτελεί ένα δεσμευτικό κείμενο που νομιμοποιεί τον νεοφιλελευθερισμό (σε αντίθεση σχεδόν με όλα τα συντάγματα που μέχρι σήμερα γνωρίζαμε)  περιορίζει μια σειρά από δικαιώματα και κατακτήσεις των εργαζομένων χωρίς σαφή τρόπο αναθεώρησης και κυρίως επιβάλλεται βίαια χωρίς να αντλεί νομιμοποίηση από κανένα αντιπροσωπευτικό σώμα. Απέναντι σε τέτοιου τύπου επιλογές λοιπόν που υποθηκεύουν το μέλλον μας δεν μπορούμε να μένουμε αδιάφοροι.

Φίλες και φίλοι ,

Απέναντι στη σκληρή πραγματικότητα των μονόδρομων που επιβάλλεται διεθνώς, η κοινωνική κατηγορία που πλήττεται περισσότερο είναι αναμφισβήτητα η νεολαία.

Στη χώρα μας, τα τελευταία χρόνια, δεν ήταν λίγες οι φορές που η ελληνική νεολαία βρέθηκε στο στόχαστρο παρόμοιων πολιτικών επιλογών. Επιλογών που είχαν ως αποτέλεσμα τη δραματική αύξηση της ανεργίας των νέων, την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, την υποθήκευση του ασφαλιστικού συστήματος, την απορύθμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας με χιλιάδες μαθητές χαμηλότερων εισοδηματικών στρωμάτων να αποκλείονται από το Λύκειο καθώς και την πρωτοφανή τα τελευταία χρόνια  περιστολή ατομικών και συλλογικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Απέναντι σε αυτά τα δραματικά προβλήματα που βιώσαμε τα προηγούμενα χρόνια αλλά και απέναντι σε όσα καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε σήμερα κανείς δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια.

Απέναντι στα δραματικά κοινωνικά αδιέξοδα που προκαλούν συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές κανένα επικοινωνιακό μακιγιάρισμα δεν μπορεί να κρύψει τις κραυγαλέες αντιθέσεις και τις πολιτικές ευθύνες που αναλογούν στον καθένα.

Φίλες και φίλοι ,

Δεν μπορεί να μην μιλάει κανείς για την Ολυμπιάδα του ντόπινγκ, της τσιμεντοποίησης και της καταστολής που ζήσαμε.

Δεν μπορεί να μην μιλάμε για την συντηρητική στροφή της ελληνικής κοινωνίας και την αναζωπύρωση εθνικιστικών και ρατσιστικών αντιλήψεων, για την γκετοποίηση των μεταναστών στα σχολεία και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν απέναντι στον κρατικό μηχανισμό ως παιδιά δεύτερης κατηγορίας εξαιτίας της καταγωγής τους.

Όταν ο ατομισμός και η ιδιώτευση κυριαρχούν,  κοινωνικές ομάδες περιθωριοποιούνται και ο στρατός και η εκκλησία επανακτούν την αξιοπιστία τους εμείς θα συμβάλουμε με όλες μας τις δυνάμεις για την δημιουργία ενός αυτόνομου μαχητικού κινήματος νεολαίας.

Εμείς δεν είμαστε διατεθειμένοι να συμβάλουμε σε ένα γενικό κλίμα συναίνεσης σήμερα που τα πολιτικά αδιέξοδα του δικομματισμού διευρύνονται. Παίρνουμε απόσταση από τα σενάρια για την προεδρολογία μιας και μέχρι να καταθέσει την πρόταση της η κυβέρνηση πολλά θα γίνονται εκ του πονηρού.

Εμείς όπως κάναμε κριτική από θέσεις ριζοσπαστικής αριστεράς στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ συνεχίζουμε και σήμερα απέναντι στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και πιστεύουμε ειλικρινά πως τα ίδια τα προβλήματα είναι που θέτουν ξανά σήμερα τις διαχωριστικές γραμμές  και σε αυτά πρέπει όλοι να τοποθετηθούμε. .

Και αν θέλει κανείς να εντάσσεται στο μπλοκ των δυνάμεων της προόδου, πράγμα που πολλές φορές δείχνετε να το επιθυμείτε, δεν αρκεί να καβγαδίζει κανείς για το πάπλωμα, αλλά να παίρνει οριστικό διαζύγιο με πολύ συγκεκριμένες πτυχές των εφαρμοζόμενων πολιτικών.

Τα ερωτήματα που πρέπει να απαντήσουμε ενδεικτικά θα μπορούσαν να είναι:

* Θα απαιτήσουμε τον τερματισμό της κατοχής στο Ιράκ ή θα αδιαφορούμε για το αν ή χώρα παρέχει βοήθεια στους στρατούς των εισβολέων.
* Θα εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα των Παλαιστινίων ή θα κρατάμε ίσες  αποστάσεις στηρίζοντας επί της ουσίας την πολιτική του Μπους.
* Θα αγωνιστούμε ενάντια στις πολιτικές που καταστρέφουν τον πλανήτη ή θα στηρίζουμε το σημερινό καταστροφικό μοντέλο ανάπτυξης:
* Θα αγωνιστούμε στη χώρα μας για ένα ενωτικό κίνημα αμφισβήτησης στη βάση συγκεκριμένων αλλαγών ή θα αρκεστούμε σε μια αντιφατική πολλές φορές κριτική ίσων αποστάσεων.

Και συγκεκριμένα:

* Θα στηρίξουμε μια καμπάνια που θα ζητάει δημοψήφισμα για να καταψηφίσει ο ελληνικός λαός το υποτιθέμενο ευρωσύνταγμα ή όχι;
* Θα στηρίξουμε την δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση ή θα αδιαφορήσουμε απέναντι στην δημιουργία μη κρατικών πανεπιστημίων;
* Θα απαιτήσουμε 35ωρο πενθήμερο εφτάωρο για όλους, ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα και πολιτικές κατά τις ανεργίας ή θα αφήσουμε την ζωή μας να ελαστικοποιείται.

Εμείς όλα τα παραπάνω νοιώθουμε έτοιμοι να τα διεκδικήσουμε.

Απ’ το Σηάτλ ως την Πράγα, την Γένοβα και την Θεσσαλονίκη κατά το διάστημα που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ασκούσε τα καθήκοντα της προεδρίας της Ε.Ε. και  απ το Πόρτο Αλλέγκρε ως την Φλωρεντία, το Παρίσι και την Ινδία τα τελευταία χρόνια βρεθήκαμε στον πυρήνα ενός κινήματος που αμφισβήτησε μαζί με τις κυρίαρχες πολιτικές και όλες τις θεωρίες που μιλούσαν περί τέλους της ιστορίας. Το κίνημα ενάντια στην νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση έφερε ξανά στο προσκήνιο την διεκδίκηση ενός άλλου κόσμου που είναι εφικτός και έδωσε νέα πνοή στην συλλογική δράση.

Με τα μεγαλειώδη αντιπολεμικά συλλαλητήρια αναδείχθηκε στην νέα υπερδύναμη που μπορεί να αμφισβητεί τις επιλογές και τους πλανητικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ και των συμμάχων τους.

Σήμερα ως Ελληνικό κοινωνικό Φόρουμ, λίγο μετά το 3ο Ευρωπαϊκό κοινωνικό Φόρουμ στο Λονδίνο μαζί όλους όσους τα προηγούμενα χρόνια βρεθήκαμε στο δρόμο για να αντισταθούμε στον νεοφιλελευθερισμό, τον πόλεμο και τον ρατσισμό Θα διοργανώσουμε το 4ο Ευρωπαϊκό κοινωνικό Φόρουμ το 2006 στην Αθήνα.

Έτσι αντιλαμβανόμαστε εμείς το ρόλο μας και θα συνεχίσουμε να δίνουμε την μάχη ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και τον Πόλεμο.

Σας ευχαριστώ

Καλή επιτυχία στο συνέδριό σας.