Λίγα λόγια για τον Αλέκο, του Γιάννη Αλμπάνη

5 11 2010

Τώρα Αλέκο όπως καταλαβαίνεις, εμείς δεν μπορούμε να πούμε καλό ταξίδι και ότι θα τα ξαναπούμε και διάφορα τέτοια.

Γιατί εμείς εδώ λέμε, ό,τι πρέπει να λεχθεί, εδώ διανύουμε ό,τι ονειρευτήκαμε ότι μπορεί να διανυθεί.

Εδώ, σε αυτόν εδώ τον μόνο κόσμο, το δικό μας κόσμο, σε αυτόν τον κόσμο στον οποίο πιστεύουμε, και στον οποίο έχουμε αφιερώσει τις ζωές μας.
Τώρα Αλέκο, δεν είναι η ώρα της βολικής παραμυθίας. Είναι η ώρα να αναμετρηθούμε με τις αλήθειες και τα νοήματα της ζωής σου, να αναρωτηθούμε αν έκανες τις σωστές  επιλογές.

Και να συνομολογήσουμε ενώπιον της Μυρτώς, του Μάρκου και της Έλλης, ότι όντως έκανες όσα πρέπει να κάνει κανείς, για να έχει νόημα και σημασία η ζωή του.

Γιατί παρά τα όσα λέγονται, δεν είναι χαμένες οι χιλιάδες, οι εκατομμύρια ώρες που δόθηκαν για τη Ρόζα, το Στέκι, το Δίκτυο,  το ΣΥΡΙΖΑ, την Απόδραση, την Αλληλεγγύη, το ΑΥΡΙΟ της Ηπείρου, τη Γαλέρα• δεν είναι χαμένος ο κόπος για τις διαδηλώσεις, τις συγκεντρώσεις, τις αφισοκολλήσεις, τους αγώνες.

Παρά τα όσα λέγονται, είναι αυτές οι ώρες και αυτός ο κόπος που κάνει τη ζωή να μην είναι απλά κάτι “απογεύματα εξαρχής καταδικασμένα να γίνουν βράδυ”• είναι αυτές οι ώρες και αυτός ο κόπος που δίνουν ηθική υπόσταση και λογική συνοχή στη ζωή. Και όλοι αυτοί οι πολλοί που έχουν έρθει σήμερα εδώ, αυτήν την κατάφαση στις επιλογές σου ήρθαν να εκφράσουν.
Όμως Αλέκο, η ζωή σου δεν ήταν μόνο αγώνας και Αριστερά. Με τους περισσότερους από τους πολλούς που ήρθαν σήμερα εδώ, δεν έχεις μόνο συνεδριάσει, αλλά έχεις πιει και κάμποσα τσίπουρα. Πολλά τσίπουρα. Και όταν μιλάμε για σένα, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι είχες διαρκείας όχι μόνο για τον ΠΑΣ Γιάννινα, αλλά και για τον Τσέλιγκα. Και ότι καθημερινά αποδείκνυες πως μπορεί κανείς να είναι στέλεχος πρώτης γραμμής και να μην είναι ούτε γρουσούζης ούτε νούμερο • ότι μπορεί  να είναι πολύ σοβαρός και ταυτόχρονα να βρίσκεται σε διαρκή ετοιμότητα για χαβαλέ και μαλακία• ότι μπορεί κανείς να είναι παντού παρών, και την ίδια στιγμή να είναι εξαιρετικός πατέρας και παθιασμένος σύντροφος.
Τώρα Αλέκο είναι ώρα να πούμε ότι θα είσαι πάντα μαζί μας σε διαδηλώσεις, συνεδριάσεις, ματς και τσίπουρα, παρά το ότι κατά βάθος γνωρίζουμε πως

“Μάς άφησες κοιμισμένους στ’ ακρογιάλι
το μεσημέρι
και ανυπόμονα αναμένεσαι τη νύχτα ετούτη όλη νύχτα
ξέροντας μες στις στοιχειωμένες από την παρουσία σου
καρδιές μας
πως στο εξής το ακρογιάλι θα είναι άδειο”.

Τώρα είναι ώρα Αλέκο να σε ευχαριστήσουμε που βρέθηκες στο δρόμο μας και να δείξουμε την ευγνωμοσύνη μας για το Μέγα Συμβάν της συνάντησης μας μαζί σου.

3/11/2010

Advertisements




Αλέκος Λύτρας, ένας ολοκληρωμένος αριστερός… (του Νίκου Γιαννόπουλου)

4 11 2010

Σύντομος (απο)χαιρετισμός του Νίκου Γιαννόπουλου στην κεντρική συγκέντρωση της «Αλληλεγγύης» που ήταν αφιερωμένη στον Αλέκο Λύτρα

Αλέκος Λύτρας, ένας ολοκληρωμένος αριστερός…

Με βαθιά πεποίθηση για το δίκιο και την προοπτική της Αριστεράς και ακόμα βαθύτερη ότι για να αλλάξουμε τον κόσμο πρέπει να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι, ότι σήμερα, εδώ και τώρα, αγωνιζόμενοι για να αλλάξουμε τον κόσμο, γινόμαστε καλύτεροι, επαναοικειοποιούμαστε την ανθρωπιά μας.

Αλέκος Λύτρας, αγκυρωμένος στην πραγματική ζωή, χωρίς καμιά αυταπάτη και εσχατολογία, αλλά δίχως οικονομία δυνάμεων και συναισθημάτων, έδωσε τον καλύτερο εαυτό του για να γίνει η ζωή ζωντανή.

Αλέκος Λύτρας, η ωραία φιγούρα του αριστερού που είναι μέσα στην κοινωνία, πρώτα ακούει και μαθαίνει και μετά προτείνει και προτρέπει. Που παραδειγματίζει χωρίς να καθοδηγεί. Που ελπίζει δίχως να αναθέτει. Που οργίζεται χωρίς να μνησικακεί. Που ανέχεται δίχως να υποτάσσεται.

Αλέκος Λύτρας, με απόλυτη εμπιστοσύνη στην δύναμη των αριστερών ιδεών και πλήρη επίγνωση της δυσκολίας διάδοσής τους, με προσήλωση στη δύναμη του παραδείγματος – άλλωστε, αυτό υπήρξε η ουσία της ζωής του-, χωρίς κανένα απολύτως ελιτισμό, με λαϊκότητα, δίχως λαϊκισμούς, και λογιοσύνη, δίχως διδακτισμούς.

Αλέκος Λύτρας, ο αριστερός που επειδή ήξερε ότι ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, αλλά τα μέσα αποδεικνύουν την ανωτερότητα (ή την ποταπότητα…) του σκοπού, αποτέλεσε έμπρακτη απόδειξη ότι ο αγώνας για την ισότητα και την ελευθερία, το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό πρέπει να είναι αγώνας συλλογικός και ανιδιοτελής, που κυρίως να οικοδομεί την ευτυχία και όχι να επικαλείται την δυστυχία, αγώνας σκληρός αλλά και τρυφερός, δύσκολος αλλά και τόσο ωραίος.

Αλέκος Λύτρας, ένας τόσο τέλειος σύντροφος…

Πάντα δίπλα σου, ποτέ πάνω σου. Εμψυχωτής, ενίοτε και ολίγον ψυχαναγκαστικός, ουδέποτε όμως καταναγκαστικός και δεσποτικός. Άθεος αλλά βαθιά ανεξίθρησκος – σε όλα τα πεδία∙ γι’ αυτό επίμονος αλλά καθόλου δογματικός, ευρύχωρος ( η καρδιά του μόνο αυτόν πρόδωσε, κανέναν άλλο ) και με τίποτα δυσανεκτικός.

Αλέκος Λύτρας, με μονόλεπτους θυμούς και χαμόγελα ζωής, πότης, φαγάς και καλαμπουριτζής, με αυτοσαρκασμό ανεκδοτολογικό αλλά και σεβασμό στον διπλανό μοναδικό, που μόνο η γεμάτη ζωή και η υψηλή αυτοεκτίμηση εξασφαλίζουν.

Αλέκος Λύτρας, στις συνεδριάσεις και τα ραντεβού, στα γλέντια και τα ξενύχτια, στις διαδηλώσεις, τα φεστιβάλ και τα φόρουμ, στη Σαμοθράκη και τη Γαύδο, στην πολιτικολογία και την αμπελοφιλοσοφία, φώτισε τη ζωή μας, άνοιξε την ψυχή μας, πλούτισε το μυαλό μας.

Λένε, Αλέκο μας, ότι η λήθη απαλύνει τον πόνο και, με μια έννοια, αυτό ισχύει. Όμως αγαπημένε μας, επειδή υπήρξες ένας χαρούμενος και ευτυχισμένος άνθρωπος, η δική σου μνήμη θα είναι ζωντανή, κεφάτη και δημιουργική σαν και σένα… Το κενό που αφήνει η βιαστική και επιπόλαιη απόδρασή σου είναι αδύνατο να καλυφθεί, όμως ξέρεις ότι η Μυρτώ, ο Μάρκος και η Έλλη έχουν συντρόφισσες και συντρόφους με τόση αγάπη που δεν χρειάζεται να αγχώνεσαι, γιατί είμαστε και σε επικίνδυνη ηλικία…

 





Αποχαιρετώντας τον Αλέκο μας

3 11 2010

Αλέκο μου,

Αλέκο μας,

δεν ξέρω τι κάνω εγώ εδώ,

και κυρίως δεν ξέρω τι κάνεις εσύ εκεί.

Μου είπανε να φτιάξω ένα μικρό αποχαιρετισμό για σένα εκ μέρους των φίλων και συντρόφων σου από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Πως να βρω όμως τις λέξεις;

Τι να πρωτοπώ για σένα καλέ μου φίλε και σύντροφε;

 

Για μας στην Αριστερά ο θάνατος δεν είναι ταξίδι. Για μας δεν υπάρχουν μελλοντικές συναντήσεις. Για μας δεν έφυγες, πέθανες.

Και αυτό είναι συντριπτικό.

Μια τομή στο χρόνο.

Μια κραυγή η απώλεια, η απουσία.

Και πως να συνδυαστεί αυτή η τρομακτική θλίψη με σένα;

 

Το μόνο που την γλυκαίνει, η παντοτινή σου ανάμνηση.

 

Όσοι και όσες είχαμε την τύχη να σε γνωρίσουμε, να ζήσουμε κοντά σου, θα θυμόμαστε πάντα έναν υπέροχο τύπο.

Πάντα κεφάτος, πλακατζής, πληθωρικός, γέμιζες τον χώρο με την φωνή σου, με το γέλιο σου, με το συναίσθημά σου.

Πάντα γλυκός, στοργικός, ανθρώπινος, συντροφικός.

Γεμάτος ιδέες, όνειρα και σχέδια για το σήμερα και το αύριο.

 

Πίστεψες με πάθος στην Αριστερά.

Πίστεψες με πάθος στην ενότητα της Αριστεράς.

Όχι από βίτσιο, αλλά για να σταθεί η κοινωνία στα πόδια της. Για μια καλύτερη ζωή για το παιδί σου. Για τα παιδιά όλων.

Δούλεψες με πάθος για το μικρό και το μεγάλο.

Από τον Προαστιακό, το αυθαίρετο στην πλατεία Αγίων Αναργύρων και το Πάρκο Τρίτση μέχρι το σχέδιο της Αριστεράς για την απάντηση στην κρίση και την αλληλεγγύη ως μάχιμο πολιτικό σχέδιο.

Από τους συμβασιούχος του Δήμου, στην παρουσίαση ενός βιβλίου στα Γιάννενα. Στα Γιάννενα για την δημοτική κίνηση, υποψήφιος σύμβουλος στο ΑΥ.ΡΙ.Ο στην Ήπειρο στην περιφέρεια Ηπείρου.

Από το τσιπουράδικο στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ, μέχρι την μέρα δράσης του ΣΥΡΙΖΑ για τον ΟΣΕ.

Στις συζητήσεις για τους νέους τρόπους της επικοινωνίας της Αριστεράς με την κοινωνία και για το freepress που όλο σχεδιάζαμε και ποτέ δεν στήσαμε.

Ένας σπάνιος Αριστερός.

Σοβαρός , συγκροτημένος, ανιδιοτελής, χωρίς κανενός είδους κομματικό πατριωτισμό, με πραγματική έγνοια για την κοινωνία, για το δίκιο.

Πολλές φορές θυμωμένος, οργισμένος από την Αριστερά μας.

Τσαντισμένος με τους προσωπικούς σχεδιασμούς, τους τακτικισμούς και τους μικρομεγαλισμούς.

Δεν μπορούσε να καταλάβει πώς μπορείς ως Αριστερός να υποτιμάς τις κοινωνικές ανάγκες, για τους όποιους προσωπικούς ή κομματικούς σχεδιασμούς.

Λαϊκός αγωνιστής με όλη την έννοια του όρου.

Παρών σε όλα τα μέτωπα, παντού και με τους πάντες.

Άνθρωπος με εμπειρίες που τον έκαναν πλούσιο.

Εξαιρετικά αγαπητός στους συντρόφους του.

Αγαπούσες πολύ τους νέους συντρόφους και σε αγαπούσαν πολύ κι αυτοί.

Πολύ.

Πάρα πολύ.

Ριζοσπαστικός χωρίς να αφήνεις ποτέ την μαζική δουλειά.

Μισούσες τις τυπικούρες. Μισούσες τις συνεδριάσεις που κρατάνε ώρες, για να λέμε τα ίδια και τα ίδια.

Από τους λίγους Αριστερούς που αν δεν είχε κάτι να προσθέσει, δεν μιλούσε.

Ουσιαστικός και καίριος με αίσθηση του κεντρικού πολιτικού σε συνδυασμό με το κοινωνικό ζήτημα.

Αντικομφορμιστής στην ζωή σου, στην πολιτική σου, στην δράση σου.

Απλός.

Ανοιχτός.

Έτοιμος να συμμαχήσεις με βάση την συγκυρία, χωρίς όμως να κάνεις πίσω από τις αρχές σου.

Υπέρμαχος της Ανασύνθεσης. Υπέρμαχος της δημοκρατίας.

Ποτέ προσχηματικός.

Πάλεψες με πάθος με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά και για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ που μπορούσε να ανοιχτεί στην κοινωνία.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ ως πρόπλασμα μιας μαζικής, ενωτικής, κινηματικής Αριστεράς που μπορεί να κερδίζει.

 

Αλέκο,

Τώρα το μόνο που μπορώ να σου πω πια, είναι πως παρ’ όλες τις αδυναμίες και τα λάθη μας θα συνεχίσουμε τον αγώνα για μια πιο δίκαιη κοινωνία χωρίς διακρίσεις.

Πως θα είμαστε δίπλα στην Μυρτώ, τον Μάρκο και την Έλλη.

Αντίο.





Ο Αλέκος δεν έφυγε. Δυστυχώς για όλους μας πέθανε.

2 11 2010

Προς το παρόν δεν έχω ούτε την νηφαλιότητα, ούτε τον χρόνο(προτιμάω να τον αφιερώνω στην Μυρτώ, την Έλλη και τον Μάρκο) για να μπορέσω να γράψω κάτι παραπάνω για τον αιφνίδιο θάνατο ενός εξαιρετικού φίλου και συντρόφου που οι ζωές μας τα τελευταία χρόνια βρέθηκαν τόσο κοντά. Παραθέτω παρακάτω όσες ανακοινώσεις έλαβα στο μέιλ μου.

Τελευταία παρέμβαση για τον Αλέκο Λύτρα

Σήμερα τα ξημερώματα πέθανε αιφνίδια ο σύντροφός μας Αλέκος Λύτρας.

Ο Αλέκος γεννήθηκε το 1961 στα Γιάννενα. Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης στρατεύτηκε στο ΠΑΣΟΚ και ως σπουδαστής των ΚΑΤΕΕ ανέπτυξε πλούσια συνδικαλιστική δράση. Έντονη η συμμετοχή του στο φοιτητικό κίνημα ενάντια στον 815, στο πλευρό πάντα των πιο προωθημένων κομματιών του. Μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία,  ο Αλέκος κινείται κόντρα στο ρεύμα. Το 1981 αποχωρεί από το ΠΑΣΟΚ, μην αναγνωρίζοντας στην πολιτική του κανένα στοιχείο από τα οράματα της Μεταπολίτευσης. Έκτοτε, και για περίπου δύο δεκαετίες, θα κινηθεί πολιτικά ως ανένταχτος της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Από τη δεκαετία του ’90 έρχεται κοντά στο χώρο του Στεκιού Μεταναστών και τα επόμενα χρόνια συμμετέχει  ενεργά στην αριστερή δημοτική κίνηση Απόδραση Αγίων Αναργύρων. Παράλληλα, ανήκει στην ιδρυτική ομάδα του πολιτικού και πολιτιστικού περιοδικού «Γαλέρα».

Το 2008 υπήρξε πρωτεργάτης της δημιουργία της Ομάδας Ρόζα και της ένταξης  στο ΣΥΡΙΖΑ ενός πολιτικού δυναμικού με αναφορά στην κινηματική Αριστερά. Γίνεται μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, όπου θα δώσει  μάχες για τη διατήρηση της συνοχής του σχήματος καθώς και για το κοινωνικό άνοιγμά του. Ενεργά παρών μέχρι το τέλος, από το στήσιμο του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ μέχρι τη δημιουργία της νέας δημοτικής παράταξης Αλληλεγγύη Αγίων Αναργύρων-Καματερού, ο Αλέκος θα παλέψει επίμονα για μια Αριστερά που η ριζοσπαστικότητά της δεν θα σημαίνει περιχαράκωση και αποκοπή από την κοινωνία. Το τελευταίο διάστημα, εργάστηκε για τη στήριξη των ενωτικών αριστερών αυτοδιοικητικών σχημάτων και ήταν υποψήφιος του «ΑΥΡΙΟ… για την Ήπειρο», με επικεφαλής τον Γιάννη Παπαδημητρίου.

Ο Αλέκος όμως εκτός από συνεπής αγωνιστής, υπήρξε ένας πολύ ωραίος τύπος, γλυκός, κεφάτος και ανοιχτόκαρδος, σοβαρός αλλά όχι σοβαροφανής, αντικονφορμιστής και λαϊκός. Στοργικός πατέρας του Μάρκου και της Έλλης, παθιασμένος σύντροφος της δικιάς μας Μυρτώς Μπολότα.

Τον Αλέκο μας δεν θα τον ξαναβρούμε στον Τσέλιγκα, στη θύρα των οργανωμένων του ΠΑΣ Γιάννινα, στις ατελείωτες ζυμώσεις για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, στα μικρά και μεγάλα κινήματα. Θα παραμείνει όμως παρών στα πιο φωτεινά μέρη της ζωής μας.

Η πολιτική κηδεία του Αλέκου Λύτρα θα γίνει αύριο Τετάρτη στις 2 μμ στο νεκροταφείο Αγίων Αναργύρων.

Ομάδα Ρόζα, 2/11/2010

Ανακοίνωση Γραφείου Τύπου ΣΥΡΙΖΑ για τον θάνατο του Αλέκου Λύτρα, μέλους της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

Το άκουσμα του αιφνίδιου θανάτου του συντρόφου μας και μέλους της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ Αλέκου Λύτρα κυριολεκτικά μας πάγωσε όλους.

Ο Αλέκος ήταν κάτι παραπάνω από ένας καλός σύντροφος. Συνδύαζε τη γλυκύτητα, το κέφι, τη σοβαρότητα, την ανιδιοτέλεια, τη λαϊκότητα, την παθιασμένη αφοσίωση στην υπόθεση της αριστεράς. Ενωτικός και ριζοσπαστικός και ταυτόχρονα διαρκώς παρών στο κοινωνικό γίγνεσθαι, στα δημοτικά πράγματα, στα αντιρατσιστικά φεστιβάλ, στην εκδοτική ομάδα του περιοδικού «Γαλέρα», στην κινηματική αριστερά.

Δεn είναι σχήμα λόγου ότι ο Αλέκος με το παράδειγμά του θα είναι παρών στη θύμησή μας. Στην οικογένειά του, την Μυρτώ, τον Μάρκο και την Έλλη, εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια.

To Γραφείο Τύπου

Δήλωση του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα για τον θάνατο του Αλέκου Λύτρα

Με τον θάνατο του Αλέκου Λύτρα, η Αριστερά χάνει ένα κομμάτι από την πολιτική της έμπνευση, από την αντιεξουσιαστική της συμπεριφορά,  από τη δημιουργικότητά της. Ο Αλέκος, μας αναγκάζει ξαφνικά να  μιλάμε γι΄ αυτόν σε παρελθόντα χρόνο. Όμως το ποικίλο έργο του θα τον κρατά πάντα εν ζωή.

Εκφράζω την λύπη μου στους ανθρώπους της ζωής του, στους συντρόφους και τις συντρόφισσές του, σε όσους και όσες τον αγάπησαν.

To Γραφείο Τύπου

Δήλωση του Γραμματέα της ΚΠΕ του ΣΥΝ Δημήτρη Βίτσα για τον θάνατο του Αλέκου Λύτρα

Με βαθιά θλίψη έμαθα σήμερα το πρωί τον ξαφνικό θάνατο του φίλου και συντρόφου μου Αλέκου Λύτρα.

Με τον Αλέκο δεν μας συνέδεαν μόνο κοινοί αγώνες αλλά και βαθιά ανθρώπινα αισθήματα.

Στην σύντροφο του Μυρτώ Μπολότα και στα παιδιά του εκφράζω την μέγιστη συμπαράσταση μας και θα είμαστε δίπλα τους αν και ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να καλύψουμε ένα τόσο μεγάλο κενό.
To Γραφείο Τύπου

Η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά εκφράζει τα βαθύτερα συλλυπητήριά της για το θάνατο του συντρόφου Αλέκου Λύτρα, στην οικογένειά του, στην Ομάδα Ρόζα και στο Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα. Ο σύντροφος έφυγε ξαφνικά από κοντά μας σήμερα τα ξημερώματα. Βρεθήκαμε μαζί του στους κοινωνικούς αγώνες, στη μάχη για τη ριζοσπαστική κατεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ και πρόσφατα στη δημιουργία της νέας δημοτικής παράταξης Αλληλεγγύη Αγίων Αναργύρων – Καματερού. Οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι της ΔΕΑ δεν θα ξεχάσουμε την πολύτιμη συμβολή του στη δημιουργία της νέας μορφής της εφημερίδας μας, της «ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ».

Ζητώ συγνώμη για πιθανές ανακοινώσεις που δεν αναρτώ.





Antista/Chef… γραφικά φτιαγμένα για το internet, αλλά και σε μορφή για φωτοτυπίες, αφισάκια, τρικάκια, στένσιλς και ότι άλλο μας κατέβει

13 05 2010

Ο Chef

O Antista/Chef δεν είναι υπαρκτός, ούτε καν ένας. Είναι η αγωνία κάποιων ανθρώπων να προσφέρουν με τις γραφιστικές τους γνώσεις -όσο μπορούν- εργαλεία αντίστασης για τον κόσμο των κινημάτων. Να προτείνουν δημιουργίες για διακίνηση στο internet αλλά και και αφισάκια, τρικάκια, στένσιλς, χρήσιμα σε όσους και όσες αγαπάνε πολύ τον καναπέ τους για να μπορούν να τον απολαύσουν αυτές τις μέρες. Σε όσους δεν είναι επαγγελματίες της αντίστασης, αλλά οργισμένοι και οργισμένες γιατί μας στερούν τα στοιχώδη, στο όνομα της σωτηρίας, όχι της χώρας όπως κουτοπόνηρα το παρουσιάζουν, αλλά της σωτηρίας του ανθρωποφαγικού συστήματος των τραπεζιτών, αεριτζήδων κερδοσκόπων και άλλων της συνομοταξίας.

Ακόμα περισσότερο σε όσους και όσες είναι οργισμένες με την προπαγάνδα και τα ψέματα των ΜΜΕ και ειδικά των καναλιών. Προπαγάνδα τόσο μονοφωνική που θα τη ζήλευε κάθε δικτάτορας αυτής της γης. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε ανενόχλητους, να τηγανίζουν τα μυαλά των ανθρώπων με δήθεν μονόδρομους, που όλοι καταλήγουν τελικά στις τσέπες τους. Αυτός είναι και ο λόγος που κάθε μέρα λαμβάνουμε δεκάδες mail, συνήθως από την αγωνία ανθρώπων να ενημερώσουν ότι “δεν είναι έτσι”. Ότι τα ΜΜΕ λένε ψέματα. Μέσα από αυτό το blog συντονιζόμαστε και σε αυτή την αγωνία.

Θα βρείτε λοιπόν στον Antista/Chef γραφικά φτιαγμένα για το internet, αλλά και στο βαθμό που είναι κατάλληλα και σε μορφή για φωτοτυπίες, αφισάκια, τρικάκια και στένσιλς και ότι άλλο μας κατέβει.

Χωρίς δικαιώματα χρήσης, χωρίς αναγκαστικές αναφορές στην πηγή, χωρίς ερωτήσεις, χωρίς κανένα άγχος προβολής. Απλά πάρτε τα και σκορπίστε τα παντού.


  • Μπορείτε φυσικά να επεμβείτε στα υλικά αν κάτι δεν σας κάνει, μπορείτε να τα διακινήσετε και με κάποια υπογραφή συλλογικότητας, σεβόμενοι ότι μπορεί να το κάνουν και άλλοι, μπορείτε να προτείνετε ή να ζητήσετε πράγματα στα σχόλια ή στο antistachef@gmail.com





Mε τον ΣΥΝ στο ντιβάνι*

7 05 2010


Ένα ψυχαναλυτικό θρίλερ**

Το παρακάτω παραλήρημα αποτελεί σύνθεση σημειώσεων ημερολογίου καταστρώματος,

από τις αμέτρητες ώρες βάρδιας των τελευταίων χρόνων με πολλούς καλούς φίλους και συντρόφους,

κυρίως με τους Παναγιώτη, Τάσο, Ανδρέα, Βασίλη, Μαριάνα (με ένα -ν- κύριε διορθωτά), Γιώργο

Μιχάλη, Γιώργο, Στράτο, Σταύρο, Φιλιώ, Εύα, Μαρία και Νεφ

και πολλούς και πολλές ακόμα.

Αναπαράγουμε αυτό που μισούμε και μισούμε αυτό που αναπαράγουμε γιατί είναι το άλτερ έγκο μας. Αυτή τη στιγμή έχει κάτσει όλος ο κομματικός μηχανισμός και αντί να υλοποιεί τη χρέωσή του, σκέφτεται πώς θα λυθεί το πρόβλημα του κόμματος. Και συγκρούονται δύο διαφορετικά μοντέλα: ένα που προβλέπει έναν ιεραρχικό καταμερισμό εργασίας («σοσιαλισμός», βλέπεις…) στη βάση του «άλλος σκέφτεται και αποφασίζει και άλλος υλοποιεί,» και ένα πιο «φορουμικό», πιο «οριζόντιο», πιο δικτυακό και «από τα κάτω» που λέει «όλοι μαζί σκεφτόμαστε (συσκεπτόμαστε…), όλοι μαζί αποφασίζουμε, όλοι μαζί υλοποιούμε». Ακόμα κι αν δεν συμφωνούμε πλήρως στη γραμμή. Ωστόσο, αυτό δεν είναι όσο αποτελεσματικό είναι το άλλο. Και εμφανίζει πολλά λειτουργικά προβλήματα στην πράξη. Ναι, αλλά αυτό μας λέει και η κυρίαρχη ιδεολογία: «ωραία τα λέτε στα λόγια περί σοσιαλισμού, αλλά τι να κάνουμε που ο καπιταλισμός δουλεύει αποτελεσματικότερα;»!

Θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει ότι αυτός ο καταμερισμός εργασίας, ως ένα σημείο, γίνεται στην πράξη έτσι κι αλλιώς: άλλη χρέωση έχει ο ένας και άλλη ο άλλος. Αν κανείς δεν υλοποιεί τη χρέωσή του επειδή σκέφτεται πώς θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα που προκαλούν εκείνοι που δεν υλοποιούν τη χρέωσή τους (και αυτό προφανώς ενέχει και ισχυρή δόση αυτοκριτικής) τότε ποτέ δεν θα υλοποιήσει κανείς τίποτα. Η λύση είναι να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ των καταμερισμών: εκείνοι που εξουσιοδοτούνται να σκέφτονται και να αποφασίζουν, να το κάνουν με διαφανείς διαδικασίες, με αλληλοσεβασμό και συντροφικότητα και με συναίσθηση του ότι εκπροσωπούν κάποιους οι οποίοι δεν ανταγωνίζονται μεταξύ τους, αλλά συναγωνίζονται.

Ωραία, και αυτό θα γίνει με «τρόπο μαγικό»; Όχι, φυσικά. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, να αποφευχθεί δηλαδή ο αυτοεγκλωβισμός σ’ αυτή τη μικροκλίμακα ανταγωνισμών, απαιτείται αυτογνωσία («ναι, μπορεί να παρασυρθώ κι εγώ») και άρα θεσμοθετημένος αυτοπεριορισμός: ώστε όσοι εξουσιοδοτούνται να σκέφτονται και να αποφασίζουν, να έχουν επίγνωση πως εξουσιοδοτούνται να το κάνουν και όχι να πιστεύουν ότι το κάνουν αυτοδικαίως. Και ότι έχουν ένα συγκεκριμένο χρονικό περιθώριο να παρουσιάσουν αποτελέσματα και όχι μια ζωή, γιατί το μοντέλο δεν αφορά αυτούς και μόνο αλλά πολλούς περισσότερους. Και άρα ότι έχεις 2 θητείες ρε αδερφέ να είσαι συνεχόμενα βουλευτής. Ή 2 θητείες στην ΠΓ. Ή 3 (ας πούμε…) στην ΚΠΕ. Υπάρχουν πολλοί και πολλές που έχουν την ικανότητα του «βουλεύεσθαι» και, καλώς ή κακώς, θέλουν να το κάνουν. Άσε να δοκιμάσει και κάνας άλλος. Κάτσε λίγο πιο δίπλα, όχι πιο πίσω, όχι παραπέρα, αλλά πιο δίπλα, να είναι ορατή και αξιοποιήσιμη η εμπειρία σου, και αν χρειαστεί την επόμενη φορά ξαναμπαίνεις πιο κέντρο.

Αυτό βέβαια προϋποθέτει πως σου περνάει από το μυαλό ότι ο χώρος μπορεί να υπάρξει και χωρίς εσένα. Καλό είναι λοιπόν να υπάρχεις κι εσύ μέσα σ’ αυτόν κι αυτός να μεγαλώνει και να δυναμώνει. Δεν είναι θέμα προσωπικής δόξας αλλά περισσότερο ευφορίας, δεδομένου ότι θα ζεις σε μια έστω και λίγο πιο ισορροπημένη κοινωνία (αν οι ιδέες σου αρχίζουν να σπάνε την ηγεμονία της κυρίαρχης ιδεολογίας, σίγουρα θα βελτιωθεί η ζωή σου, αρκεί να είναι οι ίδιες ιδέες που είχες όταν συναντήθηκες με την αριστερά – ορθός λόγος, ισότητα, ισονομία, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, ελευθερία- και να μην έχουν μεταλλαχθεί με τα χρόνια  σε εξουσιολαγνεία, ματαιοδοξία, παραγοντισμό, μιθριδατισμό…). Αν το δεις σε επίπεδο κοινωνίας, οι διαφορές μεταξύ μας είναι εξαιρετικά μικρές. Οι διαφωνίες μας φαίνονται αστείες και ακατανόητες στην κοινωνία, και ειδικά σε μια μικρή, μικροαστική, ημιμαθή και συντηρητική κοινωνία όπως είναι η ελληνική. Το «σύστημα» παίζει το ρόλο του μεγεθυντικού φακού χλευάζοντάς μας κι εμείς σφαζόμαστε μεταξύ μας την ώρα που μας αδειάζει το σπίτι.
Το παιχνίδι όμως δεν μπορεί να κερδηθεί μόνο με εξυπνάδες. Δυστυχώς κι εγώ πέφτω σ’ αυτή την παγίδα: είναι λογικό όταν νιώθεις ότι όλοι γύρω μας είναι ανόητοι χιμπατζήδες[1] να σου ξεφεύγει πού και πού να κάνεις επίδειξη IQ. Μόνο που αυτό είναι σε θέση να το εντοπίσουν όλοι οι εξίσου έξυπνοι με σένα και σίγουρα και οι πιο έξυπνοι, που άλλωστε είναι και πολλοί περισσότεροι απ’ ό,τι μπορεί να σου περνάει από το μυαλό. Δεν θέλει άλλες εξυπνάδες κι άλλους εξυπνάκηδες ο κόσμος. Αυτοί παίζουν άθελά τους (ή μη…) το ρόλο του δούρειου ίππου: αν κάποιος είναι ατακαδόρος κι εξυπνάκιας, τον αρπάζει το «σύστημα» και τον κάνει τηλεοπτικό μαϊντανό ή/και τηλεπαραθυράτο βουλευτή γιατί είναι καλός ρήτορας, έχει συγκροτημένο λόγο, πετάει και καμιά ατάκα, κάνει λίγο σαματά, πουλάμε διαφημίσεις, ΤΕΛΟΣ! Αυτό που ίσως να έκανε τον κόσμο να εμπιστευθεί κάτι, είναι μια ομάδα ανθρώπων που να συζητάνε ειλικρινά μεταξύ τους, να συν-σκέπτονται, και να αναζητούν νέες απαντήσεις, μήπως και καταφέρουν επιτέλους να συγκροτήσουν και να αρθρώσουν έναν κατανοητό και πειστικό λόγο ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ και για το ΜΕΛΛΟΝ, όχι στο χθες για το σήμερα. Γιατί και το χθες δεν ήταν πολύ καλύτερο, απλώς το σήμερα είναι ακόμα χειρότερο. Και άρα δεν αφορά τον κόσμο το να διαχειριστείς τη μιζέρια του. Μια χαρά το καταφέρνει και μόνος του.

Αυτό που ίσως να μπορούσε να ταρακουνούσε κάπως τον κόσμο είναι να του βρεις ένα όραμα. Κάτι να πιστεύει. Κάτι να τον κρατάει «στο δρόμο της αρετής», έναν θεό. Η αριστερά αδυνατεί να καταλάβει πως δεν αρκεί να ψηφίσει για το αν υπάρχει θεός, γιατί την ξεπερνά η πραγματικότητα: θεός ΥΠΑΡΧΕΙ! «Καλά, υπάρχει Θεός που τα πάντα βλέπει και τα πάντα μπορεί και αφήνει αυτόν τον κόσμο να πηγαίνει κατά διαβόλου; Ο Θεός στέλνει τον κόσμο στον Διάβολο; Μήπως αυτοί οι δυο είναι τακιμιασμένοι; Ή μήπως κρύβεται το ίδιο μούτρο από πίσω τους; Σε λίγο θα μας πεις και ότι ο Θεός είναι με το Κεφάλαιο!» Όχι, λοιπόν, σύντροφοι, ο Θεός ΔΕΝ είναι ΜΕ το κεφάλαιο, ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ. Και διάβολος το χρέος. Και άρα η αριστερά δεν πρέπει να προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν υπάρχει θεός, αλλά αντίθετα να αποδείξει ότι υπάρχει και άλλος ΘΕΟΣ, εκτός απ’ το κεφάλαιο, που ΔΕΝ είναι ο Μαρξ, που ΔΕΝ είναι ο κομμουνισμός -ως όρος μαγικός! Που αν ξαφνικά τον ξεστομίσουμε θα γεμίσει ο τόπος κομμουνιστάκια…, αλλά οι ιδέες αυτές καθ’ αυτές: όχι επειδή είναι κομμουνιστικές, αλλά επειδή είναι ο μόνος πιθανός τρόπος να συνυπάρξουμε αρμονικά όλοι μαζί πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη, όσο κι αν φαίνεται α-φύσικο (καθώς δεν συναντώνται πουθενά στη φύση οι έννοιες της δικαιοσύνης, της ισότητας, της ισονομίας, αντίθετα επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας, το δίκιο του ισχυρού, ασυνείδητα θεωρούμε ότι λίγο πολύ αυτό είναι φυσικό και για εμάς, απλώς δεν είναι δίκαιο).

Αλλά αυτό που μας ξεχωρίζει στη φύση, η νοημοσύνη, είναι ακριβώς αυτό που θα έπρεπε να αξιοποιήσουμε για να δούμε ότι οτιδήποτε άλλο αποτελεί θανάσιμη απειλή για το ανθρώπινο είδος (σε … μακροϊστορικούς χρόνους, έστω). Η μοναδική ορθολογική λύση, προκειμένου να μη σφαζόμαστε μέχρι να διαλύσουμε τελείως τον πλανήτη, είναι το νόημά του κομμουνισμού, η ουσία του. Δεν είναι απαραίτητο να τον λέμε έτσι. Ας βρούμε άλλα λογάκια να το περιγράψουμε, αλλά πάντως εκεί θα πρέπει να πηγαίνουμε. Αλλιώς θα κανιβαλίζουμε αλλήλους, ως είδος, σε κάθε επίπεδο (ανθρώπινο, ευρωπαϊκό, ελληνικό, αριστερό), μπας και τη σκαπουλάρουμε με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο, για να ‘μαστε καβάλα στ’ άλογο. Δεν λέω, ωραία είναι να είσαι καβάλα: αρκεί το άλογο να μην έχει ψοφήσει προ πολλού χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι. Και αν για να μην ψοφήσει το άλογο χρειάζεται να αλλάζει αναβάτες εκ περιτροπής, καλό είναι να μην το θεωρούμε προσωπική αμφισβήτηση αλλά συλλογική ανάγκη αλληλοσεβασμού και διαρκούς ανανέωσης εμπιστοσύνης μεταξύ μας.

Σαφώς αυτή η στάση ενέχει στοιχεία υπεροψίας: νιώθουμε ότι δεν μας αρκεί να προσπαθήσουμε να σώσουμε τον κώλο μας κολυμπώντας μέσα στο «σύστημα» γιατί δεν θέλουμε «να γίνουμε σαν κι αυτούς». Θεωρούμε αυτονόητο, όμως, ότι θα το μπορούσαμε αν το δοκιμάζαμε (είσαι πολύ πιο έξυπνος από τους χιμπατζήδες που χοροπηδούν δίπλα σου, θυμάσαι;) και άρα δεν μας φαίνεται αρκετό κίνητρο. Πιθανότατα αυτό υποκρύπτει και κομμάτια ανασφαλειών και υπεκφυγής. Ίσως δεν τολμάμε γιατί φοβόμαστε ότι μπορεί και να φάμε τα μούτρα μας  Ίσως και να πιστεύουμε ότι ακόμα και αν δεν τα φάμε, τελικά αξίζει περισσότερο, είναι πιο ενδιαφέρον να προσπαθήσεις να αλλάξεις τους κανόνες του παιχνιδιού, απ’ ό,τι να το κερδίσεις μ’ αυτούς.

Όμως αν ενδιαφέρεσαι να συντονίσεις και να συντονιστείς με ανθρώπους ώστε να έχει μεγαλύτερο εφέ η σκέψη και η δράση σας, αυτό σημαίνει ότι έχεις ήδη αποδεχθεί πως υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εσένα, μαζί με τους οποίους αξίζει να το κάνεις. Πως είσαι ένας/μία από τους πολλούς/πολλές και άρα δεν χρειάζεται να πάρεις όλον το κόσμο στην πλάτη σου, άσε να βοηθήσει και κάνας άλλος: υπάρχουν πολλοί που και θέλουν και μπορούν. Και αυτό θα έπρεπε να λειτουργεί ανακουφιστικά για όλους μας, και όχι να θεωρείται απειλή. Μόνο αν νιώσουν όλοι κομμάτι του παιχνιδιού, θα αρχίσουν να ενδιαφέρονται για το παιχνίδι. Μόνο αν αποδεχόμαστε αλλήλους ως αληθινό κομμάτι του ίδιου παιχνιδιού θα σεβόμαστε και τον κοινό μας χώρο. Αν δεν εξηγήσουμε τι νιώθουμε και τι σκεφτόμαστε (αν υποθέσουμε ότι το κάνουμε όντως και δεν αρκούμαστε στην ιδιότητα του «κατόχου της ιδιότητας του σκέπτεσθαι»…) και δεν ακούμε τους συν-παίκτες μας, δεν είμαστε παρά μια μικρογραφία του συστήματος, ζούμε απομονωμένοι στον αυτιστικό μικρόκοσμό μας και μας γαμούν (με την … καλή έννοια) κι εμάς και όλους τους άλλους όλοι οι άλλοι! Απλώς εμείς  εξακολουθούμε να είμαστε πιο έξυπνοι (και πιο όμορφοι…)!

Ή, με άλλα λόγια, εμείς, μεταξύ αστείου και σοβαρού, έχουμε μια ψιλοεπίγνωση ότι μάλλον, κατά βάθος βρε παιδί μου…, είμαστε σχεδόν όλοι και όλες ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις, λίγο ή πολύ (ανάλογα και με το σεξ που κάνει ο καθένας και η καθεμία, όπως θα ‘λεγε και ο μπαμπάς Σιγμούνδος…), το λέμε και για πλάκα μεταξύ μας:

«Πώς πάει η κατάθλιψή σου σήμερα;»,

«Καλά, ευχαριστώ! Η δική σου;;»,

«Μια χαρά!»,

«Χαίρομαι! Ο ναρκισσισμός σου;»,

«Ουυυ! Τέλεια, πετάει! Ο δικός σου;»,

«Κι ο δικός μου, κι ο δικός μου: σκίζει!»…

Μετά από όλα αυτά, ένα μόνο έχω να πω:

Οι πάπιες κλαίνε μόνο μια φορά. Σκεφτείτε το![2]
🙂
Βενσερέμος και … περαστικά μας

τέλειωσε ο προαυλισμός, πίσω στα κλουβιά μας (κάνει και ρίμα),
ΑλΜπίστ

2/5/10

Υ.Γ. Αποκλείστηκε κι η Μπάρτσα! Σε τι να πιστέψεις πια; Μόνο ο κομμουνισμός μάς απέμεινε, καταλαβαίνεις…


[1] Το λινκ τα «βούτηξα» από τον Μάρκο.

[2] Αυτό το «βούτηξα» απ’ τη Βάσω.

*Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε από τον καλό φίλο και σύντροφο Αλέξανδρο Μπίστη και αποτελεί στα σίγουρα αφορμή για πολλή κουβέντα…

** Τον παραπάνω σύντροφο τον αγαπώ πολύ, έχει πολλά καλά και αρκετές αδυναμίες όπως όλοι μας. Όλα μπορώ να τα καταλάβω, αλλά δεν μπορώ να χωνέψω πως του αρέσει  αυτό το κομμάτι. Τάκηηη; Καλά. γειά





Αφισάκια για την κρίση, προς κάθε χρήση…

7 05 2010

Τυπώστε τα και γεμίστε τον τόπο. Μπορείτε να τα μοιράζετε με ένα κειμενάκι από πίσω, να τα τυπώσετε ως αυτοκόλλητα , να τα κολλάτε ως αφισάκια Α3 ή και Α4 σε κολώνες, τοίχους και όπου νομίζετε με μια υπογραφή της τοπικής επιτροπής σας ή της συλλογικότητάς σας και ένα σύνθημα αν θέλετε να το τσιμεντώσετε!

Κύμα αντίστασης σε όλες τις γειτονιές, σε όλους τους χώρους δουλειάς και εκπαίδευσης!

Υ.Γ. Ευχαριστούμε θερμά ως κίνημα τον γνωστό χειριστή ποντικιού (γραφίστας είναι αλλά έτσι αυτοχλευάζεται) που μας εφοδιάζει ανελλιπώς με τα όπλα του αγώνα. Το ψευδώνυμο του είναι bihach.

Υ.Γ. 2 Τα τρία τελευταία σκίτσα είναι του Γ. Ιωάννου και φαντάζομαι δεν θα ‘χει πρόβλημα να τα χρησιμοποιούμε σε υλικά συλλογικοτήτων που αντιστέκονται στα μέτρα, ούτως ή άλλως κυκλοφορούν ευρέως στο διαδίκτυο.

Υ.Γ.3 Τα ασπρόμαυρα βοηθάνε καλύτερα για φωτοτυπίες

Υ.Γ. 4 Καλή δουλειά