Ο ΛΑΚΗΣ ΚΑΡΑΛΗΣ ΔΙΝΕΙ ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΜΑΧΗ

28 06 2009

lakis karalis

Ο φίλος και σύντροφός μας Λάκης Καραλής (που –μεταξύ άλλων- τραγούδησε  τις ψυχολογικές συνέπειες της διάσπασης του ΚΚΕ πριν από σαράντα χρόνια, στο «SUPERMARKET») αντιμετωπίζει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας.

Χτυπημένος από τον καρκίνο, είναι αναγκασμένος να ακολουθήσει μια ειδική –και πανάκριβη- νοσοκομειακή αγωγή.

Όμως, η οικονομική του δυνατότητα είναι περιορισμένη, κάτι που του «συμβαίνει» μια ζωή.

Γι αυτό, εμείς οι φίλοι του πήραμε την απόφαση να απευθυνθούμε στον κόσμο της Αριστεράς, που ήταν πάντα ο δημόσιος χώρος του.

Όσοι λοιπόν επιθυμούν να συνδράμουν οικονομικά τη μάχη του Λάκη Καραλή, αυτή τη φορά για την ίδια τη ζωή του, μπορούν να το κάνουν, ενισχύοντας τον παρακάτω λογαριασμό, που ανοίχτηκε στο όνομα του γιου του:

Δημήτρης Καραλής

Αριθμός λογαρισμού Εθνικής Τράπεζας: 100/344772-31





Αναλυτικό πρόγραμμα 14ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ

27 06 2009

3, 4, 5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2009

ΠΑΡΚΟ ΕΙΡΗΝΗΣ, ΡΕΝΤΗ

(Αγίας Άννης και Πέτρου Ράλλη)

…………………………………………………………………………………………………….

…και τώρα ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει…

Οι μετανάστριες και οι μετανάστες δεν είναι μόνοι!

antiracistfestlogo

………………………………………………………….

Για 14η χρονιά τo Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ ανοίγει τις πύλες του. Έλληνες και ξένοι, ελληνίδες και ξένες μαζί θα υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας, τη ζωή μας και την αξιοπρέπειά μας. Γιατί ο ρατσισμός δεν πλήττει μόνο όσους τον υφίστανται, θίγει εξίσου και όσους τον ανέχονται. Το κυνήγι των μεταναστών και των προσφύγων δεν βελτιώνει τη ζωή των ντόπιων, αντίθετα προετοιμάζει την αφαίρεση των δικαιωμάτων όλων μας, αποκτηνώνει τις κοινωνίες και οπλίζει τη ρατσιστική Ακροδεξιά. Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δεν είναι πρόβλημα, έχουν προβλήματα. Πάνω τους οι κυρίαρχοι μεταθέτουν τα βάρη της δικής τους κρίσης, όπως κάνουν με τους εργαζόμενους και τους φτωχούς, εξαπολύοντας αστυνομίες και στρατούς ενάντια στα θύματα της δικής τους πολιτικής.

Μαζί, λοιπόν, στο δρόμο που άνοιξε η Κωνσταντίνα Κούνεβα, στο δρόμο της ενότητας ελλήνων και αλλοδαπών εργαζομένων και ανέργων, στο δρόμο της αλληλεγγύης, της ζωής και της αξιοπρέπειας.

Στο χώρο φτάνουν τα λεωφορεία  Β18, Γ18 και το τρόλεϊ 21. Επίσης, θα υπάρχει δωρεάν μεταφορά από το σταθμό μετρό του Ελαιώνα στο χώρο του φεστιβάλ και αρκετές θέσεις στάθμευσης.

ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ Η ΓΗ, ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ Η ΙΣΟΤΗΤΑ,

ΟΠΛΟ ΜΑΣ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

…………………………………………………………………………………………………..

Συζητήσεις

Στο 14ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ θα διεξαχθούν δώδεκα ανοιχτές συζητήσεις για θέματα που η επίσημη πολιτική αποσιωπά, αλλά είναι σημαντικά για την καθημερινή ζωή των ανθρώπων και την προοπτική των κοινωνικών κινημάτων. Αναλυτικά το πρόγραμμα έχει ως εξής:

Παρασκευή 3 Ιουλίου, 7:30 μ.μ.: Ενάντια στη δράση της Ακροδεξιάς – Αγώνας για τα κοινωνικά, πολιτικά και θρησκευτικά δικαιώματα των οικονομικών και πολιτικών προσφύγων.

Σάββατο 4 Ιουλίου, 7:30 μ.μ.: Αντίσταση στη θωράκιση των συνόρων, την κατάργηση του ασύλου και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης – No Border camp Λέσβος 26-31 Αυγούστου.

Κυριακή 5 Ιουλίου, 7:30 μ.μ.: Αγώνας ενάντια στην υπερεκμετάλλευση και την καταπίεση των μεταναστριών – Στο δρόμο της Κωνσταντίνας Κούνεβα.

ΕΝΝΕΑ ΑΚΟΜΑ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ…

Παρασκευή 3/7, 7:30 μ.μ.:

• Πόλη, μετανάστευση, αποκλεισμός: φαινόμενα κρίσης, κοινωνικές και πολιτικές απαντήσεις

• Δικαστικός αυταρχισμός και σωφρονιστική καταστολή – Αντιστάσεις και αγώνες των φυλακισμένων, από την Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων.

Ένα Σχολείο για τη Γάζα -Πρωτοβουλία εκπαιδευτικών σωματείων για το χτίσιμο ενός σχολείου στη Γάζα.

Σάββατο 4/7, 7:30 μ.μ.:

Δεύτερη γενιά μεταναστών: Από το πιστοποιητικό γέννησης στην υπηκοότητα – Παρεμβάσεις στην εκπαίδευση και την τοπική αυτοδιοίκηση.

Αντίρρηση συνείδησης στην Ελλάδα, την Τουρκία και την Κύπρο (με ομιλητές από Τουρκία, Ελλάδα και Κύπρο).

Ατένκο και Οαχάκα, εξέγερση και πολιτικοί κρατούμενοι στο Μεξικό (με ομιλήτριες/ές από το Ατένκο και την Οαχάκα).

Κυριακή 5/7, 7:30 μ.μ.:

Οικονομική κρίση, ανεργία και ρατσισμός – Αγώνας για ίσα δικαιώματα ελλήνων και αλλοδαπών εργαζόμενων.

Ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση και διάλυση του Γ’ Κόσμου.

Σεξισμός και ομοφοβία στο κίνημα.

……………………………………………………………………………..

Συναυλίες

Παρασκευή 3 Ιουλίου, 9.30 μ.μ.:

  • The Last Drive
  • Victory Collapse
  • Big Fat Lips
  • Sancturia
  • The Dogvilles

Σάββατο 4 Ιουλίου, 9.30 μ.μ.:

  • Βilbomatiks (ska, Χώρα των Βάσκων)
  • Dorretta Carter & Band (funk, Τζαμάικα, Αυστρία)
  • Melody Vice
  • Pink Tank Project

Την Παρασκευή και το Σάββατο στο χώρο της σκηνής o Βασίλης Βασιλάτος και η ομάδα κρουστών του Ε.Μ.Π.

Κυριακή 5 Ιουλίου, 9.30 μ.μ.:

Η Μάρθα Φριντζήλα,

ο Φοίβος Δεληβοριάς

και η Ματούλα

τραγουδούν Μάνο Χατζιδάκι σε ενορχήστρωση Παναγιώτη Τσεβά.

Σκηνή μεταναστών

Παρασκευή 3 Ιουλίου, 10 μ.μ.:

  • Χορευτικό Συγκρότημα – Γουινέα
  • Συγκρότημα από τη «Γη του Πελαργού» – Ουκρανία
  • Dodona – Αλβανία
  • Συγκρότημα από τον Ελληνοπακιστανικό Σύλλογο Ελλάδας
  • Renas, από τη Δημοκρατική Ένωση Συρίας
  • MC Yinca

Σάββατο 4 Ιουλίου, 10 μ.μ.:

  • Αφιέρωμα στη δεύτερη γενιά μεταναστών με τους:
  • Χορευτικό από την Ένωση Αφρικανών Γυναικών
  • Who’s Next – Φιλιππίνες
  • Minus One  – Φιλιππίνες
  • Renovatio – Αλβανία
  • Άκης – Αλβανία
  • Τe ver8et – Αλβανία
  • Black Jack – Κένυα
  • Neoyorubapeople

Κυριακή 5 Ιουλίου, 10 μ.μ.:

  • Rodina – Πολυφωνικό βουλγαρικό συγκρότημα
  • Al Mahaba
  • Συγκρότημα από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μπανγκλαντές (DOEL)
  • Συγκρότημα από τη Μαροκινή Κοινότητα
  • Rajbir group –Ινδία
  • Συγκρότημα Πολιτιστικού Κέντρου Κουρδιστάν

Ρεμπέτικα

Παρασκευή 3 Ιουλίου,11 μ.μ.:

Η κομπανία του Μάνι

Σάββατο 4 Ιουλίου, 11 μ.μ.:

Ρεμπέτικη Κομπανία

Κυριακή 5 Ιουλίου, 11 μ.μ.:

Ο Θανάσης Γκέκας και το συγκρότημά του…

… και μετά δημοτικά και ρεμπέτικα χωρίς μικρόφωνο

………………………………………………………………………

Θεατρικά δρώμενα, εργαστήρια, προβολές, εκθέσεις

Θεατρικά δρώμενα , 7:00 μ.μ.

Παρασκευή 3/7: «Οι Αδέσποτοι» από το Θέατρο Κούκλας (ΔΙΚΑΝΟ)

Σάββατο 4/7: «Χώρος Άμλετ» από την ομάδα Ίσον Ένα

Κυριακή 5/7: «Ασανσέρ», από την Ομάδα Μαύρο Πρόβατο (ΔΙΚΑΝΟ)

Εργαστήρια, 7:30 μ.μ.

• Παρασκευή 3/7: Εργαστήρι πάνινης κούκλας από την ‘Αρσις

• Σάββατο 4/7:   –«Το σήμερα της παράδοσης και το αύριο του διαχρονικού» με τον Ross

Daly

-«Οι μετανάστες φτιάχνουν blog», στήνουμε επιτόπου blog σε όσους μετανάστες και μεταναστευτικές οργανώσεις το ζητήσουν.

Εικαστικά

• Έκθεση σκίτσου με θέμα «Διαδρομές της Μετανάστευσης» του S. Said.

• «Ό,τι συμβαίνει γύρω μας συμβαίνει σε μας»: εικαστική εγκατάσταση με αφορμή τον εμπρησμό στην Καλοσκοπή (Γκιώνα), της Άννας Γκίκα.

• «Οι άνθρωποι είναι όλα τα χρώματα», εργαστήρι με σκιές και ζωγραφική.

• Προβολές φωτογραφιών για τη μετανάστευση, τα σύνορα, τις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας στην πόλη και την ύπαιθρο. Στην έκθεση θα συμμετέχουν οι: Λεωνίδας Δημακόπουλος, Γιάννης Λιάκος, Μάριος Λώλος, Ορέστης Παναγιώτου, Νίκος Πηλός, Μάκης Πουλιάσης, Σαντιάγο Ρομάν, Φανή Σαρρή, Αλεξία Τσαγκάρη, Σλαβιάνα Τσεκίροβα, Ιάκωβος Χατζησταύρου, Ομάδα F21 (Αθηνά Κατσιμπάρδη, Αλέξανδρος Δαμουλιάνος, AlexiaMcconnell, Aντώνης Δαυίδ, Άρης Καμαρωτός, Βασίλης Κανελλόπουλος, Βασίλης Παΐσιος, Γεωργία Πανάκια, Γιώργος Νικολαΐδης, Γρηγόρης Θανόπουλος, Ελένη Γαλάνη, Εμμανουέλλα Ψωμαδάκη, Εύα Μπόγρη, Κωνσταντίνα Ζέρβα, Μαρίζα Κατσιώτη, Νικόλας Χρυσός, Περικλής Αντωνίου, Σπύρος Τσακίρης, Στέλλα Βαρδάκη, Τέτα Πανοπούλου).


Προβολές, 9 μ.μ.

• Παρασκευή 3/7: Βίντεο και φωτογραφίες για την εξέγερση του Δεκέμβρη.

• Σάββατο 4/7: «Μια σταλιά από τόση αλήθεια: Ένα χρονικό της εξέγερσης και της Κομμούνας της Οαχάκα», παραγωγή Mal de Ojo – TV.

«Ελευθερία της συνείδησης», του Αντρέα Μελά, Alfalfa Productions.

Κυριακή 5/7: Ταινίες μικρού μήκους με θέμα τη μετανάστευση

«Ένας λαμπερός ήλιος» του Βασίλη Λουλέ.

«Ισμαήλ» του Γιώργου Ζαφείρη.

«Partners» της Ιωσηφίνας Μαρκαριάν
«Κατώι» του Μπουγιάρ Αλιμάνι.

Βίντεο από το Ανοιχτό Σχολείο για Μετανάστες της Αγοράς της Κυψέλης.

……………………………………………………………………………………………..

Για παιδιά

  • Παρασκευή 3/7, 7.00μ.μ.: «Μια φάρμα για τα ζώα», θεατρική παράσταση από την Ομάδα Αστροναύτες και εικαστικό παιχνίδι από τον Σπύρο Καβακόπουλο.
  • Σάββατο 4/7:, 7.00μ.μ.: Εργαστήρι από την Ορνιθολογική Εταιρεία και κουκλοθέατρο από τον Παύλο Καββαδία.
  • Κυριακή 5/7, 7.00μ.μ.: Τα Πίσω Θρανία ζωντανεύουν ένα παραμύθι και μουσική παράσταση από την Εύα Ιεροπούλου & Family Sound Machine.

Και τις τρεις μέρες:

Εργαστήρι Κρουστών από την Ομάδα Batuca και το δάσκαλο Βασίλη Λιώση.

Εργαστήρι και έκθεση ζωγραφικής από την ομάδα ζωγραφικής του Στεκιού Μεταναστών.

Έκθεση με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα από τα Πίσω Θρανία.

……………………………………………………………………………………..

Θεματικοί χώροι

  • Μεταναστευτικές κοινότητες, προσφυγικοί σύλλογοι, «δεύτερη γενιά».
  • Κινήματα πόλης και δημοτικές κινήσεις.
  • Αντιρατσιστικές οργανώσεις.
  • Συλλογικότητες και υποστηρικτικές δομές για τους ψυχικά πάσχοντες και τους τοξικοεξαρτημένους.
  • Φεμινιστικές και LGBTQ (λεσβιών, γκέι, μπαϊσέξουαλ, τρανσέξουαλ και κουήρ) οργανώσεις.
  • Εκπαιδευτικές συλλογικότητες.
  • Οργανώσεις κατά του εθνικισμού, του μιλιταρισμού και της παγκοσμιοποίησης.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ

14o antiratsistiko festival

…………………………………………………………………..

Αναλυτικό πρόγραμμα καλλιτεχνικών εκδηλώσεων

Από το φεστιβάλ δε θα λείψουν και φέτος, το θέατρο, το κουκλοθέατρο, η φωτογραφία και τα δημιουργικά παιχνίδια για μικρούς και μεγάλους. Θα περιπλανηθούμε στους δρόμους του Δεκέμβρη με το διαδραστικό θεατρικό πείραμα του Χώρου Άμλετ, θα παίξουμε με το χρώμα μαζί με το Σπύρο Καβακόπουλο και το ζωγράφο Μουστρουφίνο του κουκλοπαίχτη Παύλου Καββαδία, ενώ στο μουσικό εργαστήρι θα εξερευνήσουμε μαζί με το Ross Daly τα μονοπάτια των μουσικών παραδόσεων.

Οι εκδηλώσεις αναλυτικά:

Άρσις – Εργαστήρι Πάνινης Κούκλας
εργαστήρι κουκλοποιΐας και παράλληλη έκθεση κατασκευών από τις κρατούμενες των φυλακών Θήβας – Παρασκευή


Στην έκθεση αυτή θα φιλοξενηθούν χειροτεχνήματα των κρατουμένων γυναικών που συμμετέχουν στο εργαστήρι  επικοινωνίας και χειροποίητων κατασκευών από ύφασμα, με τίτλο «Λόγος και ΄Υφασμα» που πραγματοποιεί η ΑΡΣΙΣ εδώ και μια και πλέον πενταετία. Στα χρόνια αυτά πάνω από 150 κρατούμενες μέλη του εργαστηρίου έχουν δημιουργήσει σχέσεις και κατασκευές και με αυτές ευκαιρίες συνάντησης με την κοινωνία των «έξω» μέσα από τα έργα και τις εκθέσεις τους. Είναι σημαντικό να διευκρινίσουμε ότι η παρέμβαση της ΑΡΣΙΣ υλοποιείται σε εθελοντική βάση, αλλά κυρίως ότι αποτελεί εκτός από ευκαιρία επικοινωνίας και έκφρασης και πηγή εσόδων για τις κρατούμενες.

Ross Daly – Το σήμερα της παράδοσης και το αύριο του διαχρονικού
μουσικό εργαστήρι – Σάββατο

Η ενασχόληση με τη παραδοσιακή μουσική δεν είναι απλώς μια υπόθεση που έχει να κάνει με τη μίμηση του παρελθόντος, δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ονομάζουμε  «φολκλόρ». Αντιθέτως είναι μια στάση ζωής που αναζητεί την ισορροπία ανάμεσα στο σύγχρονο και το διαχρονικό, το ατομικό και το συλλογικό, τη μάθηση και τη δημιουργία.  Ο Ross Daly θα εξιστορήσει τη δική του ταξίδι στον κόσμο των ήχων αυτών με ζωντανά παραδείγματα στα πλαίσια μιας ζωντανής και αυθόρμητης συνομιλίας με όσους ενδιαφέρονται να δουν τη παραδοσιακή μουσική από μιαν άλλη οπτική  γωνία.


Παύλος Καββαδίας
Μουστρουφίνος, ο περιπλανώμενος ζωγράφος
κουκλοθέατρο – Σάββατο

Ένας δύστροπος αλλά αστείος ζωγράφος στήνει το καβαλέτο του και είναι έτοιμος να ζωγραφίσει πορτραίτα. Πρέπει όμως να πείσει κάποιον από το κοινό να ποζάρει σαν μοντέλο. Και έτσι ξεκινάει μια σχέση μεταξύ ζωγράφου και μοντέλου που δεν είναι σίγουρο που θα καταλήξει…

Σπύρος Καβακόπουλος – Εικαστικό Παιχνίδι
εικαστικό εργαστήρι – Παρασκευή

Εικαστικό παιχνίδι με πηλοπλαστική και ζωγραφική πάνω στο έδαφος.

Αστροναύτες – Η φάρμα των ζώων
θέατρο για παιδιά – Παρασκευή

Στη φάρμα των ζώων όλα κυλούν ήρεμα…
Έτσι τουλάχιστον πιστεύει ο κύριος Τζόοουνς, ο ιδιοκτήτης της. Τα ζώα όμως έχουν άλλη γνώμη: ονειρεύονται  μια ζωή μακριά από τις διαταγές των ανθρώπων. Έτσι  μια μέρα, επαναστατούν και διώχνουν τον άνθρωπο από τη φάρμα!
Να όμως που τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως τα φαντάστηκαν…
Μέσα σ ένα κωμικό αλαλούμ, όπου οι κότες αρνούνται πια να «κάτσουν στ’ αυγά τους», και ο γάιδαρος να μείνει φορτωμένος, ξεπηδούν προβλήματα χωρίς απάντηση: πώς θα οργανώσουν την καινούρια τους ζωή? Μήπως χρειάζεται νέος αρχηγός και πώς θα πρέπει να είναι αυτός? Μπορούν τα ζώα να βρουν την ξεγνοιασιά που επιθυμούν και τελικά  υπάρχει παιχνίδι χωρίς κανόνες;

Μέσα από το παιχνίδι και με πολύ χιούμορ, τα παιδιά έρχονται  σε επαφή με τη χαρά της συλλογικής ζωής αλλά και τις δυσκολίες της, σε μια παράσταση που φιλοδοξεί να δημιουργήσει το πλαίσιο για ένα μάθημα δημοκρατίας.

Θέατρο Κούκλας – Οι Αδέσποτοι
κουκλοθέατρο – Παρασκευή

Ένας ρακοσυλλέκτης κάθεται να κολατσίσει. Μέσα απ το σακούλι του ανασύρει διάφορα αντικείμενα και με αυτά δημιουργεί ένα κόσμο κατάδικό του, έναν κόσμο τρυφερό και ονειρικό. Στην παρέα του έρχεται να προστεθεί ένας αδέσποτος σκύλος. Θα γίνουν αχώριστοι φίλοι και όταν η εξουσία έρχεται να επιληφθεί της καταστάσεως όλος ο θίασος ως δια μαγείας μας αποχαιρετά με έναν απρόσμενο τρόπο.


Ομάδα Ίσον Ένα – Χώρος Άμλετ
θέατρο δρόμου – Σάββατο

Ο Χώρος Άμλετ είναι μια δοκιμή παράστασης, μια ανοιχτή πρόβα. Δουλεύαμε σε σεμινάριο τον Άμλετ του Σαίξπηρ όταν έγινε η δολοφονία και οι συγκρούσεις, και για κάποιο λόγο που ακόμα διερευνούμε, το κείμενο που είχαμε στα χέρια μας απέκτησε μια διαφορετική, επείγουσα σημασία. Τα ερωτήματα που θέτει έγιναν ξαφνικά, εν μία νυκτί, πραγματικά επείγοντα, όπως και είναι, και δεν ξέραμε πού σταματάει το θέατρο και πού αρχίζει η καθημερινή ιστορία. Τα λόγια του Άμλετ  ‘Θεέ μου έρημος. Τι έρημος είναι αυτός ο κόσμος’, τα οποία καταλαβαίναμε στο περίπου, βρήκαν την ακριβή θέση τους στη Σόλωνος, στο ύψος της Μπενάκη, ένα πρωί του Δεκέμβρη όπου δεν υπήρχε ψυχή, μόνο ένα αναποδογυρισμένο αυτοκίνητο καμένο, ή στη σιωπή των ανθρώπων, σταθερή και επίμονη, στη γωνία Τζαβέλα και Μεσολογγίου.

Αποφασίσαμε να μπλέξουμε τα δύο, θέατρο και καθημερινή ιστορία, να δούμε το σώμα της πόλης σε σχέση με το σώμα  του Άμλετ, ένα σώμα που διαδηλώνει και πληγώνεται ζητώντας επίμονα κάτι. Κάναμε πρόβες στους δρόμους των γεγονότων, στα Εξάρχεια, στην Πανεπιστημίου, σε πορείες, σε λεωφορεία, σε σημεία-ρήγματα της πόλης, όπως στον ανοιχτό πλέον Ηριδανό. Αναζητούμε τα ερωτήματα που συγκροτούν το κοινωνικό σώμα της πόλης, θέλουμε να προβάλλουμε τον Άμλετ στα πρόσωπα των ανθρώπων της Αθήνας, τον απευθύνουμε εκεί.

Έτσι οι ρόλοι προκύπτουν συχνά από τις σχέσεις που δημιουργούνται, ενώ στα λόγια του κειμένου μπαίνουν ως θραύσματα/ ρήγματα συνθήματα των τοίχων της πόλης, κείμενα εφημερίδων, καθημερινές της διαδρομές. Δεν θέλουμε να πολιτικολογήσουμε, ούτε να πούμε τι έγινε τον Δεκέμβρη που μας πέρασε στην Αθήνα. Εξίσου νωρίς είναι να αποφασίσουμε τι λέει ο Άμλετ, τι πραγματικά εννοεί. Θέλουμε απλώς να μας συμβεί ξανά κάτι. Κάτι από κοινού, σε μια σκηνή – δημόσιο χώρο, σαν αυτούς που δεν έχουμε στην πόλη-Αθήνα. Το να είσαι θεατής τώρα είναι ίσως και ευτυχώς πολυτέλεια.

Γι αυτό, σε αυτή την χρονική στιγμή προτείνουμε κάτι. Την κατάργηση της απόστασης του θεατή. Τι θα συμβεί αν οι θεατές εμπλακούν στο θεατρικό γεγονός κατά τη διαδικασία της παραγωγής του; Το κείμενο του Σαίξπηρ είναι για μας η βάση για να διαπραγματευθούμε κάποια θέματα, με διαφορετικούς τρόπους και ρυθμούς. Απώτερή μας επιδίωξη είναι να δημιουργήσουμε μαζί έναν κοινό ρυθμό που θα επιτρέψει να συμβούν επί σκηνής τα πράγματα, και γι αυτό χρειαζόμαστε (επειγόντως) ένα κοινό χώρο, όπου οι άνθρωποι θα μετακινούνται για να μπορέσει να γίνει κάτι. Προτείνουμε αυτός να είναι ο Χώρος Άμλετ, όπου ηθοποιοί και θεατές θα μπορούσαν να συγκροτήσουν οι ίδιοι επί της ουσίας το χώρο των γεγονότων τους.

Δεν έχουμε ακόμα τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα αλλά τολμάμε να το δοκιμάσουμε, γιατί χωρίς τους ανθρώπους ο Χώρος Άμλετ δεν θα μπορέσει ποτέ να συμβεί. Για μας αυτή είναι η αρχή για μια πρώτη μικρή μετακίνηση. Δοκιμάστε μαζί μας.


Ομάδα Τεχνών Μαύρο Πρόβατο- Το Ασανσέρ
σωματικό θέατρο – Κυριακή

«Περνάω κάθε μέρα δίπλα του και μου τη σπάει, δημόσιοι υπάλληλοι και @@#@#%%$!…»
«Δεν τους αντέχω άλλο αυτούς τους μετανάστες…»
«Άντε μωρέ την παλιόγρια…»
«Καλά, κυρά μου, που και ποια νομίζεις πως είσαι;..»

Πόσες φορές μέσα στη μέρα σκεφτόμαστε θετικά για τον άνθρωπο που τυχαία βρίσκεται δίπλα μας;
;Ένας εργαζόμενος δημόσιος υπάλληλος, μια συνταξιούχα γιαγιούλα, μια έγκυος της υψηλής κοινωνίας κι ένας μετανάστης πορτοφολάς.
Πόσος χώρος υπάρχει τελικά γι’ αυτούς σε αυτόν τον κόσμο,  σε αυτήν τη χώρα,  σε αυτήν τη πόλη,  σε αυτό το μέρος, σε αυτό…

…το ασανσέρ.

Οι άνθρωποι είναι όλα τα χρώματα
εικαστικό εργαστήρι – καθημερινά

Εικαστικό εργαστήρι με χρώμα και κολάζ πάνω σε ανθρώπινες σκιές.

S. Said – Διαδρομές της Μετανάστευσης
έκθεση σκίτσου – καθημερινά

Μια συλλογή από σκίτσα που πραγματεύονται με ευαισθησία και γλαφυρότητα  τον διάπλου στην άγνωστη γη της «επαγγελίας», την εμπειρία του ανθρώπου χωρίς χαρτιά και χωρίς πατρίδα, μέσα από τη ματιά ενός ακόμη απόκληρου Οδυσσέα – σκιτσογράφου από την Αλγερία.
Προβολές Φωτογραφίας
καθημερινά

Στο φεστιβάλ φέτος, η έκθεση φωτογραφίας θα έχει τη μορφή slide shows (ψηφιακών φωτογραφικών παρουσιάσεων) με θέμα τα σύνορα και τους «σταθμούς» εφήμερης παραμονής (π.χ. Αιγαίο, Αγαθονήσι, Μυτιλήνη, Πάτρα), τις συνθήκες διαβίωσης (πχ. Εφετείο, Αγ. Παντελεήμονας), τη μαύρη εργασία και την καθημερινότητα των μεταναστών και μεταναστριών.

Ο φωτογραφικός φακός ακολουθεί τους δρόμους της μετανάστευσης παρακολουθώντας και τεκμηριώνοντας έναν άνισο αγώνα για ζωή και επιβίωση. Καταγράφει με ευαισθησία την σκληρή καθημερινότητα, τις αντίξοες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας, αλλά συνάμα φωτίζεται αναπάντεχα από παιδικά χαμόγελα και μια διάχυτη λαχτάρα για ζωή, για να συνθέσει εντέλει ένα μωσαϊκό εικόνων στο οποίο συνυπάρχουν ο προβληματισμός, η απόγνωση, μα πάνω απ’ όλα η ελπίδα.

Συμμετέχουν:
Λεωνίδας Δημακόπουλος, Γιάννης Λιάκος, Μάριος Λώλος, Ορέστης Παναγιώτου, Νίκος Πηλός, Μάκης Πουλιάσης, Σαντιάγο Ρομάν, Φανή Σαρρή, Αλεξία Τσαγκάρη, Σλαβιάνα Τσεκίροβα, Ιάκωβος Χατζησταύρου, Ομάδα F21 (Αθηνά Κατσιμπάρδη, Αλέξανδρος Δαμουλιάνος, AlexiaMcconnell, Aντώνης Δαυίδ, Άρης Καμαρωτός, Βασίλης Κανελλόπουλος, Βασίλης Παΐσιος, Γεωργία Πανάκια, Γιώργος Νικολαΐδης, Γρηγόρης Θανόπουλος, Ελένη Γαλάνη, Εμμανουέλλα Ψωμαδάκη, Εύα Μπόγρη, Κωνσταντίνα Ζέρβα, Μαρίζα Κατσιώτη, Νικόλας Χρυσός, Περικλής Αντωνίου, Σπύρος Τσακίρης, Στέλλα Βαρδάκη, Τέτα Πανοπούλου)

Προβολές

Αφιέρωμα στο Δεκέμβρη 2008
Παρασκευή
Παρουσίαση οπτικοακουστικού και φωτογραφικού υλικού.

Μια σταλιά από τόση αλήθεια

Σάββατο
Ένα χρονικό της εξέγερσης και της κομμούνας της Οαχάκα στο Μεξικό.

Ελευθερία της Συνείδησης του Αντρέα Μελά

Σάββατο
Ένα ντοκιμαντέρ για την αντίρρηση συνείδησης και την ανυποταξία.
Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσαν δύο σκαντζόχοιροι, ανέμελοι κι ελεύθεροι μαζί με άλλα ζωάκια. Η ελευθερία για αυτούς ήταν να περπατούν στο δάσος και όταν βρίσκανε μια διασταύρωση επέλεγαν με την κρίση και την συνείδησή τους πιο μονοπάτι να ακολουθούσαν. Όταν μεγάλωσαν, βρέθηκαν υποχρεωμένοι να ακολουθήσουν ένα μονοπάτι που δεν θέλανε. Αμέσως αρνήθηκαν και με αυτή τους την στάση αναγκάστηκαν να κλειστούν σε ένα κλουβί. Με την βοήθεια των υπόλοιπων ζώων, που τους συμπαραστάθηκαν, ελευθερώθηκαν. Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Όσο για την πραγματικότητα… Ανοίγοντας τα μάτια… Κοιτάζοντας τριγύρω… Η αίσθηση, ότι η συνείδηση βαδίζει σε όλο και πιο ελεύθερα μονοπάτια, γίνεται κάθε φορά πιο έντονη.

Ταινίες Μικρού Μήκους με θέμα τη μετανάστευση
Κυριακή

Ένας λαμπερός ήλιος (36’) του Βασίλη Λουλέ
Παίζουν: Βικτώρια Χαραλαμπίδου, Ιρίνα Μπόϊκο

Η Ρωσίδα μετανάστρια Νατάσα αναζητεί μια θέση στον ήλιο της Ελλάδας. Εξωτερικές πιέσεις και εσωτερικές συγκρούσεις την αναγκάζουν να θυσιάσει ένα τρυφερό κομμάτι του παρελθόντος της προκειμένου να κερδίσει το παρόν. Τελικά, ο λαμπερός ήλιος τής Ελλάδας, άλλοτε φωτίζει τα πρόσωπα κι άλλοτε «καίει» τις προσδοκίες και τα όνειρά τους.

Ισμαήλ (30’) του Γιώργου Ζαφείρη
Παίζουν: Muzafer Zifla, Bftiar Cene, Qamil Shtino, Β. Ντίλιος
Εκατομμύρια οι τροχιές των μεταναστών που διαγράφονται σαν ένα μπλεγμένο κουβάρι από γραμμές, σήμερα στον πλανήτη. Η «Γη της επαγγελίας» το ζητούμενο. Δύο από αυτούς, ο Ισμαήλ και ο Μουρράς, Αλβανοί, έρχονται στην Αθήνα. Σταθερά σημεία σε αυτήν την αέναη κίνηση το σπίτι τους, η μάνα, ο πατέρας, η παράδοσή τους. Η ιστορία του Ισμαήλ και του Μουρράς θέλει να μιλήσει για αυτό που μοιάζει να μένει ανολοκλήρωτο.

Partners (19’) της Ιωσηφίνας Μαρκαριάν
Παίζουν:Γιώργος Γιαννόπουλος, Milana Youssoupova, Chris Radanov, Enke Fezolari, Γιώργος Βασιλειάδης
Η νεαρή Natasa, Σέρβα από το μεταπολεμικό Sarajevo, δουλεύει και μένει στη συνοικιακή ταβέρνα του εργένη Βαγγέλη Λιανού, στην Αθήνα. Ο μικρός Mihailo και η οικογένειά της την περιμένουν να γυρίσει. Ο Βαγγέλης όμως την θέλει δική του. Ένα προ-πο που παίζουν από κοινού και κερδίζει, σημαδεύει την τύχη τους.

Το Κατώι (14′) του Μπουγιάρ Αλιμάνι
Παίζουν: Mario Borokoci, Alim Beqiri, Redjan Mulla, Αντώνης Βλισσίδης
Ο Χίτο αφήνει την οικογένειά του στην Αλβανία και, μαζί με τον φίλο του και κάποιους ακόμα, περνούν λαθραία στην Ελλάδα. Τον ακολουθεί το σκυλί του. Στα σύνορα, η ομάδα διασπάται. Ο Χίτο προχωρεί μόνος του και καταλήγει στο σπίτι ενός γέρου, σ’ ένα χωριό της Ηπείρου. Ο γέρος διστάζει να τον υποδεχτεί. Στο μεταξύ, ο σκύλος του Χίτο εισβάλλει στο κατώι (σκυλόσπιτο) του γέρου…





Το «Εντός Εποχής» συζητάει για το παρόν και το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ

27 06 2009

Το ΕΝΤΟΣ ΕΠΟΧΗΣ (Περιοδικό ένθετο στην εφημερίδα Εποχή)

Διοργανώνει Εργαστήρι Πολιτικής

Με θέμα:
«Το παρόν και το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ»

EntosEpohis
Την Πέμπτη 2 Ιουλίου στην αίθουσα του ΣΥΤΕ, Σίνα 16, στις 8μμ

Συντονίζουν:
Χρήστος Λάσκος και Ευκλείδης Τσακαλώτος

Εισηγούνται οι πανεπιστημιακοι:
Σίσσυ Βελισσαρίου, Σταύρος Κωνσταντακόπουλος,, Αριστείδης Μπαλτάς, Μιχάλης Σπουρδαλάκης

Παρεμβάσεις:
Κώστας Αθανασίου (ΡΟΖΑ), Χάρης Γολέμης (ΣΥΝ), Παύλος Κλαυδιανός (ΑΚΟΑ), Τάσος Κορωνάκης (ΣΥΝ), Αντώνης Νταβανέλλος (ΔΕΑ), Γιώργος Σαπουνάς (ΚΟΚΚΙΝΟ), Τασία Χριστοδουλοπούλου (2ο ΚΥΜΑ)

και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ: Θοδωρής Δρίτσας και Τάσος Κουράκης,

Τα πρακτικά του εργαστηρίου θα δημοσιευθούν στο Εντός Εποχής την Κυριακή 12 Ιουλίου 2009





Slavoj Zizek: Θα πέσει η γάτα που είναι πάνω από τον γκρεμό;

25 06 2009

από το πολύ καλό blog του Μωυσή Μπουντουρίδη Κοινωνικά Κινήματα και Δίκτυα

24.6.09

Το άρθρο αυτό το έστειλε (όπως λέγεται) ο Σλάβοϊ Ζίζεκ στους Νιού Γιορκ Τάϊμς αλλά αρνήθηκαν να το δημοσιεύσουν. (Το μετέφρασα για τη μνήμη της Νέντα Αγκά-Σολτάν.)

Θα πέσει η γάτα που είναι πάνω από τον γκρεμό;

του Slavoj Zizek

Όταν ένα αυταρχικό καθεστώς πλησιάζει την τελική κρίση του, ο κανόνας είναι η διάλυσή του να ακολουθεί δυο στάδια. Πριν την πραγματική κατάρρευσή του, λαμβάνει χώρα μια μυστηριώδης ρήξη: εντελώς ξαφνικά, οι άνθρωποι καταλαβαίνουν ότι το παιχνίδι τέλειωσε και δεν φοβούνται πια. Δεν είναι μόνο ότι το καθεστώς χάνει τη νομιμοποίησή του, η άσκηση της ίδιας της εξουσίας του γίνεται αντιληπτή σαν μια ασθενής αντίδραση πανικού. Όλοι μας γνωρίζουμε την κλασική σκηνή από τις ταινίες κινούμενων σχεδίων: η γάτα είναι πάνω από τον γκρεμό, αλλά συνεχίζει να βαδίζει, αγνοώντας το γεγονός ότι δεν υπάρχει έδαφος κάτω από τις πατούσες της. Αρχίζει να πέφτει, μόνον όταν κοιτάξει προς τα κάτω και παρατηρήσει την άβυσσο. Όταν χάνει την εξουσία του, το καθεστώς είναι σαν την γάτα, που είναι πάνω από τον γκρεμό: για να πέσει, χρειάζεται μόνο να του θυμίσουν να κοιτάξει προς τα κάτω.. Στην περίπτωση του Σάχη, σύμφωνα με μια κλασική ερμηνεία της επανάστασης του Χομεϊνί, ο Ryszard Kapuscinski εντόπιζε την ακριβή στιγμή αυτής της ρήξης μ’ αυτόν τον τρόπο: σ’ ένα σταυροδρόμι της Τεχεράνης, ένας μεμονωμένος διαδηλωτής αρνήθηκε να σαλέψει, όταν ένας αστυνομικός του φώναξε να κινηθεί, κι ο σαστισμένος αστυνομικός απλώς αποτραβήχτηκε. Σε λίγες ώρες, όλη η Τεχεράνη γνώριζε για το περιστατικό αυτό και, μολονότι υπήρχαν οδομαχίες, που συνεχίζονταν για βδομάδες, όλοι άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι το παιχνίδι τέλειωσε. Συμβαίνει σήμερα κάτι παρόμοιο; Υπάρχουν πολλές εκδοχές των συμβάντων στην Τεχεράνη. Κάποιοι βλέπουν στις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας την αποκορύφωση του φιλο-Δυτικού “κινήματος μεταρρύθμισης” παρόμοια με τις “πορτοκαλί” επαναστάσεις στην Ουκρανία, τη Γεωργία κ.λπ. –μια κοσμική αντίδραση στην επανάσταση του Χομεϊνί. Υποστηρίζουν τις διαμαρτυρίες σαν το πρώτο βήμα προς ένα νεο φιλελεύθερο-δημοκρατικό κοσμικό Ιράν απελευθερωμένο από τον Ισλαμικό φουνταμενταλισμό. Από την άλλη μεριά είναι οι σκεπτικιστές, που θεωρούν ότι ο Αχμαντινετζάντ στην πραγματικότητα κέρδισε: αυτός είναι η φωνή της πλειοψηφίας, ενώ η υποστήριξη του Μουζαβί έρχεται από τις μεσαίες τάξεις και την χρυσωμένη νεολαία τους. Με λίγα λόγια: ας αφήσουμε την πλάνη κι ας αντιμετωπίσουμε το γεγονός ότι, με τον Αχμαντινετζάντ, το Ιράν έχει έναν πρόεδρο, που αξίζει. Μετά, υπάρχουν εκείνοι, που απορρίπτουν τον Μουζαβί σαν μέρος του ιερατικού κατεστημένου με μόνο επιφανειακές διαφορές από τον Αχμαντινετζάντ: ο Μουζαβί επίσης επιθυμεί να συνεχίσει το πρόγραμμα της πυρηνικής ενέργειας, είναι αντίθετος στην αναγνώριση του Ισραήλ, συν το ότι έχαιρε της πλήρους υποστήριξης του Χομεϊνί ως πρωθυπουργός τα χρόνια του πόλεμου με το Ιράκ. Τελικά, οι πιο θλιβεροί είναι οι αριστεροί υποστηρικτές του Αχμαντινετζάντ: το πραγματικό διακύβευμα γι’ αυτούς είναι η Ιρανική ανεξαρτησία. Ο Αχμαντινετζάντ κέρδισε, επειδή στεκόταν υπέρ της ανεξαρτησίας της χώρας του, εξέθεσε τη διαφθορά των ελίτ και χρησιμοποίησε τον πλούτο από τα πετρέλαια, για να ενισχύσει τα έσοδα της φτωχής πλειοψηφίας –αυτός είναι, όπως μας λένε, ο αληθινός Αχμαντινετζάντ πίσω από τη εικόνα των μήντια της Δύσης ενός φανατικού αρνητού του ολοκαυτώματος. Σύμφωνα μ’ αυτήν την άποψη, αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει τώρα στο Ιράν είναι μια επανάληψη της ανατροπής του Μοσαντέχ το 1953 –ενός πραξικοπήματος, που χρηματοδοτήθηκε από τη Δύση, εναντίον του τότε νόμιμου πρόεδρου. Η άποψη αυτή όχι μόνον αγνοεί τα γεγονότα: η ψηλή εκλογική συμμετοχή –που από το σύνηθες 55% έφθασε στο 85%– μπορεί μόνο να εξηγηθεί ως ψήφος διαμαρτυρίας. Δείχνει όμως επίσης και την εθελοτυφλία τους να δουν μια γνήσια δημοκρατική εκδήλωση της λαϊκής βούλησης, υποθέτοντας με προστατευτικό τρόπο ότι, για τους καθυστερημένους Ιρανούς, ο Αχμαντινετζάντ είναι αρκετά καλός –δεν είναι ακόμη αρκετά ώριμοι οι Ιρανοί να κυβερνώνται από μια κοσμική Αριστερά. Μέσα στις αντιθέσεις τους, όλες οι εκδοχές διαβάζουν τις Ιρανικές διαμαρτυρίες κάτω από την οπτική γωνία της σύγκρουσης μεταξύ Ισλαμιστών σκληροπυρηνικών υποστηρικτών και φιλο-Δυτικών φιλελεύθερων μεταρρυθμιστών, και γι’ αυτό τους είναι δύσκολο να τοποθετήσουν τον Μουζαβί: είναι ένας φιλο-Δυτικός μεταρρυθμιστής, που επιθυμεί περισσότερη προσωπική ελευθερία και οικονομία της αγοράς, ή μέλος του ιερατικού κατεστημένου, του οποίου η τελική νίκη δεν θα επηρεάσει καθ’ οιονδήποτε τρόπο τη φύση του καθεστώτος; Τέτοιες ακραίες ταλαντεύσεις δείχνουν ότι όλοι αποτυγχάνουν να κατανοήσουν την αληθινή φύση των διαμαρτυριών. Το πράσινο χρώμα, που υιοθέτησαν οι υποστηρικτές του Μουζαβί, οι κραυγές του “Αλάχ ακμπάρ!” που αντηχούν στις στέγες της Τεχεράνης μέσα στα σκοτάδια της νύχτας, δείχνουν ξεκάθαρα ότι μπορεί να δει κανείς τις δραστηριότητες αυτές σαν μια επανάληψη της επανάστασης του 1979 του Χομεϊνί, σαν την επιστροφή στις ρίζες, σαν το ξήλωμα της ύστερης διαφθοράς της επανάστασης. Η επιστροφή αυτή στις ρίζες δεν είναι μόνο προγραμματική. Αφορά ακόμη περισσότερο τον τρόπο δράσης του πλήθους: η εμφατική ενότητα του λαού, η καθολικά περιεκτική αλληλεγγύη, η δημιουργική αυτο-οργάνωση, οι αυτοσχεδιασμοί των τρόπων διάρθρωσης των διαμαρτυριών, η μοναδική ανάμειξη του αυθόρμητου και της πειθαρχίας, σαν μια δυσοίωνη πορεία χιλιάδων ατόμων σε πλήρη σιωπή. Έχουμε να κάνουμε με έναν γνήσιο λαϊκό ξεσηκωμό των εξαπατημένων αγωνιστών της επανάστασης του Χομεϊνί.

Υπάρχουν κάποιες κρίσιμες συνέπειες, που μπορούν να εξαχθούν από αυτές τις σκέψεις. Πρώτα, ο Αχμαντινετζάντ δεν είναι ο ήρωας των Ισλαμιστών φτωχών, αλλά ένας γνήσιος Ισλαμο-Φασίστας λαϊκιστής, ένα είδος ενός Ιρανού Μπερλουσκόνι, του οποίου το μείγμα της καραγκιοζίστικης στάσης με την ανελέετη εξουσιαστική πολιτική προκαλεί ανησυχία ακόμη και στους περισσότερους αγιατολάχ. Το δημαγωγικό μοίρασμα ψίχουλων στους φτωχούς δεν πρέπει να μας απατά: πίσω του δεν βρίσκονται μόνο τα όργανα της αστυνομικής καταστολής κι ένας πολύ δυτικοποιημένος μηχανισμός δημοσίων σχέσεων, αλλά επίσης και μια ισχυρή τάξη των νεόπλουτων, το αποτέλεσμα της διαφθοράς του καθεστώτος (η Επαναστατική Φρουρά του Ιράν δεν είναι η πολιτοφυλακή της εργατικής τάξης, αλλά μια μεγάλη εταιρία, το ισχυρότερο κέντρο πλούτου στην χώρα).

Δεύτερο, θα πρέπει να χαραχθεί με σαφή τρόπο η διαφορά μεταξύ των δυο κύριων υποψηφίων, που αντιπαρατίθενται στον Αχμαντινετζάντ, του Μεχντί Καρουμπί και του Μουζαβί. Ο Καρουμπί στην πραγματικότητα είναι ένας μεταρρυθμιστής, ο οποίος βασικά προτείνει μια Ιρανική εκδοχή της ταυτοτικής πολιτικής, υποσχόμενος χάρες σ’ όλες τις ιδιαίτερες ομάδες. Ο Μουζαβί είναι κάτι εντελώς το διαφορετικό: το όνομά του στέκεται για μια γνήσια ανάσταση του λαϊκού όνειρου, που συντήρησε την επανάσταση του Χομεϊνί. Ακόμη κι αν αυτό το όνειρο ήταν μια ουτοπία, θα έπρεπε να αναγνωριστεί σ’ αυτό η γνήσια ουτοπία της ίδιας της επανάστασης. Αυτό σημαίνει ότι η επανάσταση του Χομεϊνί του 1979 δεν μπορεί να αναχθεί σε μια σκληροπυρηνική Ισλαμιστική ανακατάληψη της εξουσίας –είναι κάτι πολύ περισσότερο. Τώρα είναι ο καιρός να θυμηθούμε τον απίστευτο αναβρασμό του πρώτου έτους μετά την επανάσταση, με τη συναρπαστική έκρηξη της πολιτικής και της κοινωνικής δημιουργικότητας, τα οργανωσιακά πειράματα και τις συζητήσεις μεταξύ φοιτητών κι απλών ανθρώπων. Το ίδιο το γεγονός ότι η έκρηξη αυτή έπρεπε να καταπνιγεί αποδεικνύει ότι η επανάσταση του Χομεϊνί ήταν ένα αυθεντικό πολιτικό συμβάν, ένα μνημειώδες άνοιγμα, που απελευθέρωσε ανήκουστες δυνάμεις κοινωνικού μετασχηματισμού, μια στιγμή που “όλα φαινόντουσαν δυνατά.” Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα βαθμιαίο κλείσιμο με την κατάληψη του πολιτικού έλεγχου από το Ισλαμικό κατεστημένο. Για να το θέσουμε με Φροϋντικούς όρους, το σημερινό κίνημα διαμαρτυρίας είναι η “επιστροφή του απωθημένου” της επανάστασης του Χομεϊνί.

Και, τελικά αλλά το ίδιο σημαντικά, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ένα γνήσιο απελευθερωτικό δυναμικό στο Ισλάμ –για να βρούμε ένα “καλό” Ισλάμ, δεν χρειάζεται να πάμε πίσω στον 10ο αιώνα, το έχουμε εδώ και τώρα, μπροστά στα μάτια μας.

Το μέλλον είναι αβέβαιο –το πιθανότερο είναι ότι οι κρατούντες θα καταστείλουν την λαϊκή έκρηξη κι η γάτα δεν θα πέσει κάτω στον γκρεμό, αλλά θα ανακτήσει το έδαφος. Όμως, δεν θα είναι πια το ίδιο καθεστώς, αλλά μόνο μια διεφθαρμένη αυταρχική εξουσία μέσα σε τόσες άλλες. Οποιοδήποτε κι αν είναι το αποτέλεσμα, είναι ζωτικής σημασίας να σκεφτούμε ότι γινόμαστε μάρτυρες ενός μεγάλου χειραφετικού συμβάντος, που δεν ταιριάζει μέσα στο πλαίσιο της διαμάχης μεταξύ φιλο-Δυτικών φιλελεύθερων κι αντι-Δυτικών φουνταμενταλιστών. Αν ο κυνικός πραγματισμός μας κάνει να χάσουμε τη δυνατότητα αναγνώρισης αυτής της χειραφετικής διάστασης, τότε εμείς στη Δύση μπαίνουμε, στην πραγματικότητα, μέσα σε μια μετα-δημοκρατική περίοδο, προετοιμαζόμενοι για τους δικούς μας Αχμαντινετζάντ. Οι Ιταλόι ήδη γνωρίζουν το όνομά του: Μπερλουσκόνι. Οι άλλοι περιμένουν στη σειρά.





παραίτηση-παραδοση-επικουρικότητα

25 06 2009

Χωρίς να υιοθετώ το σύνολο του άρθρου νομίζω πως είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα παρέμβαση του Νίκου Καρανίκα http://karanikas.wordpress.com

Δεν είναι deja vu, είναι αστεία πραγματικότητα

Το τελευταίο χρονικό διάστημα η συμμετοχή μου στη δημιουργία ενός νέου παραδείγματος κοινωνικής χειραφέτησης με τους κατοίκους της περιοχής μου για τα προβλήματα της καθημερινότητας με έχει γεμίσει αισθήματα χαράς και αισιοδοξίας.

Η συμμετοχή απλών ανθρώπων της γειτονιάς ( συνελεύσεις που ξεκίνησαν με περισσότερους από 150 άτομα και στις επόμενες ξεπέρασε τα 250) έδειξε ότι όταν ο κόσμος κάθετε και κουβεντιάζει με σκοπό την επίλυση προβλημάτων τότε βγάζει όλο το ταμπεραμέντο του, βρίσκει οργανωτικές λύσεις και μεθοδεύει την δράση του με αλληλεγγύη και ισοτιμία

Η μόνη συνταγή που χρησιμοποιήθηκε για την μέχρι τώρα επιτυχία των συνελεύσεων ήταν να κουβεντιάσουμε πριν την συνέλευση με άτομα που τα γνωρίζαμε, με αριστερή, αναρχική και αντιεξουσιαστική ειδίκευση στις συνελεύσεις και να τα δελεάσουμε να μη μιλήσουν στην συνέλευση. Προφανώς άρεσε το πείραμα στα συντρόφια και το αποτέλεσμα ήταν να μιλήσει ο απλός κόσμος που δεν έχει ειδικευτεί σε συνελεύσεις και συνδικαλισμούς και αφού μιλήσανε δεσμεύτηκαν να κάνουν πράξη τα λόγια τους. Εμείς οι ειδικευμένοι απλά ενθαρρύναμε και βοηθούσαμε σε ότι χρειάζονταν οι κάτοικο, κάνοντας και λάθη.

Ακούγετε λίγο άκομψο να αποτρέπεις κάποιο κόσμο να μιλήσει και μάλιστα όταν είναι καλοπροαίρετος. Όμως στην περίπτωση που έχουμε την πρωτοκαθεδρία από ειδικευμένο πολιτικό προσωπικό για τα ζητήματα της πόλης τότε έχεις κηδεμονία, χειραγώγηση και όχι δημοκρατία. Στη δημοκρατία οι ειδικευμένοι παίζουν επικουρικό, βοηθητικό ρόλο, όχι κυρίαρχο.

Στην περίπτωση των ανοιχτών συνελεύσεων από κάτοικους στις γειτονίες, αποκαλύπτετε η ευρηματικότητα του κόσμου , η λαϊκή ευφυία, οι ατομικές αγκυλώσεις, ομοιότητες και διαφοροποιήσεις, ακατέργαστη πολιτική σκέψη και γούστο. Βγαίνει το μεράκι, οι φοβίες, από την χρόνια αποξένωση, το νεύρο, η επιφυλακτικότητα, βλέπεις αποφασιστικότητα, σχολαστικότητα, ειδίκευση και γνώση, προφάσεις, αδυναμίες, άγνοια, περιέργεια, ενδιαφέρον για το μέλλον της γειτονιάς, για τα παιδιά τους, για τους εαυτούς τους.

Όταν λοιπόν ο κόσμος κάθετε και συζητάει για κοινά πράγματα, όχι απαραίτητα μέσα από συνειδητή ταξικότητα, αλλά με θρησκευτικές και πολιτικές προκαταλήψεις και κινείτε μέσα από το ‘ατομικό’ πρίσμα ,με λίγη τέχνη βγαίνει συνεννόηση αρκεί να μη χειραγωγηθεί η συνέλευση απο το κράτος, το κεφάλαιο, τις τακτικές των κομμάτων, των οργανώσεων και τις ομαδικές και προσωπικές φιλοδοξίες.

Αυτό λείπει στην αριστερά, η δυνατότητα να συζητήσουν τα μέλη δίχως να χειραγωγούνται από τα στελέχη (άλλο τόσο από αυτά που έχουν πάνω από 20 χρόνια στον μηχανισμό του κόμματος, στην βουλή και την ευρωβουλή).

Η ιεραρχία, η αντιπροσώπευση, η ανάθεση ευθυνών και εξουσιών, η εξειδίκευση στελεχών και η απομάκρυνσή τους από την κοινωνική πραγματικότητα , έχουν ένα κορμό γύρο από τον οποίο λειτουργούν οι απόψεις και οι ιδέες, μετατρέποντας αγωνιστές και αγωνίστριες σε εργαλείο για τους σκοπούς αυτού του μηχανισμού’ μοιραία θα λέγαμε.

Αυτά τα κόμματα γίνονται και απρόβλεπτα για τα ίδια τα μέλη του όταν είναι και αρχηγικά, προσωποκεντρικά, με εξουσία πάνω από την συλλογικότητα, έχοντας προσωπικές στρατηγικές, κρυφά χαρτιά και δυνατότητα να ξαφνιάζει με θετικές ή αρνητικές πρωτοβουλίες ερήμην της συλλογικότητας.

Έτσι έγινε και με τον Αλ. Αλαβάνο όταν μια, μας ξάφνιασε θετικά, δημιουργώντας προσδοκίες για τον κόσμο αποχωρώντας από την ηγεσία στο όνομα της νέας γενιάς αγωνιστών του κόμματος, στο εγχείρημα ‘με τον Αλέξη Τσίπρα’.

Τις τελευταίες μέρες όμως ο κόσμος ξαφνιάστηκε αρνητικά και έμεινε αμήχανος από τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή την άρνηση του προς το εγχείρημα ανανέωσης..

Προφανώς η αμηχανία είναι αποτέλεσμα των μεγάλων προσδοκιών που δημιούργησε η συμπεριφορά του, κατά την διάρκεια της προεδρίας του στον ΣΥΝ, με την πρωτοφανή και γενναία απόφαση, να αφήσει την ηγεσία και να ανοίξει τόπο στην νέα γενιά.

Τότε ο σύντροφος Αλαβάνος άρχισε να καταγράφετε στη συνείδηση του κόσμου ως ο μοναδικός πολιτικός που παραιτείται ενώ είναι στο ζενίθ της επιτυχίας του για να εξυπηρετήσει την ανανέωση του ΣΥΝ, του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ευρύτερα την ελληνική πολιτική σκηνή.

Εγω θα πρόσθετα και την προσδοκία που μου δημιούργησε, να δω την παραίτηση να έχει διδακτικό χαρακτήρα.

Να είναι μια πράξη που δε θα οδηγεί στο σπίτι, ούτε στον παραγοντισμό αλλά στον αγώνα με άλλο ρόλο, με σκοπό να παραδώσει γνώση και εμπειρία στην νέα γενιά, δίχως κηδεμονία αλλά δίπλα, επικουρικά , βοηθώντας και συμβάλλοντας στην συνολική στελεχική ανανέωση του κόμματος, προτρέποντας και τα υπόλοιπα στελέχη του κομματικού μηχανισμού και της ηγεσίας (που κατέχουν πάνω από 20 χρόνια διάφορες ή μόνιμες θέσεις) σε ανάλογη συμπεριφορά.

Η παραίτηση ήταν μια πράξη που έδωσε στον κόσμο πολλές προσδοκίες και ανανέωνε το περιεχόμενο της αριστεράς με ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά.

Έδινε μια ώθηση στα πράγματα, έβαζε σε δράση μια γενιά με νέες ριζοσπαστικές ιδέες, εμπειρίες και παραδείγματα

Το έχω ξαναζήσει αυτό στον συνασπισμό, αλλά πριν 20 χρόνια, με διακύβευμα την ανανέωση και πρωταγωνιστούσαν στο κομματικό μηχανισμό και τις δημόσιες θέσεις οι ίδιοι

που αρνούνται ακόμα πεισματικά να ξαναγίνουν απλά μέλη, στην τοπική τους οργάνωση.

Είδα χιλιάδες συντρόφια της φουρνιάς μου να αφήνουν την κομματική ζωή γιατί δεν τους αρκούσε ο ρόλος του αναλώσιμου ή χρήσιμου εργαλείου που κομματικά υπάρχει για την παθογένεια των γραφειοκρατών και την αναπαραγωγική αγωνία των ‘στελεχών’.

Είναι μια χρυσή ευκαιρία να μετατρέψουμε την κομματική κρίση σε δημιουργική κίνηση των μελών με σκοπό τα ίδια τα μέλη να γίνουμε η λύση στην κρίση της αριστεράς. και την δημιουργία ρεύματος για την ανανέωση με όρους δημοκρατικούς, ριζοσπαστικούς και όχι πρόσκαιρους και αποσπασματικούς, ώστε να να γενικεύσουμε το ‘εγχείρημα Τσίπρα’.

Ίσως έτσι να εμπνευστούν και να να μας προκύψει μια λαϊκή αριστερά που γοητεύει τον κόσμο μέσα από την αλληλεπίδραση και όχι μέσα από την ηγεμονία και την εργαλειακή αντίληψη των ανθρώπων. Προτρέποντας να αλλάξουμε τον τρόπο που θα αλλάξουμε τον κόσμο., βάζοντας στην ημερήσια διάταξη την δημοκρατία όχι ως πρόσχημα αλλά ως την άμεση συμμετοχή στην αλλαγή του τοπίου.

υ.γ

Παραίτηση-Παράδοση-Επικουρικότητα

είναι η μόνη σωστή πράξη για τα ‘στελέχη’ μας, ειδάλλως υπομονή άλλα 20 χρόνια συντρόφια, μέχρι να νικήσει η φυσική φθορά.

Καρανίκας Νίκος

μέλος της π.κ. Κέντρου/θ.





ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ TOY ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΣΥΝ ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΙΣ 22/6/2009

23 06 2009

Κατ΄ αρχάς θα ήθελα να εκφράσω την ικανοποίησή μου γιατί έστω και τη τελευταία στιγμή ο σ/φος Αλαβάνος άλλαξε απόφαση. θεωρώ ότι είναι μια θετική εξέλιξη. Μια θετική εξέλιξη η οποία βέβαια δεν έγινε δίχως φθορά. Υπήρξε φθορά την οποία πρέπει συλλογικά και με συνευθύνη να προσπαθήσουμε  όλοι να την καλύψουμε, να καλύψουμε το χαμένο έδαφος.

Πιστεύω ότι βρισκόμαστε όντως σε μια κρίσιμη στιγμή  Είχαμε ένα αποτέλεσμα κατώτερο των προσδοκιών. Δεν είχαμε όμως ένα καταστροφικό αποτέλεσμα που να δικαιολογεί μια καταστροφική διαχείριση, σαν αυτή που μέχρι τώρα έχουμε ακολουθήσει.

Τούτη την ώρα είμαστε αντιμέτωποι τόσο με τις ευθύνες μας, συλλογικές και ατομικές, που οδήγησαν σε ένα αποτέλεσμα κατώτερο των προσδοκιών μας, όσο όμως και με τα δομικά προβλήματα λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ.

Νομίζω ότι πρώτιστο καθήκον για όλους μας αυτή τη στιγμή  πρέπει να είναι όχι τόσο ο καταμερισμός της ευθύνης για τα προβλήματα, αλλά η επίλυση των προβλημάτων. Όχι ότι δεν έχει σημασία ο καταμερισμός ευθύνης. Αλλά πρώτιστη ευθύνη όλων μας αυτή τη στιγμή είναι να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα, να λύσουμε τα προβλήματα και μετά να κάνουμε και τον καταμερισμό της ευθύνης.

Σας το λέω αυτό γιατί, σύντροφοι εγώ έχω και μια ιδιαίτερη δυσκολία, και προσωπική δυσκολία. Εγώ έχω έναν ρόλο και μια ευθύνη να ανταποκριθώ σ΄ αυτό. Είμαι πρόεδρος του ΣΥΝ, της μεγαλύτερης συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, ενός κόμματος με χιλιάδες μέλη και με ιστορική διαδρομή. Ως εκ τούτου πολλές φορές αναγκάζομαι προκειμένου να ανταποκριθώ σ΄ αυτόν το ρόλο να μην τοποθετούμαι με βάση την άποψή μου ή με βάση το θυμικό μου, αλλά να τοποθετούμαι με αίσθηση της ευθύνης του ρόλου μου. Με αίσθηση της ευθύνης να εκπροσωπήσω το σύνολο ενός κόμματος που με εξέλεξε.

Ανταποκρινόμενος, λοιπόν, στο θεσμικό ρόλο του προέδρου του ΣΥΝασπισμού, όλου του ΣΥΝασπισμού και όχι μόνο της πλειοψηφίας του, προσπάθησα αυτές τις μέρες, στο πλαίσιο του δυνατού, να μην καταθέσω τη δική μου αφήγηση για τις αιτίες  και τον καταμερισμό της ευθύνης.

Σεβάστηκα και σέβομαι τις απόψεις όλων σας. Θεωρώ ότι πολλές από τις απόψεις του συντρόφου του Αλέκου έχουν βάση και πρέπει να γίνουν αντικείμενο συζήτησης. Δεν συμφωνώ, όμως, με το σύνολο της κριτικής του.

Αρνήθηκα, όμως, συνειδητά να αντιπαραβάλω τη δική μου αφήγηση. θεωρώντας ότι αυτό θα έκανε κακό στο συλλογικό μας εγχείρημα.

Πιστεύω βαθιά πώς μόνο αν ανοίξει ένας γόνιμος και ειλικρινής διάλογος μεταξύ μας, με στόχο, όμως, την αναζήτηση τομών στη λειτουργία μας, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα δομικά προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ.

Και η κρίση που περνάμε μπορεί να ξεπεραστεί μόνο μέσα από τον σεβασμό των συλλογικών διαδικασιών. Τέτοιες διαδικασίες έχουν ξεκινήσει ήδη και στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και στον ΣΥΝασπισμό.

Εμείς έχουμε κάνει Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, έχει ξεκινήσει μια πλατιά συζήτηση στις οργανώσεις μας, σε πολλές από τις οποίες πηγαίνω και εγώ ο ίδιος και σ΄ αυτή τη συζήτηση νομίζω ότι πρέπει να προχωρήσουμε, επανεξετάζοντας όλα τα ανοιχτά ζητήματα από την αρχή και βεβαίως έχοντας στο μυαλό μας ότι απάντηση στα δομικά προβλήματα μπορεί να είναι μονάχα η διεύρυνση της δημοκρατίας.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, εγώ αισθάνομαι πάρα πολύ άβολα και αισθάνθηκα πάρα πολύ άβολα  διότι εκτιμώ ότι το βασικό πρόβλημα της δημιουργίας του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η ηγεσία. Και θα σας το πω και θέλω να το κρατήσετε αυτό.

Μέχρι σήμερα υπάρχουν κάποιοι όροι λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είμαστε τρελοί, δεν τους βγάλαμε από το μυαλό μας. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ είναι αποτέλεσμα αυτών των όρων.

Το ότι υπάρχουν αυτοί οι όροι δεν σημαίνει, βέβαια, ότι μπορεί να υπάρχουν επ΄ άπειρον. Αν κάποιος τους αμφισβητεί είναι σαφές -και είναι για όλους μας σαφές- ότι θα τους επανεξετάσουμε. Όμως θα επανεξετάσουμε τα πάντα από την αρχή. Τα πάντα από την αρχή.

Και θέλω να βάλω μια σειρά από ερωτήματα, κυρίως διότι δεν μου επιτρέπει το γεγονός ότι εκπροσωπώ ένα κόμμα το οποίο ακόμα δεν έχει καταλήξει σε αποφάσεις να μιλήσω με συγκεκριμένες προτάσεις. Αυτό θα το κάνω μονάχα αν οι προτάσεις αυτές είναι αποτέλεσμα συλλογικών επεξεργασιών και αποφάσεων οργάνων. Αλλά ερωτήματα μπορώ να θέσω.

  • Είναι άραγε το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ ζήτημα προσώπων; Είναι θέμα του ποιος ηγείται ή μήπως το πρόβλημα είναι πώς συλλογικά λειτουργεί η ηγεσία; Πόσα κέντρα αποφάσεων υπάρχουν; Σε ποιο δημοκρατικά εκλεγμένο συλλογικό όργανο λογοδοτεί αυτή η ηγεσία;
  • Μπορεί ένα πολυσυλλεκτικό σχήμα να λειτουργεί μόνο στη βάση  της ισότιμης συμμετοχής των συνιστωσών ή μήπως χρειάζεται να λαμβάνουμε υπόψη  και τη δημοκρατική επιλογή της πλειοψηφίας των μελών της;
  • Μπορεί ένα σχήμα να λειτουργεί με μοναδικό γνώμονα την εξασφάλιση του πλουραλισμού (απαραίτητο συστατικό στοιχείο σε ένα συνεργατικό σχήμα) ή μήπως πλουραλισμός δίχως δημοκρατία είναι πουκάμισο αδειανό;
  • Μπορούν να έχουν πολιτικό δικαίωμα στις αποφάσεις, στις κρίσιμες αποφάσεις και στις αποφάσεις που αφορούν , όχι μόνο τον πολιτικό προσανατολισμό, γιατί εκεί συνήθως καταφέρνουμε να συνθέσουμε- αλλά δυστυχώς (και αυτό πλέον είναι ένα μεγάλο πρόβλημα που αποτελεί και έλλειμμα ηθικό απέναντι στην κοινωνία) συνήθως πρόβλημα υπάρχει όταν είναι να αποφασίσουμε για την κατάρτιση ψηφοδελτίων, ευρωψηφοδελτίων. Μπορούν λοιπόν να έχουν πολιτικό δικαίωμα σ΄ αυτές τις αποφάσεις μονάχα όσοι εκπροσωπούν συνιστώσες ή μήπως δικαίωμα στις αποφάσεις πρέπει να έχουν και όσοι αρνούνται να ενταχθούν στις συνιστώσες.
  • Αλλά ακόμη και όσοι είναι μέλη των συνιστωσών. Πόσο μπορούν να εκπροσωπούνται ή να ακολουθούν αποφάσεις που παίρνονται σε ένα τραπέζι κεκλεισμένων των θυρών;

Συντρόφισσες και σύντροφοι θέτω ερωτήματα γιατί πρέπει να τα επανεξετάσουμε όλα. Και δεν είμαστε τίποτα τρελοί που ξαφνικά αποφασίσαμε να λύσουμε -και μάλιστα δια της γραφειοκρατίας- ζητήματα ηγεσίας. Είναι ζητήματα ανοιχτά. Τα συζητάει ο κόσμος μας αυτά. Και νομίζω ότι πρέπει να συνομολογήσουμε όλοι ότι αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ που υπάρχει σήμερα είναι αποτέλεσμα συμφωνιών ή αποφάσεων που τον συγκρότησαν κι αν δεν μας κάνει, δεν πρέπει να μας κάνει και το σύνολο τους. Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που έχει πλουραλιστική εκπροσώπηση στη Βουλή γιατί έτσι την αποφασίσαμε. Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που έχει ένα συλλογικό σχήμα ηγεσίας το οποίο όμως δεν λειτουργεί σωστά και πρέπει να δούμε γιατί δεν λειτουργεί σωστά. Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος έχει ένα modus vivendi λειτουργίας των συνιστωσών που τον αποτελούν, αλλά δεν μπορεί αυτό το μοντέλο να εκφράσει το κοινωνικό του απόθεμα που είναι ο κόσμος που θέλει να συμμετάσχει και δεν του δίνουμε δυνατότητα να συμμετάσχει.

Αποτέλεσμα αυτών των αποφάσεων είναι αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ που έχουμε σήμερα. Αν δεν μας κάνει, πρέπει να δούμε όλες αυτές τις αποφάσεις και να μην κάνουμε τους τρελούς, ότι δεν υπήρξαν. Βεβαίως, να τις επανεξετάσουμε, αλλά όλα από την αρχή σύντροφοι.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, επαναλαμβάνω ότι είναι μια θετική εξέλιξη που βοηθά το συλλογικό μας εγχείρημα ότι ο Αλέκος Αλαβάνος δεν επιμένει στην παραίτησή του. Επαναλαμβάνω, όμως, ότι όπως δεν αποδεχθήκαμε την παραίτησή του, τουλάχιστον σε ότι αφορά τον ΣΥΝ- έτσι  και δεν αποδεχθήκαμε και το σύνολο της ερμηνείας που κατέθεσε για τα αίτια, τον επιμερισμό ευθυνών.

Τώρα είναι η ώρα, με συλλογικό τρόπο, να αποτιμήσουμε το εκλογικό αποτέλεσμα, τόσο στις συνιστώσες τόσο και στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ στις τοπικές επιτροπές, στη συνεδρίαση του Πανελλαδικού συντονιστικού που θα γίνει αρχές Ιούλη και να προετοιμάσουμε συγκροτημένα την Πανελλαδική σύσκεψη του Οκτώβρη, που θα ασχοληθεί και κυρίως πρέπει να ασχοληθεί, κατά τη γνώμη μου, όχι μονάχα με την συγκυρία αλλά και με τα ζητήματα δομής και λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ.

Όσον αφορά τον ΣΥΝ για άλλη μια φορά θέλω να επαναδιατυπώσω την πεποίθησή μας  ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στρατηγική επιλογή. Για άλλη μια φορά θέλω να διατυπώσω κι επισήμως την πεποίθησή μας ότι θα ενισχύσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτο μας μέλημα αυτή την ώρα πρέπει να είναι και θα είναι η ενίσχυση της δημοκρατίας, η ουσιαστική συμμετοχή του κόσμου  του ΣΥΡΙΖΑ στις διαδικασίες σε τοπικό, θεματικό και κεντρικό επίπεδο. Και παράλληλα για μας είναι μέλημά μας, πρώτο μας μέλη η ενωτική παρουσία του ΣΥΝ που αποτελεί εγγύηση για το προχώρημα του ενωτικού εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ

Αυτές τις σκέψεις θέλω να καταθέσω και να ακούσω και όλους τους υπόλοιπους.

23/6/2009

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ





ΔΗΛΩΣΗ ΑΛΕΚΟΥ ΑΛΑΒΑΝΟΥ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

22 06 2009

«Η πρώτη ευθύνη για όσα διαδραματίστηκαν  από τον Σεπτέμβρη 2007 μέχρι τον Ιούνη του 2009 και οδήγησαν στην ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις Ευρωεκλογές ανήκουν στον Πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας.

Την αναλαμβάνω πλήρως.

Συζήτησα με τη Γραμματεία και την Κοινοβουλευτική Ομάδα.

Κυρίως, όμως έλαβα ένα σκληρό μήνυμα από τον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ. Γυναίκες και άνδρες από τη γενιά του Γλέζου, των Λαμπράκηδων, του Πολυτεχνείου που έχουν βιώσει βαρύ τον πέλεκυ του συστήματος και αβάσταχτη την απογοήτευση από ηγεσίες της αριστεράς. Μέχρι τις νέες και τους νέους του άρθρου 16 και τα παιδιά του Δεκέμβρη.

Αυτός ο κόσμος με τα βιώματα και τις καταβολές του είναι η μοναδική περιουσία μας, ελπίδα για τη χώρα μας.

Οι δύσκολες αυτές μέρες είχαν και τη χρησιμότητά τους. Αναδείχθηκαν προβλήματα, δύσκολα αλλά επιλύσιμα, έξω από το ημίφως κομματικών γραφείων. Αναδύθηκε ένας ζωντανός διάλογος ανάμεσα στις φίλες και τους φίλους μας. Απελευθερώθηκε, έστω και με τη μορφή της οργής ή της διάθεσης για παραίτηση, ένα πανίσχυρο συναίσθημα αγάπης για το πρωτότυπο εγχείρημά μας.

Αυτό το συναίσθημα είναι η μεγάλη μας δύναμη. Γιατί δίπλα στη σύγχυση του σήμερα τρέφεται  η ελπίδα του αύριο.

Μπορούμε λοιπόν. Όλοι μαζί.

Μπορούμε γρήγορα να ανακτήσουμε την πολιτική πρωτοβουλία, που κάμφθηκε σοβαρά την προεκλογική περίοδο, ως η ουσιαστική, κινηματική, ριζοσπαστική δύναμη της αντιπολίτευσης απέναντι στη ΝΔ με προωθημένες προτάσεις και με πολιτικό σχέδιο έξω από τα όρια του δικομματισμού.

Μπορούμε να αναζωπυρώσουμε τους δεσμούς εμπιστοσύνης με το μεγάλο δημοκρατικό ρεύμα της κοινωνίας που θέλει αλλαγή σε βάθος. Με τον κόσμο της φτώχειας, των υποβαθμισμένων συνοικιών, της ανεργίας, της αβεβαιότητας.

Μπορούμε να αναπτύξουμε τις σχέσεις με τη νέα γενιά, με την συλλογικότητα και την αλληλεγγύη της αριστεράς απέναντι στην ανταγωνιστικότητα και τον ατομισμό του συστήματος.

Βρίσκω ιδιαίτερα θετικές τις σκέψεις και τις προτάσεις του συντονιστή της Γραμματείας Γ. Θεωνά για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Έχουμε προ πολλού φθάσει στο σημείο τομής. Κάθε καθυστέρηση ή αναβολή θα είναι αρνητικά καθοριστική.

Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, όπως το κόμμα μου ο Συνασπισμός, μπορούν πια να κατανοήσουν ότι η πρόκληση δεν είναι να ελέγχουν το σχήμα συνεργασίας, ή να το βλέπουν ως διαπραγμάτευση μηχανισμών αλλά να το εμπνέουν, να το πυροδοτούν, να γονιμοποιούν την κοινή δράση, να φέρνουν ιδέες, να φιλοξενούν τους ανθρώπους της διανόησης και της τέχνης, χωρίς τους οποίους είμαστε άνυδρο τοπίο.

Τα μέλη και οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ έχουν πια το δικαίωμα να έχουν ρόλο και λόγο, να εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους, να βάζουν αυτοί τη σφραγίδα τους στις πολιτικές κατευθύνσεις και την εκλογή όχι αρχηγού, αλλά  συλλογικής ηγεσίας.

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του φθινοπώρου  είναι το σημείο δοκιμής για όλους μας. Και για μένα.

Με τις μικρές μου δυνάμεις από σήμερα συμμετέχω σε αυτή τη προσπάθεια. Όχι μόνο ως Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας. Αλλά και ως μέλος του ΣΥΡΙΖΑ που διεκδικώ να έχω την κόκκινη κάρτα για να ψηφίσω στην Συνδιάσκεψη.»

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ                                                                    22/6/2009