Αν και εσύ πιστεύεις ότι πρέπει να τους σταματήσουμε, την Κυριακή να είσαι εκεί

11 02 2012

Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο.

Μας κοροϊδεύουν και ταυτόχρονα μας εκβιάζουν με το δίλημμα λιτότητα ή χάος, μνημόνιο ή χρεωκοπία, μεσοπρόθεσμο ή δραχμή κλπ.

Στην ουσία κάθε φορά ρίχνουν όλα τα βάρη πάνω μας και μας οδηγούν ακόμα πιο κοντά στην χρεωκοπία και ακόμα πιο κοντά σε νέα πιο σκληρά μέτρα.

Το αποτέλεσμα θα είναι να μας έχουν εξαθλιώσει, να έχουν πουλήσει όλη την δημόσια παρουσία και τελικά να μας χρεοκοπήσουν κιόλας.

Αν και εσύ νιώθεις πως πρέπει κάτι να κάνουμε, πως δεν γίνεται να συνεχίσουμε έτσι, σπάσε την σιωπή σου.

Δεν φταις εσύ κι εγώ αλλά αυτοί που μας κυβέρνησαν.

Μίλα με τους φίλους και τους γείτονές σου.

Μίλα με τους γονείς των φίλων των παιδιών σου και πάρτε το απόφαση.

Σε σένα και σε μένα, στον καθένα μας έπεσε ο κλήρος να τους σταματήσουμε.

Για μας, για τους γονείς μας, για την ιστορία και το μέλλον μας, για τα παιδιά μας.

Δεν έχεις παρά να δείξεις ότι διαφωνείς. Κρέμασε ένα μαύρο πανί στο μπαλκόνι σου.

Δεν έχεις παρά να πάρεις όσους μπορείς και να είσαι εκεί.

Είναι ήδη σε πανικό. Πηδάνε σαν τα ποντίκια από το πλοίο που βουλιάζει.

Είναι στο χέρι μας.

Την Κυριακή να μην λείπει κανείς και καμιά από το Σύνταγμα στις 5 το απόγευμα.

Την Κυριακή μπορούμε να τους ρίξουμε.

Ας το πιστέψουμε. Ας το κάνουμε!

Από δω και πέρα πρέπει να μας υπολογίζουν.

Αλλιώς, δεν θα χουμε και πολλές δικαιολογίες…





Τι γίνεται στην Αίγυπτο; Άρθρα και φωτογραφίες από την άνοιξη της γειτονιάς μας

30 11 2011

Αρχικά να σας πω πως στο μπλογκ του Γιάννη Αλμπάνη μπορείτε να βρείτε αρκετές ανταποκρίσεις από την Αιγυπτο αλλά και μια σειρά στοιχεία που δημοσιευσε μετά το τελευταίο του ταξίδι εκεί.

Αναλυτικό και επεξηγηματικό της νέας κατάστασης είναι ειδικά το τελευταίο του κείμενο που δημοσιεύτηκε στην Εποχή.

Ακόμα αυτές τις μέρες στην Αίγυπτο βρίσκεται αντιπροσωπεία μελών της Νεολαίας Συνασπισμού που μέχρι στιγμής έχεις στείλει τις παρακάτω δύο ανταποκρίσεις που δημοσιεύτηκαν στο κοκκινοτέφτερο.

1) Ανταπόκριση από την πλατεία Ταχρίρ

2) Fuck SCAF

Ακόμα ο σύντροφος Βασίλης Ρόγγας δημοσίευσε ένα ενδιαφέρον άλμπουμ με τον τίτλο σκίτσα της Πλατείας Ταχρίρ στο facebook τα οποία και αναδημοσιεύω…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

τις υπόλοιπες μπορείτε να τις δείτε εδώ





Μικροί θησαυροί από την επέτειο εξέγερσης του Πολυτεχνείου

19 11 2011

Νομίζω πως ένα από τα καλύτερα κείμενα που έχω διαβάσει τελευταία ήταν αυτό του Groovy στο κόκκινο τεφτέρι. Ποιοι είναι στ΄ αλήθεια οι ζωντανοί και ποιοι οι πεθαμένοι;

Επίσης έπεσα πάνω σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βίντεο του Εθνικού Οπτικοακουστικού Αρχείού και της Βιβλιοθήκης της Βουλής με αρχειακό υλικό και δηλώσεις της εποχής.

Τέλος εξαιρετικό ενδιαφέρον είχε η ανακάλυψη του groovy για τα ψεύτικα πλάνα επεισοδίων που μπήκαν στο δελτίο ειδήσεων του mega mou μιας και αυτά που είχαν δεν τους έφταναν. Έτσι είπαν να προσθέσουν μερικά πλάνα συγκρούσεων με την αστυνομία από το καλοκαίρι στο Σύνταγμα. Αν δεν γινόταν ένας σχετικός χαμός μέσα στο facebook κανείς δεν θα το έπαιρνε χαμπάρι. Η απάτη όμως αποκαλύφθηκε και έτσι το mega mou αναγκάστηκε να ζητήσει συγνώμη και να μιλήσει για τεχνικό λάθος κάποιου εργαζόμενου. Καμια φορά σκέφτεσαι πως η δύναμη που έχουμε μέσα από τα social media είναι μεγάλη και είναι κρίμα να την ξοδεύουμε σε like!

Για περισσότερες λεπτομέρειες δείτε το σχετικό ποστ στο κόκκινο τεφτέρι.

Να θυμίσω μόνο πως παρόμοιο τεχνικό λάθος είχε γίνει και το Δεκέμβρη του 2008 στο megamou με προσθήκη ήχων σε βίντεο ντοκουμέντο από την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου (δείτε εδώ).

Έκτακτη ενημέρωση

Οπως μάθαμε τελευταία…απολύθηκε ο βοηθός σκηνοθέτης του κεντρικού δελτίου προπαγάνδας του Mega, με τη δικαιολογία ότι αυτός ήταν υπεύθυνος για το «λάθος» να προβληθούν πλάνα από τις διαδηλώσεις του καλοκαιριού στο βίντεο για την πορεία του Πολυτεχνείου.

Αν είναι να απολυθεί κάποιος για το χαλκευμένο βίντεο με επεισόδια στην πορεία του Πολυτεχνείου αυτός είναι ο διευθυντής ειδήσεων του Mega mou, η Τρέμη, ο Τσίμας, ο Καψής κι ο Πρετεντέρης! Κάτω τα χέρια από τους εργαζόμενους ή καλύτερα ΠΙΣΩ ΓΟΡΙΛΕΣ!





17 Νοέμβρη όλοι και όλες στους δρόμους!

12 11 2011

και τότε και σήμερα

όλοι και όλες στους δρόμους

για ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

μέχρι την νίκη με και για δημοκρατία

μέχρι την κοινωνική δικαιοσύνη και την λαϊκή κυριαρχία





Λίγα λόγια για τον Αλέκο, του Γιάννη Αλμπάνη

5 11 2010

Τώρα Αλέκο όπως καταλαβαίνεις, εμείς δεν μπορούμε να πούμε καλό ταξίδι και ότι θα τα ξαναπούμε και διάφορα τέτοια.

Γιατί εμείς εδώ λέμε, ό,τι πρέπει να λεχθεί, εδώ διανύουμε ό,τι ονειρευτήκαμε ότι μπορεί να διανυθεί.

Εδώ, σε αυτόν εδώ τον μόνο κόσμο, το δικό μας κόσμο, σε αυτόν τον κόσμο στον οποίο πιστεύουμε, και στον οποίο έχουμε αφιερώσει τις ζωές μας.
Τώρα Αλέκο, δεν είναι η ώρα της βολικής παραμυθίας. Είναι η ώρα να αναμετρηθούμε με τις αλήθειες και τα νοήματα της ζωής σου, να αναρωτηθούμε αν έκανες τις σωστές  επιλογές.

Και να συνομολογήσουμε ενώπιον της Μυρτώς, του Μάρκου και της Έλλης, ότι όντως έκανες όσα πρέπει να κάνει κανείς, για να έχει νόημα και σημασία η ζωή του.

Γιατί παρά τα όσα λέγονται, δεν είναι χαμένες οι χιλιάδες, οι εκατομμύρια ώρες που δόθηκαν για τη Ρόζα, το Στέκι, το Δίκτυο,  το ΣΥΡΙΖΑ, την Απόδραση, την Αλληλεγγύη, το ΑΥΡΙΟ της Ηπείρου, τη Γαλέρα• δεν είναι χαμένος ο κόπος για τις διαδηλώσεις, τις συγκεντρώσεις, τις αφισοκολλήσεις, τους αγώνες.

Παρά τα όσα λέγονται, είναι αυτές οι ώρες και αυτός ο κόπος που κάνει τη ζωή να μην είναι απλά κάτι “απογεύματα εξαρχής καταδικασμένα να γίνουν βράδυ”• είναι αυτές οι ώρες και αυτός ο κόπος που δίνουν ηθική υπόσταση και λογική συνοχή στη ζωή. Και όλοι αυτοί οι πολλοί που έχουν έρθει σήμερα εδώ, αυτήν την κατάφαση στις επιλογές σου ήρθαν να εκφράσουν.
Όμως Αλέκο, η ζωή σου δεν ήταν μόνο αγώνας και Αριστερά. Με τους περισσότερους από τους πολλούς που ήρθαν σήμερα εδώ, δεν έχεις μόνο συνεδριάσει, αλλά έχεις πιει και κάμποσα τσίπουρα. Πολλά τσίπουρα. Και όταν μιλάμε για σένα, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι είχες διαρκείας όχι μόνο για τον ΠΑΣ Γιάννινα, αλλά και για τον Τσέλιγκα. Και ότι καθημερινά αποδείκνυες πως μπορεί κανείς να είναι στέλεχος πρώτης γραμμής και να μην είναι ούτε γρουσούζης ούτε νούμερο • ότι μπορεί  να είναι πολύ σοβαρός και ταυτόχρονα να βρίσκεται σε διαρκή ετοιμότητα για χαβαλέ και μαλακία• ότι μπορεί κανείς να είναι παντού παρών, και την ίδια στιγμή να είναι εξαιρετικός πατέρας και παθιασμένος σύντροφος.
Τώρα Αλέκο είναι ώρα να πούμε ότι θα είσαι πάντα μαζί μας σε διαδηλώσεις, συνεδριάσεις, ματς και τσίπουρα, παρά το ότι κατά βάθος γνωρίζουμε πως

“Μάς άφησες κοιμισμένους στ’ ακρογιάλι
το μεσημέρι
και ανυπόμονα αναμένεσαι τη νύχτα ετούτη όλη νύχτα
ξέροντας μες στις στοιχειωμένες από την παρουσία σου
καρδιές μας
πως στο εξής το ακρογιάλι θα είναι άδειο”.

Τώρα είναι ώρα Αλέκο να σε ευχαριστήσουμε που βρέθηκες στο δρόμο μας και να δείξουμε την ευγνωμοσύνη μας για το Μέγα Συμβάν της συνάντησης μας μαζί σου.

3/11/2010





Αλέκος Λύτρας, ένας ολοκληρωμένος αριστερός… (του Νίκου Γιαννόπουλου)

4 11 2010

Σύντομος (απο)χαιρετισμός του Νίκου Γιαννόπουλου στην κεντρική συγκέντρωση της «Αλληλεγγύης» που ήταν αφιερωμένη στον Αλέκο Λύτρα

Αλέκος Λύτρας, ένας ολοκληρωμένος αριστερός…

Με βαθιά πεποίθηση για το δίκιο και την προοπτική της Αριστεράς και ακόμα βαθύτερη ότι για να αλλάξουμε τον κόσμο πρέπει να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι, ότι σήμερα, εδώ και τώρα, αγωνιζόμενοι για να αλλάξουμε τον κόσμο, γινόμαστε καλύτεροι, επαναοικειοποιούμαστε την ανθρωπιά μας.

Αλέκος Λύτρας, αγκυρωμένος στην πραγματική ζωή, χωρίς καμιά αυταπάτη και εσχατολογία, αλλά δίχως οικονομία δυνάμεων και συναισθημάτων, έδωσε τον καλύτερο εαυτό του για να γίνει η ζωή ζωντανή.

Αλέκος Λύτρας, η ωραία φιγούρα του αριστερού που είναι μέσα στην κοινωνία, πρώτα ακούει και μαθαίνει και μετά προτείνει και προτρέπει. Που παραδειγματίζει χωρίς να καθοδηγεί. Που ελπίζει δίχως να αναθέτει. Που οργίζεται χωρίς να μνησικακεί. Που ανέχεται δίχως να υποτάσσεται.

Αλέκος Λύτρας, με απόλυτη εμπιστοσύνη στην δύναμη των αριστερών ιδεών και πλήρη επίγνωση της δυσκολίας διάδοσής τους, με προσήλωση στη δύναμη του παραδείγματος – άλλωστε, αυτό υπήρξε η ουσία της ζωής του-, χωρίς κανένα απολύτως ελιτισμό, με λαϊκότητα, δίχως λαϊκισμούς, και λογιοσύνη, δίχως διδακτισμούς.

Αλέκος Λύτρας, ο αριστερός που επειδή ήξερε ότι ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, αλλά τα μέσα αποδεικνύουν την ανωτερότητα (ή την ποταπότητα…) του σκοπού, αποτέλεσε έμπρακτη απόδειξη ότι ο αγώνας για την ισότητα και την ελευθερία, το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό πρέπει να είναι αγώνας συλλογικός και ανιδιοτελής, που κυρίως να οικοδομεί την ευτυχία και όχι να επικαλείται την δυστυχία, αγώνας σκληρός αλλά και τρυφερός, δύσκολος αλλά και τόσο ωραίος.

Αλέκος Λύτρας, ένας τόσο τέλειος σύντροφος…

Πάντα δίπλα σου, ποτέ πάνω σου. Εμψυχωτής, ενίοτε και ολίγον ψυχαναγκαστικός, ουδέποτε όμως καταναγκαστικός και δεσποτικός. Άθεος αλλά βαθιά ανεξίθρησκος – σε όλα τα πεδία∙ γι’ αυτό επίμονος αλλά καθόλου δογματικός, ευρύχωρος ( η καρδιά του μόνο αυτόν πρόδωσε, κανέναν άλλο ) και με τίποτα δυσανεκτικός.

Αλέκος Λύτρας, με μονόλεπτους θυμούς και χαμόγελα ζωής, πότης, φαγάς και καλαμπουριτζής, με αυτοσαρκασμό ανεκδοτολογικό αλλά και σεβασμό στον διπλανό μοναδικό, που μόνο η γεμάτη ζωή και η υψηλή αυτοεκτίμηση εξασφαλίζουν.

Αλέκος Λύτρας, στις συνεδριάσεις και τα ραντεβού, στα γλέντια και τα ξενύχτια, στις διαδηλώσεις, τα φεστιβάλ και τα φόρουμ, στη Σαμοθράκη και τη Γαύδο, στην πολιτικολογία και την αμπελοφιλοσοφία, φώτισε τη ζωή μας, άνοιξε την ψυχή μας, πλούτισε το μυαλό μας.

Λένε, Αλέκο μας, ότι η λήθη απαλύνει τον πόνο και, με μια έννοια, αυτό ισχύει. Όμως αγαπημένε μας, επειδή υπήρξες ένας χαρούμενος και ευτυχισμένος άνθρωπος, η δική σου μνήμη θα είναι ζωντανή, κεφάτη και δημιουργική σαν και σένα… Το κενό που αφήνει η βιαστική και επιπόλαιη απόδρασή σου είναι αδύνατο να καλυφθεί, όμως ξέρεις ότι η Μυρτώ, ο Μάρκος και η Έλλη έχουν συντρόφισσες και συντρόφους με τόση αγάπη που δεν χρειάζεται να αγχώνεσαι, γιατί είμαστε και σε επικίνδυνη ηλικία…

 





Αποχαιρετώντας τον Αλέκο μας

3 11 2010

Αλέκο μου,

Αλέκο μας,

δεν ξέρω τι κάνω εγώ εδώ,

και κυρίως δεν ξέρω τι κάνεις εσύ εκεί.

Μου είπανε να φτιάξω ένα μικρό αποχαιρετισμό για σένα εκ μέρους των φίλων και συντρόφων σου από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Πως να βρω όμως τις λέξεις;

Τι να πρωτοπώ για σένα καλέ μου φίλε και σύντροφε;

 

Για μας στην Αριστερά ο θάνατος δεν είναι ταξίδι. Για μας δεν υπάρχουν μελλοντικές συναντήσεις. Για μας δεν έφυγες, πέθανες.

Και αυτό είναι συντριπτικό.

Μια τομή στο χρόνο.

Μια κραυγή η απώλεια, η απουσία.

Και πως να συνδυαστεί αυτή η τρομακτική θλίψη με σένα;

 

Το μόνο που την γλυκαίνει, η παντοτινή σου ανάμνηση.

 

Όσοι και όσες είχαμε την τύχη να σε γνωρίσουμε, να ζήσουμε κοντά σου, θα θυμόμαστε πάντα έναν υπέροχο τύπο.

Πάντα κεφάτος, πλακατζής, πληθωρικός, γέμιζες τον χώρο με την φωνή σου, με το γέλιο σου, με το συναίσθημά σου.

Πάντα γλυκός, στοργικός, ανθρώπινος, συντροφικός.

Γεμάτος ιδέες, όνειρα και σχέδια για το σήμερα και το αύριο.

 

Πίστεψες με πάθος στην Αριστερά.

Πίστεψες με πάθος στην ενότητα της Αριστεράς.

Όχι από βίτσιο, αλλά για να σταθεί η κοινωνία στα πόδια της. Για μια καλύτερη ζωή για το παιδί σου. Για τα παιδιά όλων.

Δούλεψες με πάθος για το μικρό και το μεγάλο.

Από τον Προαστιακό, το αυθαίρετο στην πλατεία Αγίων Αναργύρων και το Πάρκο Τρίτση μέχρι το σχέδιο της Αριστεράς για την απάντηση στην κρίση και την αλληλεγγύη ως μάχιμο πολιτικό σχέδιο.

Από τους συμβασιούχος του Δήμου, στην παρουσίαση ενός βιβλίου στα Γιάννενα. Στα Γιάννενα για την δημοτική κίνηση, υποψήφιος σύμβουλος στο ΑΥ.ΡΙ.Ο στην Ήπειρο στην περιφέρεια Ηπείρου.

Από το τσιπουράδικο στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ, μέχρι την μέρα δράσης του ΣΥΡΙΖΑ για τον ΟΣΕ.

Στις συζητήσεις για τους νέους τρόπους της επικοινωνίας της Αριστεράς με την κοινωνία και για το freepress που όλο σχεδιάζαμε και ποτέ δεν στήσαμε.

Ένας σπάνιος Αριστερός.

Σοβαρός , συγκροτημένος, ανιδιοτελής, χωρίς κανενός είδους κομματικό πατριωτισμό, με πραγματική έγνοια για την κοινωνία, για το δίκιο.

Πολλές φορές θυμωμένος, οργισμένος από την Αριστερά μας.

Τσαντισμένος με τους προσωπικούς σχεδιασμούς, τους τακτικισμούς και τους μικρομεγαλισμούς.

Δεν μπορούσε να καταλάβει πώς μπορείς ως Αριστερός να υποτιμάς τις κοινωνικές ανάγκες, για τους όποιους προσωπικούς ή κομματικούς σχεδιασμούς.

Λαϊκός αγωνιστής με όλη την έννοια του όρου.

Παρών σε όλα τα μέτωπα, παντού και με τους πάντες.

Άνθρωπος με εμπειρίες που τον έκαναν πλούσιο.

Εξαιρετικά αγαπητός στους συντρόφους του.

Αγαπούσες πολύ τους νέους συντρόφους και σε αγαπούσαν πολύ κι αυτοί.

Πολύ.

Πάρα πολύ.

Ριζοσπαστικός χωρίς να αφήνεις ποτέ την μαζική δουλειά.

Μισούσες τις τυπικούρες. Μισούσες τις συνεδριάσεις που κρατάνε ώρες, για να λέμε τα ίδια και τα ίδια.

Από τους λίγους Αριστερούς που αν δεν είχε κάτι να προσθέσει, δεν μιλούσε.

Ουσιαστικός και καίριος με αίσθηση του κεντρικού πολιτικού σε συνδυασμό με το κοινωνικό ζήτημα.

Αντικομφορμιστής στην ζωή σου, στην πολιτική σου, στην δράση σου.

Απλός.

Ανοιχτός.

Έτοιμος να συμμαχήσεις με βάση την συγκυρία, χωρίς όμως να κάνεις πίσω από τις αρχές σου.

Υπέρμαχος της Ανασύνθεσης. Υπέρμαχος της δημοκρατίας.

Ποτέ προσχηματικός.

Πάλεψες με πάθος με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά και για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ που μπορούσε να ανοιχτεί στην κοινωνία.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ ως πρόπλασμα μιας μαζικής, ενωτικής, κινηματικής Αριστεράς που μπορεί να κερδίζει.

 

Αλέκο,

Τώρα το μόνο που μπορώ να σου πω πια, είναι πως παρ’ όλες τις αδυναμίες και τα λάθη μας θα συνεχίσουμε τον αγώνα για μια πιο δίκαιη κοινωνία χωρίς διακρίσεις.

Πως θα είμαστε δίπλα στην Μυρτώ, τον Μάρκο και την Έλλη.

Αντίο.