Ο σεξισμός, η βία, ο ηπειρώτης, «χάλασε» την νύχτα μας…

21 07 2009

συντρίβοντας μια γυναίκα.

IMG_0138

Το γεγονός

Μια γυναίκα φωνάζει μέσα στην νύχτα.

Βοήθεια! Βοήθεια!

Η κραυγή της διαπερνά το ημίφως.

Σταματάει την μουσική.

Ξυπνάει τους γείτονες.

Σπασίματα, βρισιές, υπόκωφοι ήχοι.

Πρώτη κλήση στην αστυνομία.

μεταξύ άλλων ακούμε…

Σε έψαχνα σε όλη την Κυψέλη,

που ήσουν,

θα σε γαμήσω,

θα σε στείλω πίσω στην Ρουμανία,

θα σε σκοτώσω,

εγώ δεν είμαι σαν τον …

εγώ είμαι Ηπειρώτης,

θα σε λιώσω!

Δεύτερη κλήση στην αστυνομία.

Ήχοι από άλλο κόσμο.

Ξανά και ξανά.

Κι άλλος κόσμος στα μπαλκόνια.

Κι άλλα σπασίματα.

Μια κοπέλα μας ρωτάει με νοήματα αν πήραμε τηλέφωνο.

Βία.

Στεγνή, φαλλοκρατική, σεξιστική, ρατσιστική βία.

Εμείς βάζουμε τις φωνές.

Αυτός κατεβάζει τα μπατζούρια.

Πηγαινοέρχεται στα δωμάτια βιαστικά.

Έρχεται η αστυνομία. Παίρνει τα στοιχεία μας.

Κοιτάει την πόρτα της πολυκατοικίας με απορία.

Ζητάμε από ένα γείτονα να μας ανοίξει.

Ανεβαίνουμε.

Χτυπάνε το κουδούνι σιγά – προσπαθώντας να μην ενοχλήσουν.

Δεν ακούγεται κανένας ήχος.

Οι αστυνομία απέρχεται.

Ξέρετε πόσα βλέπουμε μονολογεί ο ένας, και τι να κάνουμε λέει ο άλλος, μπορεί να ήταν και λάθος διαμέρισμα.

Το έργο της τελείωσε.

Η ηρεμία γύρισε στην γειτονιά.

6:36

Ένα ακόμα περιστατικό ενδοοικογενειακής βίας.

Στα αυτιά μου οι λέξεις χάνουν το νόημα τους.

Δεν μπορώ να περιγράψω την βαναυσότητα.

Δεν μπορώ να το εντάξω στην μέρα μου

Μια καινούργια μέρα ξεκινάει…

και εγώ δεν το αντέχω

Advertisements




Τα αναγκαία βήματα μιας αναγκαστικά αντιφατικής πορείας

18 07 2009

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια περίληψη της τοποθέτησής μου στο πολιτικό εργαστήρι που διοργάνωσε το Εντός Εποχής για το παρόν και το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ. Αν και σήμερα η τοποθέτηση μου μπορεί να ήταν διαφορετική σε κάποια σημεία αποφάσισα να μείνω πιστός στις σημειώσεις μου και στις 400 λέξεις που είχα στην διάθεση μου να εκφράσω τον βασικό πυρήνα της τότε τοποθέτησης μου. Αύριο στην Εποχή θα μπορέσετε να βρείτε και τις υπόλοιπες παρεμβάσεις που έγιναν στην ίδια εκδήλωση.

Σε όλα τα μεγάλα γεγονότα της προηγούμενης περιόδου αλλά ακόμα και στις εκλογές πάρα πολλοί και πολλές συνειδητοποιήσαμε πως ο IMG_7517ΣΥΡΙΖΑ είναι μια σπουδαία κατάκτηση ως το πλέον ελπιδοφόρο εγχείρημα, που πραγματώνει την ενότητα της Αριστεράς σήμερα, παίζοντας σημαντικό ρόλο σε μεγάλα κοινωνικά μέτωπα. Αυτή η συνειδητοποίηση όμως συνοδεύεται σχεδόν πάντα με έκπληξη μιας και ταυτόχρονα μέσα στην καθημερινή πολιτική μας λειτουργία συνειδητοποιούμε τα μεγάλα ελλείμματα του ΣΥΡΙΖΑ, το πόσο πιο πίσω βρισκόμαστε από τον ΣΥΡΙΖΑ που ονειρευόμαστε, από τον ΣΥΡΙΖΑ που χρειαζόμαστε.

Συνειδητοποιούσαμε όλο το προηγούμενο διάστημα την δυσκολία να πορευτούμε προς μια ανοιχτή προγραμματική διαδικασία που θα ήταν ταυτόχρονα κάλεσμα αλλά και μια νέα αφετηρία ανασύνθεσης. Συνειδητοποιούσαμε την αδυναμία κοινής παρέμβασης μέσα στους μαζικούς χώρους, την ανυπαρξία δομής, την αδυναμία να κάνουμε τις συνελεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ ελκτικούς χώρους υποδοχής και πραγματικούς ΣΥΡΙΖΑ στο χώρο τους, τον εγκλωβισμό στην διαδικασία του βέτο, το χάσιμο κρίσιμου χρόνου, τα προβλήματα της γραμματείας.

Ταυτόχρονα  ερχόταν ο Δεκέμβρης να μας εκπλήξει τουλάχιστον για την αποφασιστική στάση αξιών και την στήριξη των νέων, ερχόταν ο Βοτανικός για να μας δείξει πως ήμαστε μια αριστερά που δεν φοβάται να τα βάζει με μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, δεν φοβάται να κερδίζει.

Ταυτόχρονα ερχόταν η προεκλογική περίοδος με ένα πλουραλιστικό ψηφοδέλτιο που προσπαθούσε να αποτυπώσει τις δυνάμεις που θέλουμε να εκπροσωπήσουμε. Μια προεκλογική περίοδος που σφραγίστηκε από τον μεγάλο αγώνα που έδωσαν χιλιάδες σύντροφοι και συντρόφισσες σε όλη την Ελλάδα, αυτοί που είναι επί της ουσίας τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, κάνοντας τις περισσότερες και μεγαλύτερες συγκεντρώσεις που είχε κάνει ποτέ αυτός ο χώρος μοιράζοντας τα περισσότερα υλικά, με πείσμα ο ΣΥΡΙΖΑ να πάει καλά, σε πείσμα των συνεχών επιθέσεων του πολιτικού συστήματος και των ΜΜΕ, που για πάνω από 6 μήνες πρόβαλαν συνεχώς μια αρνητική εικόνα για μας.

Το αποτέλεσμα που ήρθε ήταν κατώτερο των προσδοκιών μας και ενώ δεν ήταν καταστροφικό, η διαχείρισή του και τα όσα επακολούθησαν το μετέτρεψαν σε καταστροφή, σε απογοήτευση.

Τώρα είναι η ώρα να κρατήσουμε τα θετικά και να κάνουμε βήματα επιλύοντας τα προβλήματα που όλοι και όλες έχουμε συνειδητοποιήσει. Να φτιάξουμε ένα συλλογικό πλαίσιο που δεν θα επιτρέπει  να ξαναγίνουν τα ίδια λάθη. Γιατί αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια πραγματικότητα οφείλεται στην  κατανόηση και του συσχετισμού δύναμης, αλλά και της αδυναμίας των υπαρχόντων ιδεολογικών ρευμάτων και των οργανωτικών αποκρυσταλλώσεων τους, να αλλάξουν ριζικά την σημερινή κατάσταση, τόσο στο εσωτερικό της αριστεράς, όσο και κυρίως στο εσωτερικό της κοινωνίας. Με συναίσθηση λοιπόν πως στόχος είναι η υπέρβαση των ιστορικών μας αδυναμιών, να προχωρήσουμε τόσο στα οργανωτικά θέματα, που για άλλη μια φορά αποδεικνύονται εξόχως πολιτικά, όσο και στην παρέμβασή μας μέσα στην κοινωνία, αντιπροτείνοντας στην πράξη, απέναντι στην κοινωνική «ζούγκλα» του νεοφιλελευθερισμού, την αλληλεγγύη, την συλλογικότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη.





Να διαφυλάξουμε τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόρη οφθαλμού- συνέντευξη μου στην ΕΠΟΧΗ

5 07 2009

* λύση δεν είναι η ακινησία

* Να τοποθετηθούμε πάνω στα πραγματικά ερωτήματα πέρα από πρόσωπα και πλασματικές αντιθέσεις

Τη συνέντευξη πήρε ο Πάνος Λάμπρου

Όταν άκουσες το τελικό αποτέλεσμα πέρασε από το μυαλό σου ότι ο χώρος θα μπει σε τέτοιου είδους δοκιμασία;

Όχι. Απλώς, ένιωσα ότι το 4,7% είναι κάτω από τις προσδοκίες μας. Δώσαμε μάχες υψηλού ρίσκου, μάχες αξιών, κάναμε μια υπερπροσπάθεια και το ποσοστό δεν ήταν αυτό που προσδοκούσαμε. Ωστόσο, το μεγάλο έγκλημα έγινε μετά τις εκλογές και δεν είναι απόρροια του αποτελέσματος. Θα μπορούσαμε να κουβεντιάσουμε ψύχραιμα, χωρίς εξιλαστήρια θύματα, χωρίς ακρότητες, χωρίς σοκ. Όσα συζητάμε είναι αδυναμίες που τις ξέραμε, αλλά δεν είχαμε το θάρρος, την ετοιμότητα, τον τρόπο να τις αντιμετωπίσουμε.

Στις μέχρι τώρα συνελεύσεις ή στις κατ΄ ιδίαν συζητήσεις, αυτό που κυριαρχεί είναι ένα ερωτηματικό: ποιο είναι το επίδικο αυτής της διένεξης.

Οι συνελεύσεις έχουν πολύ ενδιαφέρον, με τις τοποθετήσεις να αλλάζουν μέρα με την ημέρα. Τώρα έχουμε «τσαντίλα» και συχνά ακούμε τη φράση «αυτοί εκεί πάνω τα έχουν κάνει μαντάρα και δεν μας σέβονται, δεν πάει άλλο». Πρέπει να αντιληφθούμε αυτή την κραυγή αγωνίας.

Γιατί δεν γίνεται κατανοητό γιατί μαλώνουν.

Σωστό. Αυτή τη στιγμή, με ευθύνη όλων μας δεν έχει φτιαχτεί συλλογικά μια ατζέντα συζήτησης που να μπορεί με ένα οργανωμένο τρόπο να δώσει ο καθένας καθαρές απαντήσεις για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Γι αυτό και τα ερωτήματα, για αυτό και η συζήτηση για τα πρόσωπα.

Εντέλει υπάρχει πολιτικό επίδικο ή είναι μια φαντασίωση, μια κατασκευή;

Αν συζητήσουμε για το αποτέλεσμα των εκλογών και τις αιτίες του, για την κατάσταση μέσα στον Συνασπισμό, αλλά και για το τι πρέπει να γίνει στον ΣΥΡΙΖΑ, θα δούμε ότι υπάρχουν πραγματικά ερωτήματα. Αυτό που δεν έχει γίνει είναι να τεθούν σαφώς τα ζητήματα και να τοποθετηθούν ανοιχτά όλες οι πλευρές. Έτσι το κάθε κεντρικό στέλεχος, παίζει παραπάνω ρόλο από το ίδιο το πολιτικό επίδικο και μοιάζει να χάνεται η πολιτική αντιπαράθεση πίσω από επικοινωνιακές κινήσεις. Δεν μας ταιριάζει αυτός ο τρόπος συζήτησης. Φτάνει πια με τα αντιπαρατιθέμενα στρατόπεδα, τις καυστικές ανακοινώσεις, τα υπονοούμενα και τα ανώνυμα ετερόκλητα μέιλ. Η κατάσταση είναι πιο σοβαρή.

Θα περίμενε κανείς η αντιπαράθεση να γίνει ανάμεσα στην πλειοψηφία του ενωτικού εγχειρήματος και ενός τμήματος του ΣΥΡΙΖΑ και του Συνασπισμού, το οποίο πράγματι υποστήριζε μια άλλη στρατηγική. Αντ΄ αυτού έχουμε διένεξη στο εσωτερικό της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό πως δικαιολογείται;

Δεν νομίζω ότι υπάρχει ουσιαστική διένεξη στο εσωτερικό της πλειοψηφίας.

Το αναφέρω αυτό γιατί καταγράφεται δημόσια μια κόντρα σε προσωπικό, ενδεχομένως και σε πολιτικό, ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και τον Αλέκο Αλαβάνο και όχι για παράδειγμα ανάμεσα στον Αλαβάνο και τον Κουβέλη ή στον Τσίπρα και τον Μαργαρίτη.

Στην ΚΠΕ του Συνασπισμού, που έγινε πριν την πρόθεση παραίτησης του Αλέκου Αλαβάνου είχαμε στοιχεία πολιτικής αντιπαράθεσης. Μετά όλα αυτά χάθηκαν. Αν συζητήσουμε ξανά την πολιτική γραμμή, τη στρατηγική μας, τις δομικές μας αδυναμίες, τις αλλαγές που χρειάζονται, η πολιτική αντιπαράθεση θα πάει στο επίπεδο που λες. Οι σύντροφοι της Ανανεωτικής Πτέρυγας λένε για παράδειγμα ότι και εκ του αποτελέσματος κάνατε λάθος και χρειάζεται πολιτική στροφή. Εμείς λέμε ότι τα βασικά στοιχεία της στρατηγικής δεν ήταν λάθος και ότι χρειάζεται να αναζητήσουμε άλλους τα λάθη μας. Γιατί, μην ξεχνάμε ότι και το 2004 και το 2007 με την ίδια γραμμή πήγαμε. Η αλήθεια είναι πάντως ότι θα πρέπει να αποσαφηνίσουμε διάφορες πλευρές της πολιτικής μας. Για παράδειγμα, μιλάμε για αντιδεξιό ή αντινεοφιλελεύθερο μέτωπο για τη νέα περίοδο; Πως αντιμετωπίζεις το ΠΑΣΟΚ. Κινείσαι με προτάσεις συνεργασίας που το εκθέτουν ενδεχομένως ή αντιπαρατίθεσαι σε μια σειρά ζητήματα που παίρνει ακραίες θέσεις, όπως στο μεταναστευτικό; Ποια είναι η άποψη μας για τον τρίτο πόλο. Προσδοκάς στα σοβαρά τη συνεργασία με το ΚΚΕ και τους οικολόγους; Εμείς λέμε ότι μας καλύπτει η πολιτική απόφαση του τελευταίου μας συνεδρίου. Συνεπώς,  ότι συνθέσεις προκύψουν, θα πρέπει να είναι εντός των ορίων του. Όποιος νομίζει ότι πρέπει να τα υπερβούμε οφείλει να ζητήσει συνέδριο. Αυτή η κουβέντα είναι ανοιχτή, έχει ψωμί. Εκεί πρέπει να τοποθετηθούμε όλοι πέρα από πρόσωπα και τεχνητές αντιθέσεις.

Ο Φ. Κουβέλης στην ομιλία του στην εκδήλωση της Ανανεωτικής Πτέρυγας παρουσίασε δύο διαφορετικές στρατηγικές που υπάρχουν –ως κατατεθειμένες προτάσεις- στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς. Η αντισυστημική, πρόταση της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ και η μεταρρυθμιστική με κατεύθυνση το σοσιαλισμό με ελευθερία, πρόταση της Ανανεωτικής Πτέρυγας. Η δική σου η αίσθηση είναι ότι η «αντυστημική» εφαρμόστηκε, ήταν ορατή στην κοινωνία;

Δεν θεωρώ ότι είναι σωστό το δίπολο. Η πορεία για τον σοσιαλισμό με ελευθερία και δημοκρατία δεν είναι άλλη από αυτή που εγώ επιλέγω. Επί της ουσίας του ερωτήματος. Δεν μπορούμε να πιστεύουμε ότι έχουμε μια πραγματική αντισυστημική αριστερά επειδή έχουμε αλλάξει την εκφορά του λόγου μας. Η αριστερά κρίνεται κυρίως από τη δουλειά της μέσα στην κοινωνία και όχι από την εκφώνηση της κεντρικής γραμμής. Αυτό που διαφοροποιεί την αριστερά –και αυτές τις μέρες έχουμε δεχτεί ένα πολύ μεγάλο πλήγμα- είναι η αξιοπιστία. Ισχυρίζομαι πως έχουμε μια πάρα πολύ μεγάλη στέρηση σε αυτό που ονομάζουμε κοινωνική γείωση. Ίσως το μεγαλύτερο μας πρόβλημα σε αυτή την εκλογική μάχη ήταν αυτό. Μια πιο ριζοσπαστική γραμμή προϋποθέτει πιο ισχυρές άμυνες μέσα στην κοινωνία. Αν θες να είσαι μια αριστερά που συγκρούεσαι στον Βοτανικό με όλα τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και με τα ΜΜΕ ή που στηρίζεις την εξέγερση των νέων θα πρέπει να περιμένεις ότι θα δεχτείς επίθεση. Για να απαντήσεις θα πρέπει να έχεις ισχυρούς δεσμούς μέσα στην κοινωνία. Αν είσαι μια αριστερά που δεν αλλάζεις τίποτα στον τρόπο που παρεμβαίνεις στο εργατικό κίνημα ή στην αυτοδιοίκηση, ακόμα και όταν σου δίνεται η δυνατότητα να ασκήσεις διοίκηση, τότε δεν μπορείς να λες και να πείθεις ότι είσαι αντισυστημική δύναμη.

Άρα, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αντισυστημικό λόγο χωρίς να έχει αντίστοιχη αντισυστημική πρακτική;

Η αλήθεια αυτή είναι. Δεν ολοκληρώσαμε την πολιτική μας. Θα ήταν βέβαια ουτοπία να θεωρήσουμε ότι είναι ζήτημα μιας απόφασης για να αλλάξει ο τρόπος που παρεμβαίνουμε. Υπήρχαν ελλείμματα και στη θεωρητική αναζήτηση, αλλά και στη συζήτησή μας για τις αδυναμίες που είχαμε τα προηγούμενα χρόνια και αυτή η πραγματικότητα δεν διευκόλυνε τις αλλαγές, που έπρεπε να είχαμε ήδη κάνει. Για παράδειγμα τι κάνει σήμερα μια τοπική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ; Είμαστε πολύ κοντά στο μοντέλο ενός στρατού προπαγάνδας. Υπάρχουν οι «αρχηγοί» που κάνουν μεγάλες κινήσεις, παίζουν στο επικοινωνιακό και ένας στρατός από μέλη που βγαίνει έξω και κολλάει αφίσες. Δεν συμφωνώ με το μοντέλο του λαϊκού μετώπου. Αυτό δεν αφορά συγκεκριμένα πρόσωπα. Αφορά ένα παραδοσιακό μοντέλο που υστερεί ακόμα και από τον ιμάντα μεταβίβασης. Άρα, θα πρέπει να αναζητήσουμε ένα μοντέλο, όπου ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ θα παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στο χώρο του.

Με την εκλογή του Αλέξη Τσίπρα, αλλά και νεότερων στελεχών, υπήρξε ένα κύμα ανανέωσης στον Συνασπισμό. Θα περίμενε κανείς να ανατρέψετε πολιές, παραδοσιακές λογικές. Γιατί δεν το κάνατε;

Μια παρένθεση: ακούγεται μια κριτική για έναν κινηματισμό, που είναι εξαρχειακός. Ακούμε διάφορα τις τελευταίες ημέρες με αφορμή και τον Δεκέμβρη. Μιλάω για την παρέμβαση της αριστεράς μέσα στην κοινωνία και για το σύνολο των κινημάτων, όπως το εργατικό ή τα κινήματα πόλης, της αυτοδιοίκησης και ταυτόχρονα τα νέα κοινωνικά κινήματα. Είναι λάθος να φτιάξουμε ένα νέο δίλημμα «κινήματα ή κεντρική πολιτική σκηνή». Είναι ένα από τα λαθεμένα διλήμματα που έχουν τεθεί τις τελευταίες ημέρες, όπως Αλαβάνος ή Τσίπρας ή το δίλημμα ΣΥΡΙΖΑ ή Συνασπισμός. Είναι ότι χειρότερο. Δεν υπάρχουν αυτά τα διλήμματα. Δεν βοηθάνε κανέναν. Να πάμε, όμως, στο ερώτημά σου. Η ανανέωση στον Συνασπισμό ήταν μια διαδικασία σοκ και οι κινήσεις σοκ πάντα κάπως έτσι είναι. Έχουν δύναμη εκφώνησης, δημιουργούν προσδοκίες και σχεδόν πάντα τις διαψεύδουν. Η ανανέωση στον ΣΥΝ δεν ήταν μια φυσιολογική διαδικασία. Ήρθε με την προεδρία Αλέξη Τσίπρα και με την αναγκαστική –θα έλεγα- συμμετοχή στα κεντρικά όργανα ορισμένων νεότερων στελεχών. Αυτή η διαδικασία, δεν αλλάζει αυτομάτως τη δομή ενός κόμματος. Ήταν μια διαδικασία από τα πάνω, που μπορεί να προσφέρει, καλώς έγινε, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί από την μια μέρα στην άλλη να αλλάξει τα πάντα. Έχει τεράστιες δυσκολίες και ίσως να ήταν και αντιδημοκρατικό. Η ηλικιακή ανανέωση σε κεντρικό επίπεδο πρέπει να συνοδευτεί με την ένταξη νέων ανθρώπων στις τοπικές οργανώσεις, στο συνδικαλιστικό κίνημα κ.λ.π. αλλιώς είναι κουτσή και είναι πολύ πιθανόν να καεί και το εγχείρημα και οι άνθρωποι που την υλοποιούν.

Υπάρχει άλλο, εναλλακτικό μοντέλο, σε σχέση με το σημερινό; Για παράδειγμα διάβασα τις προτάσεις της Αριστερής Ανασύνθεσης, η οποία προτείνει να καταργηθεί η θέση του προέδρου και στη θέση του να υπάρξει ο γραμματέας της κεντρικής Επιτροπής.

Με αυτή την άποψη γενικά συμφωνώ. Να μειώσουμε την εξουσία του ενός, να ενισχύσουμε το συλλογικό μοντέλο, τον καταμερισμό, τη συνευθύνη. Χρειάζεται να δούμε τι σημαίνει μέλος και τι σημαίνει συλλογικότητα. Οι εσωκομματικές αντιπαραθέσεις συχνά αναλαμβάνουν τη σκυτάλη της αντιπαράθεσης από τους κεντρικούς μηχανισμούς. Οι αντιθέσεις ή οι προβληματισμοί, δυστυχώς, δεν παράγονται από τις διαδικασίες μέσα στις οργανώσεις και πολλές φορές είναι πλασματικές ή παραδοσιακές θα έλεγα. Υπό αυτή την έννοια, ναι, λιγότερο μηχανισμοί, περισσότερη δημοκρατία και συμμετοχή. Γι΄ αυτό και ακούγεται όλο και περισσότερο το «φτάνει πια με τις τάσεις, τους μηχανισμούς». Και ήταν μέρος της ελπίδας ότι η νέα ηγεσία θα έκανε αλλαγές προς αυτή την κατεύθυνση. Και για να είμαστε ειλικρινείς, δεν κάναμε πολλά σε αυτό τον τομέα. Και τώρα όμως είναι καιρός για τομές. Οι κρίσεις μπορεί να είναι καταστροφή, αλλά μπορεί να είναι και δυνατότητα για επόμενα βήματα. Συνεπώς, δεν φτάνει να κάνεις τον πρόεδρο γραμματέα. Μπορεί να είναι μια συμβολική κίνηση, αλλά δεν αρκεί. Δεν αρκεί πια να περιορίζεσαι στο παράδειγμα και το συμβολισμό. Ήρθε ο καιρός να γενικεύσουμε το παράδειγμα.

Γιατί ο Συνασπισμός, στο σύνολό του, δείχνει να είναι κουμπωμένος σε προτάσεις για τη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, όπως της κάρτας μέλους ή ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει διαδικασίες;

Τις μέρες αυτές βλέπουμε να ξυπνάνε μνήμες διασπάσεων. Πολύς κόσμος είναι επιφυλακτικός γιατί έχει περάσει και στο παρελθόν από το ένα μοντέλο στο άλλο, με τραυματικό τρόπο. Σου θυμίζω την ιστορία του ενιαίου Συνασπισμού. Είδες τη δήλωση της Α. Παπαρήγα; Ή εν μέρει, τη συζήτηση στο ΚΚΕ Εσωτερικού, όταν κάποιοι έλεγαν ότι υπάρχουν ανένταχτοι και το «Κ» εμποδίζει να τους προσεγγίσεις. Αλλά είναι λάθος να τοποθετούμαστε μόνο με αυτές τις μνήμες. Ας μην φτιάχνουμε φαντάσματα. Κανένας δεν συζητάει να μετατραπεί ο ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα. Εφόσον συμφωνήσουμε σε αυτό, μπορούμε με άνεση να συζητήσουμε για τα πραγματικά προβλήματα. Το δημοκρατικό έλλειμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι παραπάνω από φανερό.

Δημοκρατία και πλουραλισμός έρχονται σε αντίθεση;

Όχι. Αλλά όπως ξέρεις κάθε μοντέλο μπορεί να λειτουργήσει και δημοκρατικά και αντιδημοκρατικά.

Υπάρχει μια άποψη που ακούγεται από στελέχη του Συνασπισμού: Λέει, ότι για να υπάρξει δημοκρατία, θα πρέπει να γίνει σεβαστή η άποψη των μελών μου, που στην προκειμένη είναι πλειοψηφία μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ.

Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν μπορούμε να προχωρήσουμε ούτε χωρίς σεβασμό των ανθρώπων που μετέχουν στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε χωρίς σεβασμό των συνιστωσών. Χρειάζεται να τα δούμε μαζί. Για μας ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια πάρα πολύ σημαντική υπόθεση. Η αριστερή πλειοψηφία, ήταν από τις δυνάμεις που προσπάθησε πολύ να δημιουργηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Και πρέπει να τον διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού. Υπό αυτή την έννοια η συζήτηση για τον εκδημοκρατισμό του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να γίνει με σταθερά βήματα. Η κουβέντα για τα μέλη είναι λίγο παραπλανητική. Να βάλουμε όλοι τα μέλη μας και να τα προσθέσουμε και να βγάλουμε τον τελικό αριθμό. Δεν θα είναι πραγματική η εικόνα. Και δεν θα βοηθήσει τη δημοκρατία. Φαντάσου να γίνει ένα δημοψήφισμα και να κινητοποιούνται οι μηχανισμοί να έρχεται κόσμος που δεν τον έχουμε ξαναδεί για να ψηφίσει. Το σημαντικό είναι η συγκρότηση των επιτροπών ΣΥΡΙΖΑ. Πως λειτουργούν, αν έχουν αυτονομία, αν έχουν αντικείμενο παρέμβασης αυτόνομα από τις κεντρικές αποφάσεις, αν θα δημιουργήσουν κοινές παρατάξεις στους μαζικούς χώρους.

Άρα ΣΥΡΙΖΑ στο χώρο του;

Η προσωπική μου γνώμη είναι αυτή: ΣΥΡΙΖΑ στο χώρο του. Και εκεί, οι άνθρωποι που μετέχουν είναι τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ.

Χθες διάβαζα την απόφαση της συνέλευσης του ΣΥΡΙΖΑ Λέσβου. Το πνεύμα των ανθρώπων είναι κοινό. Υπάρχει μια συριζική συνείδηση. Και αυτό το βλέπουμε σε πολλές περιοχές. Γιατί σε κεντρικό επίπεδο ο καθένας σκαλίζει το δικό του κήπο;

Φταίει και το μοντέλο που λειτουργούμε. Μια Γραμματεία συνιστωσών που έχει όλο το βάρος της ευθύνης, αλλά δεν έχει κάπου να απολογηθεί, να ελεγχθεί, με την καλή έννοια. Έτσι, δημιουργείται και εδώ ένα κλίμα αντιπαρατιθέμενων στρατών με τους ανένταχτους που είναι και οι μόνοι που είναι μόνο ΣΥΡΙΖΑ απόντες.

Άρα συμφωνείς με την πρόταση Δραγασάκη να εκλέγεται η συλλογική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ;

Δεν είμαι σίγουρος αν μπορεί να εκλέγεται, αλλά σίγουρα μπορεί να «ελέγχεται». Είμαι υπέρ των δημοκρατικών σωμάτων και των οργάνων που υλοποιούν τις αποφάσεις τους. Είμαι υπέρ μιας συλλογικής ηγεσίας με αποσαφηνισμένους ρόλους και βεβαίως με ένα αποσαφηνισμένο πολιτικό σχέδιο. Η κουβέντα για τα οργανωτικά μπορεί να μας παγιδεύσει σε εσωστρέφεια. Πρέπει ταυτόχρονα με τη συζήτηση για το οργανωτικό να δούμε άμεσα πρωτοβουλίες για τα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα. Η ασπίδα κοινωνικής αλληλεγγύης είναι απαραίτητη απέναντι στην κρίση. Οι πρωτοβουλίες για το μεταναστευτικό είναι ανάγκη.

Έχετε συγκροτήσει μια 7μελή επιτροπή, η οποία διερευνά τη δυνατότητα ενός κοινού πολιτικού πλαισίου εντός του Συνασπισμού. Γεννούνται δύο ερωτήματα: Με βάση τις δημόσιες τοποθετήσεις είναι εφικτό κάτι τέτοιο; Και είναι ορθό, ένα κόμμα που είναι το μεγαλύτερο εντός του ΣΥΡΙΖΑ να επιχειρεί να λύνει όλα τα προβλήματα στο εσωτερικό του και μετά να έρχεται στον ΣΥΡΙΖΑ.

Επειδή ακούγονται αρνητικά σχόλια για τη συγκρότηση αυτής της επιτροπής να πω ότι για μένα είναι το δημοκρατικό μίνιμουμ. Η Πολιτική Γραμματεία συζητά, βάζει κάποιους άξονες, βγαίνει μια επιτροπή να τους επεξεργαστεί και μετά η Πολιτική Γραμματεία αποφασίζει το τελικό κείμενο που θα προτείνει στην Κεντρική Επιτροπή. Στη συγκεκριμένη: Μπήκαν μια σειρά ζητήματα που πρέπει να αποσαφηνιστούν για να δούμε αν υπάρχουν συνθέσεις ή όχι. Είναι πια ένα υπαρκτό ερώτημα. Το ίδιο θα κάνει εξ άλλου η κάθε συνιστώσα.

Περισσότερο ή λιγότερο ΣΥΡΙΖΑ;

Σίγουρα περισσότερο. Αυτή είναι η πρόθεση της πλειοψηφίας. Αυτό έχει πει ο ΣΥΝ μέχρι σήμερα. Η Ανανεωτική Πτέρυγα λέει κανένα προχώρημα στον ΣΥΡΙΖΑ και εκεί πρέπει να δούμε αν μπορεί να υπάρχει σύνθεση. Και αν δεν υπάρξει θα δούμε τι σημαίνει αυτό. Σημαίνει ότι η Ανανεωτική Πτέρυγα είναι στα κεραμίδια τους επόμενους έξι μήνες; Σημαίνει ότι σπάει το συμβόλαιο ίδρυσης του Συνασπισμού; Αν λοιπόν δεν υπάρξει σύνθεση πρέπει να βρεις το σώμα που θα αποφασίσει αυτά τα βήματα. Θα πρέπει να σκεφτείς το κόστος. Οι ώρες είναι κρίσιμες αλλά η λύση σίγουρα δεν είναι η ακινησία. Χρειάζεται σύνθεση αλλά και αποφασιστικότητα. Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε με εκβιασμούς. Η δημοκρατία μας δίνει τις λύσεις.

Αναφέρεσαι σε έκτακτο συνέδριο;

Αν δεν υπάρξει σύνθεση πάνω στα αναγκαία βήματα που πρέπει να γίνουν…





14o Aντιρατσιστικό Φεστιβάλ…Το πλήρες πρόγραμμα

2 07 2009

3, 4, 5 Ιούλη Πάρκο Ειρήνης-Ρέντη (Αγ. Άννης και Πέτρου Ράλλη)

περισσότερες πληροφορίες

Πως θα έρθετε

Συζητήσεις

Στο 14ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ θα διεξαχθούν δώδεκα ανοιχτές συζητήσεις για θέματα που η επίσημη πολιτική αποσιωπά, αλλά είναι σημαντικά για την καθημερινή ζωή των ανθρώπων και την προοπτική των κοινωνικών κινημάτων. Αναλυτικά το πρόγραμμα έχει ως εξής:
Παρασκευή 3 Ιουλίου, 7:30 μ.μ.: Ενάντια στη δράση της Ακροδεξιάς – Αγώνας για τα κοινωνικά, πολιτικά και θρησκευτικά δικαιώματα των οικονομικών και πολιτικών προσφύγων.
Ομιλητές:

Γιώργος Μανιάτης (Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών),
Δημήτρης Μπελαντής δικηγόρος
Θανάσης Κούρκουλας (κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό)
Νασίμ Μοχαμέντι (Πολιτιστικός Σύλλογος Αφγανών)
Πέτρος Τασούλας (Κόκκινο)
Πέτρος Κωνσταντίνου (Επιτροπή κατά του Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου της Ε.Ε.)

Σάββατο 4 Ιουλίου, 7:30 μ.μ.: Αντίσταση στη θωράκιση των συνόρων, την κατάργηση του ασύλου και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης – No Border camp Λέσβος 26-31 Αυγούστου.

άρα Πρεστιάνι (Μigreurop, Γαλλία)
Βασίλης Λαδάς (δικηγόρος, Κίνηση Πάτρας)
Όλγα Λαφαζάνη (Συνέλευση NoBorder Αθήνας)
Μελίνα Παρασκευοπούλου (Συνέλευση NoBorder, Μυτιλήνης)
Μοχαμεντί Ναΐμ (Αφγανός Πρόσφυγας)
Ιωαννα Σιούπουλη (Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών)

Κυριακή 5 Ιουλίου, 7:30 μ.μ.: Αγώνας ενάντια στην υπερεκμετάλλευση και την καταπίεση των μεταναστριών – Στο δρόμο της Κωνσταντίνας Κούνεβα.

Βάσω Τσούνη (Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού)
Αποστόλης Καψάλης (Ινστιτούτο Εργασίας Γ.Σ.Ε.Ε.)
Σίσσυ Βωβού (Επιτροπή Αλληλεγγύης στην Κ.Κούνεβα)
Παναγιώτης Σωτήρης (Σύλλογος Εργαζομένων στα Φροντιστήρια Καθηγητών)
Δήμητρα Μάλλιου (Δίκτυο Γυναικών Μεταναστριών, Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών)

ΕΝΝΕΑ ΑΚΟΜΑ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ…

Παρασκευή 3/7, 7:30 μ.μ.:

  • Ένα Σχολείο για τη Γάζα, Πρωτοβουλία εκπαιδευτικών σωματείων για το χτίσιμο ενός σχολείου στη Γάζα.
    Ισμάτ Σάμπρι
    (καμπάνια «ένα σχολείο για τη Γάζα»)
    Βίκυ Λαγοπούλου
    (παιδαγωγικός ομιλος Παρεμβάσεων Π.Ε.)
    Χρυσούλα Ψιμούλη
    (Ε.Λ.Μ.Ε. Άνω Λιοσίων, Ζεφυρίου, Φυλής
  • Δικαστικός αυταρχισμός και σωφρονιστική καταστολή – Αντιστάσεις και αγώνες των φυλακισμένων
    Από την Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων
  • Πόλη, μετανάστευση, αποκλεισμός: φαινόμενα κρίσης, κοινωνικές και πολιτικές απαντήσεις.
    Αλέξανδρος Κωνσταντίνου, (Συντον. Γραμματεία Ανοιχτής Πόλης)
    Ντίνα Βαΐου, (Αν. Καθηγήτρια Τομέα Πολεοδομίας Σχολής Αρχιτεκτόνων)
    Κατερίνα Πούτου, (Διευθύντρια Κοινων. Οργάνωσης Υποστήριξης Νέων ΑΡΣΙΣ)
    Ανδρέας Τάκης, (Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη στον Κύκλο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου)

Σάββατο 4/7, 7:30 μ.μ.:

  • Αντίρρηση συνείδησης στην Ελλάδα, την Τουρκία και την Κύπρο
    Μουράτ Κανατλί (Πρωτοβουλία για την αντίρρηση συνείδησης στην Κύπρο)
    Τζίνα Τσάπα (Πρωτοβουλία για την αντίρρηση συνείδησης στην Κύπρο)
    Caner Yιlmaz (Τουρκία)
    Λάζαρος Πετρομελίδης (Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης)
    Κλώκας Κώστας (Κόσμος χωρίς Πολέμους)
  • Δεύτερη γενιά μεταναστών: Από το πιστοποιητικό γέννησης στην υπηκοότητα – Παρεμβάσεις στην εκπαίδευση και την τοπική αυτοδιοίκηση.
    Βάσω Νικολάου (Πίσω Θρανία)
    Πέτρος Χαραβιτσίδης (132 Δημοτικό Σχολείο Γκράβας)
    Λορέτα Μακόλεϊ (καμπάνια «Όχι στο Ρατσισμό από την Κούνια»)

    Παρεμβάσεις από Νεολαία Kasapi, Στέκι Αλβανών Μεταναστών, YREΚαμπάνια «Έχουμε ένα Όνειρο»

  • Ατένκο και Οαχάκα, εξέγερση και πολιτικοί κρατούμενοι στο Μεξικό
    Τρίνι Ραμίρεζ (Μέτωπο των Λαών για την Υπεράσπιση της Γης, Ατένκο)
    Καταλίνα Γονζάλες (Μέτωπο των Λαών για την Υπεράσπιση της Γης, Ατένκο)
    Ρουμπέν Βαλένσια (Vocal – Λαϊκή Συνέλευση των Λαών της ΟαχάκαAPPO)

Κυριακή 5/7, 7:30 μ.μ.:

  • Οικονομική κρίση, ανεργία και ρατσισμός – Αγώνας για ίσα δικαιώματα ελλήνων και αλλοδαπών εργαζόμενων.
    Τσακαλώτος Ευκλείδης (πανελπστημιακός)
    Παντελής Αυθηνός (ΟΚΔΕ-Σπάρτακος)
    Αϊμάν Λαχμάντ (οικοδόμος, Κυριακάτικο Σχολείο Μετανστών)
    Τάκης Γιαννόπουλος (Ξεκίνημα, εργατικη επιτρ. ΣΥΡΙΖΑ)
  • Ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση και διάλυση του Γ’ Κόσμου
    Ισαβέλλα Μπερτράν, (περ. Resistencias)
    Μουμπάρακ Σαχ (Πολιτιστικός Σύλλογος Αφγανών)
    Άνταμς Ζιάντ (Σύνδεσμός Σουδανών Προσφύγων)
    Άχμεντ Χαμπές (Πολιτιστικό Κέντρο Κουρδιστάν)
    Ίρατζ (Ιρανός πρόσφυγας)
  • Σεξισμός και ομοφοβία στο κίνημα
    Εργαστήριο από την ομάδα «στην πρίζα»


ΚΥΡΙΑΚΗ 5/7, 18.00: Σύσκεψη για το Παγκόσμιο Φόρουμ Μετανάστευσης και Ανάπτυξης.
(ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ για τυχόν αλλαγές στο πρόγραμμα των συζητήσεων: 29/6/2009)


Συναυλίες

Παρασκευή 3 Ιουλίου, 9.30 μ.μ.:

* The Last Drive
* Victory Collapse
* Big Fat Lips
* Sancturia
* The Dogvilles


Σάββατο 4 Ιουλίου, 9.30 μ.μ.:

* Βilbomatiks (ska, Χώρα των Βάσκων)
* Dorretta Carter & Band (funk, Τζαμάικα, Αυστρία)
* Melody Vice
* Pink Tank Project

Την Παρασκευή και το Σάββατο στο χώρο της σκηνής o Βασίλης Βασιλάτος και η ομάδα κρουστών του Ε.Μ.Π.

Κυριακή 5 Ιουλίου, 9.30 μ.μ.:

Η Μάρθα Φριντζήλα,

ο Φοίβος Δεληβοριάς

και η Ματούλα

τραγουδούν Μάνο Χατζιδάκι σε ενορχήστρωση Παναγιώτη Τσεβά.

Γιατί, αλήθεια, Ελευθερία, γεννημένη από σεισμούς,
είναι έξω από τα κράτη κι έξω απ’ τους θεσμούς.
Έχει απ’ τον ήλιο κάτι κι από τους αστερισμούς
Μ.Χ.

Σκηνή μεταναστών

Παρασκευή 3 Ιουλίου, 10 μ.μ.:

* Χορευτικό Συγκρότημα – Γουινέα
* Συγκρότημα από τη «Γη του Πελαργού» – Ουκρανία
* Dodona – Αλβανία
* Συγκρότημα από το Πακιστάν
* Renas –  Συρία
* MC Yinca

Σάββατο 4 Ιουλίου, 10 μ.μ.:

* Αφιέρωμα στη δεύτερη γενιά μεταναστών με τους:
* Χορευτικό από την Ένωση Αφρικανών Γυναικών
* Who’s Next – Φιλιππίνες
* Minus One – Φιλιππίνες
* Renovatio – Αλβανία
* Άκης – Αλβανία
* Τe ver8et – Αλβανία
* Black Jack – Κένυα
* Neoyorubapeople

Κυριακή 5 Ιουλίου, 10 μ.μ.:

* Rodina – Πολυφωνικό βουλγαρικό συγκρότημα

* Al Mahaba
* Συγκρότημα από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μπανγκλαντές (DOEL)
* Συγκρότημα από τη Μαροκινή Κοινότητα

* Rajbir group -Ινδία
* Συγκρότημα Πολιτιστικού Κέντρου Κ ουρδιστάν

Ρεμπέτικα


Παρασκευή 3 Ιουλίου,11 μ.μ.:

Η κομπανία του Μάνι

Σάββατο 4 Ιουλίου, 11 μ.μ.:

Ρεμπέτικη Κομπανία

Κυριακή 5 Ιουλίου, 11 μ.μ.:

Ο Θανάσης Γκέκας και το συγκρότημά του…

…. και μετά δημοτικά και ρεμπέτικα χωρίς μικρόφωνο

Θεατρικά δρώμενα, εργαστήρια, προβολές, εκθέσεις

Θεατρικά δρώμενα , 7:00 μ.μ.

.. Παρασκευή 3/7: «Οι Αδέσποτοι» από το Θέατρο Κούκλας (ΔΙΚΑΝΟ)
.. Σάββατο 4/7: «Χώρος Άμλετ» από την ομάδα Ίσον Ένα
.. Κυριακή 5/7: «Ασανσέρ», από την Ομάδα Μαύρο Πρόβατο (ΔΙΚΑΝΟ)

Εργαστήρια, 7:30 μ.μ.

.. Παρασκευή 3/7: Εργαστήρι πάνινης κούκλας από την ‘Αρσις
.. Σάββατο 4/7:
-«Το σήμερα της παράδοσης και το αύριο του διαχρονικού» με τον Ross Daly
-«Οι μετανάστες φτιάχνουν blog», στήνουμε επιτόπου blog σε όσους μετανάστες και μεταναστευτικές οργανώσεις το ζητήσουν.

Εικαστικά

.. Έκθεση σκίτσου με θέμα «Διαδρομές της Μετανάστευσης» του S. Said.
.. «Ό,τι συμβαίνει γύρω μας συμβαίνει σε μας»: εικαστική εγκατάσταση με αφορμή τον εμπρησμό στην Καλοσκοπή (Γκιώνα), της Άννας Γκίκα.
.. «Οι άνθρωποι είναι όλα τα χρώματα», εργαστήρι με σκιές και ζωγραφική.
.. Προβολές φωτογραφιών για τη μετανάστευση, τα σύνορα, τις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας στην πόλη και την ύπαιθρο. Στην έκθεση θα συμμετέχουν οι: Λεωνίδας Δημακόπουλος, Γιάννης Λιάκος, Μάριος Λώλος, Ορέστης Παναγιώτου, Νίκος Πηλός, Μάκης Πουλιάσης, Σαντιάγο Ρομάν, Φανή Σαρρή, Αλεξία Τσαγκάρη, Σλαβιάνα Τσεκίροβα, Ιάκωβος Χατζησταύρου, Ομάδα F21 (Αθηνά Κατσιμπάρδη, Αλέξανδρος Δαμουλιάνος, AlexiaMcconnell, Aντώνης Δαυίδ, Άρης Καμαρωτός, Βασίλης Κανελλόπουλος, Βασίλης Παΐσιος, Γεωργία Πανάκια, Γιώργος Νικολαΐδης, Γρηγόρης Θανόπουλος, Ελένη Γαλάνη, Εμμανουέλλα Ψωμαδάκη, Εύα Μπόγρη, Κωνσταντίνα Ζέρβα, Μαρίζα Κατσιώτη, Νικόλας Χρυσός, Περικλής Αντωνίου, Σπύρος Τσακίρης, Στέλλα Βαρδάκη, Τέτα Πανοπούλου).

Προβολές, 9 μ.μ.

.. Παρασκευή 3/7: Βίντεο και φωτογραφίες για την εξέγερση του Δεκέμβρη.
.. Σάββατο 4/7: «Μια σταλιά από τόση αλήθεια: Ένα χρονικό της εξέγερσης και της Κομμούνας της Οαχάκα», παραγωγή Mal de Ojo – TV.
«Ελευθερία της συνείδησης», του Αντρέα Μελά, Alfalfa Productions.
.. Κυριακή 5/7: Ταινίες μικρού μήκους με θέμα τη μετανάστευση
«Ένας λαμπερός ήλιος» του Βασίλη Λουλέ.
«Ισμαήλ» του Γιώργου Ζαφείρη.
«Partners »της Ιωσηφίνας Μαρκαριάν
«Κατώι» του Μπουγιάρ Αλιμάνι.
Βίντεο από το Ανοιχτό Σχολείο για Μετανάστες της Αγοράς της Κυψέλης.

Για παιδιά

·Παρασκευή 3/7, .00μ.μ.: «Μια φάρμα για τα ζώα», θεατρική παράσταση από την Ομάδα Αστροναύτες και εικαστικό παιχνίδι από τον Σπύρο Καβακόπουλο.
·Σάββατο 4/7:, 7.00μ.μ.: Εργαστήρι από την Ορνιθολογική Εταιρεία και κουκλοθέατρο από τον Παύλο Καββαδία.
·Κυριακή 5/7, 7.00μ.μ.: Τα Πίσω Θρανία ζωντανεύουν ένα παραμύθι και μουσική παράσταση από την Εύα Ιεροπούλου & Family Sound Machine.
Και τις τρεις μέρες:
Εργαστήρι Κρουστών από την Ομάδα Batuca και το δάσκαλο Βασίλη Λιώση.
Εργαστήρι και έκθεση ζωγραφικής από την ομάδα ζωγραφικής του Στεκιού Μεταναστών.
Έκθεση με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα από τα Πίσω Θρανία.

Θεματικοί χώροι

·Μεταναστευτικές κοινότητες, προσφυγικοί σύλλογοι, «δεύτερη γενιά».
·Κινήματα πόλης και δημοτικές κινήσεις.
·Αντιρατσιστικές οργανώσεις.
·Συλλογικότητες και υποστηρικτικές δομές για τους ψυχικά πάσχοντες και τους τοξικοεξαρτημένους.
·Φεμινιστικές και LGBTQ (λεσβιών, γκέι, μπαϊσέξουαλ, τρανσέξουαλ και κουήρ) οργανώσεις.
·Εκπαιδευτικές συλλογικότητες.
·Οργανώσεις κατά του εθνικισμού, του μιλιταρισμού και της παγκοσμιοποίησης.


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ





ΠΕΘΑΝΕ Ο ΛΑΚΗΣ ΚΑΡΑΛΗΣ

2 07 2009

Κυκλοφορεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα, 37 χρόνια μετά, μαζί με πρόσθετο υλικό ακυκλοφόρητα τραγούδια των Μίκη Θεοδωράκη και Λάκη Καραλή, σε στίχους Γιάννη Νεγρεπόντη, Περικλή Κοροβέση και Λάκη Καραλή.

Ο πρωτότυπος δίσκος Supermarket με 14 τραγούδια του Λάκη Καραλή (στίχοι, μουσική, ερμηνεία) κυκλοφόρησε το 1971 -ως δίσκος βινυλίου- σε 500 αντίτυπα στο Λονδίνο.
Σήμερα, 37 χρόνια μετά, ο δίσκος κυκλοφορεί (σε CD) από την ανεξάρτητη εταιρία ΤΡΟΧΟΣ (των αδελφών Αλέξη και Δημήτρη Βάκη) μαζί με έξι (6) επιπλέον τραγούδια, μεταξύ των οποίων και δύο (2) τραγούδια του Μίκη
Θεοδωράκη σε στίχους του Γιάννη Νεγρεπόντη: <<Μου μιλάτε για κείνον>> και <<Σκέψου καλά κυρ- Βουλευτή>>. Το δεύτερο μάλιστα δισκογραφείται για πρώτη φορά.
Στις νέες αυτές ηχογραφήσεις του 2008 συναντάμε επίσης τη συνεργασία του Περικλή Κοροβέση, που απαγγέλλει ένα απόσπασμα από τον <<Κοινό Τόπο>> και έχει γράψει τους στίχους στο τραγούδι <<Κυριακή Απομεσήμερο>>,
αλλά και της εννιάχρονης Μαρίας Λαχανά, που τραγουδά <<Πιφ πως βρωμάει>> από τη σειρά <<Τα Παιδικά Τραγούδια>>.

Το 1971, το Supermarket ηχογραφήθηκε σε ένα στούντιο της Camden Street στο Λονδίνο, με τα έξοδα να καλύπτονται δια της μεθόδου του ρεφενέ.
Είχε προηγηθεί (τρία χρόνια νωρίτερα, στη Βουδαπέστη), η διάσπαση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας. Οι αντιδράσεις στο δίσκο -που κυκλοφορούσε χέρι με χέρι στους αντιδικτατορικούς κύκλους των Ελλήνων-
ήταν ποικίλες, αφού τα τραγούδια του Καραλή δεν έπαιρναν τη θέση καμμιάς από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές, αλλά σχολίαζαν ειρωνικά την πάλη για τη <<σφραγίδα>>, την ίδια στιγμή που η επίσημη Αριστερά ήταν
ανήμπορη να παρακολουθήσει τις εξελίξεις και να παρέμβει ουσιαστικά.
Ο τίτλος <<Supermarket>> δεν ήταν τυχαίος: προέρχεται από μια φράση κάποιου κομματικού στελέχους, τότε, που έλεγε πως <<το κόμμα, έτσι καθώς διασπάται και διαλύεται, έχει καταντήσει σούπερ μάρκετ>>.
Απογοητευμένος από τα συμβάντα, ο Λάκης Καραλής γράφει για <<τη γραμμή του κόμματος>> όπου <<κάποιος είναι αόμματος>>, ενώ <<σ’ άλλους τάζουνε λουκούμια, σε άλλους παίρνουν μέτρα για κουστούμια>>…

Τα τραγούδια του <<Supermarket>> ισορροπούν ανάμεσα στο πέταγμα του συνειρμού και τον σκληρό ρεαλισμό, ανάμεσα στην ποίηση και την πολιτική, με την ακραία χρήση του στίχου. Από αυτήν προκύπτει τελικά η
μουσικότητα και ο Λάκης γίνεται η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Είναι ο γιος του παπά-Θανάση από τη μια και ο σουρρεαλιστής ριμαδόρος από την άλλη. Επαναστάτης (με και χωρίς αιτία) από τη μια, ανένταχτος της αριστεράς από την άλλη. Δεν τον άφηναν οι φίλοι του να οργανωθεί, δε θα το άντεχε ούτε θα τον άντεχαν. Φοιτητής ιατρικής από τη μια, κιθαρίστας και τραγουδιστής στα <<Τραγούδια του αγώνα>> του Μίκη, από την άλλη.

Το <<Supermarket>> είναι ένας δίσκος αιρετικός, πού προκάλεσε την αντίδραση πολλών και που στα χρόνια της μεταπολίτευσης εξελίχτηκε σε ένα δυσεύρετο ντοκουμέντο μιας ταραγμένης και άβολης εποχής.

Σημείωμα του Λάκη Καραλή για την πρώτη έκδοση του 1971

Τα οχτώ τραγούδια της πρώτης πλευράς γράφτηκαν το ’68. Ήταν η εποχή που η διάσπαση του κόμματος μας συγκλόνισε. Όσα αποκαλύφθηκαν, με το ξέσπασμα της μακρόχρονης κρίσης, στάθηκαν για μας -τη νέα γενιά- ένα
οδυνηρό ξάφνιασμα. Γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά. Δεν είχα άλλο τρόπο έκφρασης, από το τραγούδι μου. Δεν είχα άλλο όπλο, από την κιθάρα μου.
Αυτά τα τραγούδια εκφράζουν τη δική μου αγωνία μέσα σ’ αυτή την αποσύνθεση. Το όνομα του Κολιγιάννη μπορεί κάλλιστα να αντικατασταθεί με οποιοδήποτε άλλο της καθοδηγητικής βιτρίνας. Τα ερωτήματα δεν έχουν
προσωπικό στόχο. Αφορούν ολόκληρη την πολιτική της Ελληνικής Αριστεράς, όπως εκφράζεται είτε από τη μια, είτε από την άλλη μερίδα του κόμματος.
Είναι σίγουρο πως θα ενοχληθούν πολλοί -κι από το ύφος κι από την αθυροστομία μου. Αλλά τα τραγούδια μου δεν απευθύνονται στα – ανεπανόρθωτα- βουλωμένα αυτιά της καθωσπρεπικής υποκρισίας. Αν σε κάτι ωφέλησε η δικτατορία -όσο κι αν αυτό φαίνεται οξύμωρο- είναι γιατί έβαλε σε μας καυτά ερωτηματικά, ανύπαρκτα προηγουμένως. Τα <<ταμπού>> γκρεμίστηκαν, μαζί με τους μύθους και τα είδωλα. Η <<γραμμή>>, που
ερχόταν από κάποια μυστικά κι αόρατα κέντρα, μπήκε σε αμφισβήτηση – συζητιέται.
Τα υπόλοιπα τραγούδια γεννήθηκαν από τις τωρινές εμπειρίες μου, από τους νέους προβληματισμούς, την επιτακτική αναζήτηση του νέου δρόμου, την προσωπική στάση απέναντι στα προβλήματα που σήμερα
αντιμετωπίζουμε, τις ευθύνες που πρέπει επί τέλους ν’ αναλάβουμε.
Ειδικότερα <<η περίοδος της Ροζέτας>> είναι γραμμένη από τίτλους της <<Νέας Πολιτείας>>, αποσπάσματα λόγων του Παπαδόπουλου και κειμένων του <<Ρομάντσου>>.
Καταλήγοντας, θα ‘θελα να πω ότι κανείς δεν θα στενοχωρηθεί αν αυτά τα τραγούδια ξεχαστούν, όσο γίνεται πιο γρήγορα.

Κι ένα υστερόγραφο από το 2008…
Ο Μίκης Θεοδωράκης είναι αυτός που, το 1966, μου έδωσε τη σπρωξιά λέγοντας «γιατρός Λάκη δε γίνεσαι, παρ’ το απόφαση, είσαι μουσικός».
Και μου εμπιστεύτηκε τα δύο πρώτα τραγούδια που είπα στη σκηνή, σε στίχους του αξέχαστου Γιάννη Νεγρεπόντη. Κατά κάποιο τρόπο, ο Μίκης «ευθύνεται» για όσα επακολούθησαν. Όπως και να’ χει, τους ευχαριστώ και τους δυο μέσα από την καρδιά μου.

Ο Περικλής Κοροβέσης (κείμενο του οποίου περιλαμβάνεται στο ένθετο του CD, μαζί με κείμενα του Γιώργου Βότση και του Δημήτρη Παπαχρήστου) σημειώνει: <<Αυτός ο δίσκος, που ξανακυκλοφορεί, κάποτε ήταν ένα παράνομο μπεστ σέλλερ. Αν ξαναγίνει και δεύτερη φορά, σημαίνει πως τίποτε δεν πήγε χαμένο>>.

Η παρουσίαση του CD SUPER MARKET θα γίνει την Πέμπτη 10 Ιουλίου 2008 και ώρα 9μ.μ. στο Θέατρο Βαφείο (Αγίου Όρους 16 και Κωνσταντινουπόλεως 115, Βοτανικός ΑΘΗΝΑ, μετρό Κεραμεικού).

Το SUPER MARKET θα παρουσιάσουν οι:
Περικλής Κοροβέσης, Βουλευτής
Θοδωρής Δρίτσας, Βουλευτής
Γρηγόρης Ψαριανός, Βουλευτής
Γιώργης Χριστοφιλάκης, θεατρικός συγγραφέας, Γεν. Γραμ. ΕΕΘΣ
Στέφανος Ληναίος, ηθοποιός
Βαγγέλης Βέκιος, Δντής Προγράμματος Στο Κόκκινο 105,5
και ο Δημήτρης Παπαχρήστος, συγγραφέας, δημοσιογράφος

SUPERMARKET, 1971

01. Η σφραγίδα (1:12)
02. Κολιγιάννης (2:21)
03. Το σεργιάνι (2:22)
04. Το ασβέστωμα (1:36)
05. Οι εκπρόσωποι (1:47)
06. Η συνέλευση (1:36)
07. Χαφιές (1:20)
08. Ο Μαρξ δεν τό ‘πε (0:56)
09. Ο τοίχος (1:36)
10. Μια μέρα (4:20)
11. Τα παιδιά (2:06)
12. Η περίοδος της Ροζέτας (12:32)
13. Επανάσταση (2:19)
14. Οι σαλτιμπάγκοι (3:27)

ΠΡΟΣΘΕΤΕΣ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ 2008
15. Μου μιλάτε για κείνον / Γιάννη Νεγρεπόντη-Μίκη Θεοδωράκη (3:06)
16. Σκέψου καλά κυρ-βουλευτή* / Γιάννη Νεγρεπόντη-Μίκη Θεοδωράκη
(2:32)
17. Πιφ, πως βρωμάει* / Τραγουδά η Μαρία Λαχανά (4:32)
18. Κάτω το κεφάλαιο, ζήτω το προλετάριο* (10:40)
19. Ξέρω πως θα είναι ο θάνατος / Απαγγελία: Περικλής Κοροβέσης (1:06)
20. Κυριακή απομεσήμερο* / Περικλή Κοροβέση-Λάκη Καραλή (4:40)
21. Το θύμα θυμάται* (1:28)

* Δισκογραφούνται για πρώτη φορά

Συνολική διάρκεια: 68:28
Πρώτη έκδοση: Μάρτιος 1971, Λονδίνο
Δεύτερη έκδοση: Ιούλιος 2008, Αθήνα
Διεύθυνση παραγωγής: Αλέξης Βάκης, Δημήτρης Βάκης

Συντελεστές:
Supermarket, 1971
Στίχοι-μουσική: Λάκης Καραλής
Λάκης Καραλής: κιθάρα, τραγούδι
Χαράλαμπος Βιολάρης: βιολί (12)
Ηχογράφηση, μίξη: David Vorhaus / Kaleidophone Studios, Λονδίνο
Σχέδιο εξωφύλλου: Νίκος Ναυπλιώτης
Παραγωγή: Λάκης Καραλής

Ηχογραφήσεις 2008
Στίχοι: Γιάννης Νεγρεπόντης, Περικλής Κοροβέσης, Λάκης Καραλής
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης, Λάκης Καραλής
Ενορχήστρωση: Αλέξης Βάκης
Τραγουδούν: Λάκης Καραλής, Μαρία Λαχανά
Παίζουν οι μουσικοί:
Λάκης Καραλής: κλασσική κιθάρα
Βασίλης Μασσαλάς: ακουστική κιθάρα, κλασσική κιθάρα
Θανάσης Σοφράς: ηλεκτρικό μπάσσο, κοντραμπάσσο
Νίκος Τουλιάτος: τύμπανα
Γιάννης Βιλλιώτης: μαντολίνο
Μόδεστος Τριπολιτσιώτης: τούμπα
Φωνητικά: Δημήτρης Βάκης
Χορωδία: Τάσος Ράπτης, Μαρία Σκούπα, Γρηγόρης Καραντινάκης, Γρηγόρης
Ψαριανός, Έρη Μανουρά, Χαρίλαος Τρουβάς, Αλέξης Βάκης, Δημήτρης Βάκης

Ηχογράφηση, μίξη, mastering: Χάρης Ζουρελίδης / Feedback Sound Studio
Επιμέλεια εντύπου: Δημήτρης Βάκης
Φωτογραφίες: Δημήτρης Κοιλαλούς
Παραγωγή: Αλέξης Βάκης, Δημήτρης Βάκης / ΤΡΟΧΟΣ